ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΜΕΝ ΑΝΕΥ ΜΑΛΑΚΙΑΣ;

(Σκατολογικές προσεγγίσεις ἐσχατολογικῆς ἑλληνικῆς ὥρας)

Τοῦ Ἀντωνίου Ἀ. Ἀντωνάκου
Καθηγητοῦ - Φιλολόγου
Ἱστορικοῦ - Συγγραφέως
Ἀντιπροέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐνημερώσεως
ἐπὶ τῶν Ἐθνικῶν Θεμάτων


Θέλω νὰ γίνω σήμερα λίγο πιὸ Ἕλληνας. Ὄχι στὴν οὐσία, διότι πάντα εἶμαι, ἀλλὰ στὴν γλῶσσα. Νὰ δείξω δηλαδὴ τὸν ἑλληνικό μου χαρακτῆρα, ὅπως αὐτὸς προκύπτει μέσα ἀπὸ τὴν ἔκφραση ἀγανάκτησης, ἀηδίας καὶ ἀποστροφῆς πρὸς ὅλους αὐτούς, πού μᾶς ἔφεραν σὲ αὐτὸ τὸ χάλι. Ὄχι μιλῶντας ὑποκριτικά, ἀλλὰ μιλῶντας ὅπως θὰ ἔκανε ὁ Ἀριστοφάνης, ὁ Καραϊσκάκης, ὁ Μακρυγιάννης, ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος. Θὰ ’θελα γιὰ παράδειγμα νὰ χρησιμοποιήσω τὴν ἑλληνική ἀπὸ ἀρχαιοτάτης ἐποχῆς λέξη «μαλάκας» ἢ τὴν ἀπὸ ἰδίας παλαιᾶς ἐποχῆς λέξη «χέζω», μὲ τὴν ἴδια εὐκολία ποὺ τὴν ἔλεγαν οἱ πρόγονοί μας, καὶ ὄχι σὰν βρισιά, ὅπως τὴν ἔχουμε σήμερα!
Ἀλήθεια, σὲ πόσους ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς ἀνθέλληνες εὐρωπαίους, τούρκους, σκοπιανοὺς καὶ τόσους ἄλλους ποὺ θέλησαν νὰ διακωμωδήσουν τὴν τραγική, ἐλέῳ πολιτικοῦ συστήματος, κατάσταση στὴν Ἑλλάδα, δὲν θὰ θέλατε νὰ πῆτε «σ’ ἔχω χεσμένο»; Πόσες φορὲς δὲν ἔχετε πῆ ὅτι στὶς μέρες μας «ἐπιπλέουν πάντα οἱ φελλοὶ καὶ τὰ σκατά;»
Ἃς πᾶμε, ἑπομένως, νὰ κάνουμε λίγη «γλωσσικὴ σκατολογία» «τύπου Ἀριστοφάνη, Καραϊσκάκη, Μακρυγιάννη ἢ Ζουράρι», ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ὁ μακαρίτης λαογράφος Ἠλίας Πετρόπουλος. Ὑπάρχει λοιπὸν μία λέξη ἀρχαιότατη στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ποὺ λέγεται «τὸ σκώρ». Τὰ Λεξικὰ Ζωναρᾶ, Φωτίου καὶ Ὠρίωνος ἀναφέρουν ὅτι «σκώρ: τὸ κόπρον...» ὁ δὲ Σχολιαστὴς τοῦ Ἀριστοφάνη μᾶς λέει ὅτι «Σκώρ: ἀποπάτημα, χέσμα». Εἶναι γνωστὴ ἐπίσης στὴν ἰατρικὴ καὶ ἡ σκωραμίς, ἡ ὁποία εἶναι ἡ «ἰατρικὴ πάπια», διότι, ὅπως μᾶς λέει τὸ Λεξικὸν ΣΟΥΔΑΣ «Σκωραμίς: ἀμὶς μὲν ἐν ᾧ οὐροῦσι, σκωραμὶς δὲ ἐν ᾧ ἀποπατοῦσιν». Ὑπάρχει ἀκόμη καὶ ἡ «σκωραμὶς κωμῳδική», δηλαδὴ αὐτὴ ποὺ συλέγει τὰ περιττώματα πρὸς διακωμώδηση. «Ἵνα μὴ γένωμαι σκωραμὶς κωμωδική» μᾶς ἀναφέρει τὸ ἴδιο Λεξικό.
Στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα βεβαίως δὲν ὑπάρχει χυδαιότης σὲ τέτοιες λέξεις. Ὅλες οἱ λέξεις αὐτὲς δηλώνουν ἰατρικὲς διεργασίες. Δηλαδή, ὁ ὀργανισμὸς τοῦ κάθε ἀνθρώπου γιὰ νὰ ἐπιβιώση χρειάζεται τροφὴ καὶ νερό, διότι εἶναι ὑδρόψυκτος. Τὸ περιττὸ λοιπὸν «ὕδωρ» ἀποβάλλεται διὰ τῶν οὔρων καὶ ἡ τροφή, ἀφοῦ ὁ ὀργανισμὸς κρατήση ὅλα τὰ χρήσιμα γι’ αὐτὸν συστατικά, κάθε τί περιττὸ τὸ ἀποβάλλει. Αὐτὸ τὸ περιττό, λοιπόν, τὸ περίττωμα γιὰ τὸν ὀργανισμό, εἶναι «τὸ σκώρ». Ἡ γενικὴ ὅμως αὐτοῦ τοῦ ὀνόματος δὲν εἶναι «τοῦ σκωρὸς» ἀλλὰ «τοῦ σκατὸς» καὶ στὸν πληθυντικὸ «τὰ σκατά»!
Ὅταν λοιπὸν κάποιους τοὺς χαρακτηρίζουμε ὡς «σκατά», αὐτομάτως τοὺς χαρακτηρίζουμε ὡς περιττοὺς καὶ ὄχι χρήσιμους, δηλαδὴ ἄχρηστους. Εἶναι τόση δὲ ἡ σήψη μὲ τὴν ὁποία συνδέονται ὥστε ἀναδίδουν καὶ μία δυσάρεστη ὀσμή! Αὐτοὶ εἶναι οἱ ἄχρηστοι καὶ σεσηπότες «σκωροποιοὶ πολιτικοί». Τὸ δὲ ρῆμα «χέζω» εἶναι ἕνα ἐπίσης ἀρχαιότατο ρῆμα, ὅπως καὶ τὸ «χέω» (σημαίνει τὸ κενῶ), τὸ ὁποῖο ὑποδηλώνει τὴν ἀπόρριψη κάθε περιττοῦ εἰς τὸ χάος, εἰς τὸ κενὸν δηλαδή, ἐξ οὗ καὶ «κένωση».
Ὅταν λέμε σὲ κάποιον «σ’ ἔχω χεσμένο» σημαίνει «ἔχω πετάξει πάνω σου ὅ,τι πιὸ περιττὸ ἔχω».
Ὁ Μακρυγιάννης, μὲ τὴν ἑλληνικὴ καρδιά, ἀρχίζοντας τὸ ἑλληνικὸ ἀντάρτικο, εἶχε πεῖ τὰ παρακάτω λόγια:
«Τέλος πάντων, ἐσὺ γυρεύεις ἀκόμα ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν νὰ πάρης καὶ ὀχτακόσες χιλιάδες γρόσια· καὶ κατὰ τὴν ἐπιτροπή, ὁποῦ ’ναι διωρισμένοι ὅλοι φίλοι σου, θὰ πάρης ὑποστατικὸ ὅπου ν' ἀξίζη πενῆντα διὰ δέκα· αὐτήνη ἡ ἐπιτροπὴ θὰ τὸ ξετιμήση τοιούτως. Οἱ φίλοι σου καὶ oi συγγενεῖς σου κυβερνῆτες τὰ ’πικυρώνουν. Τέλος πάν¬των ἐσὺ καὶ ὁ Μαμούρης σου (δηλ. τὸ πρωτοπαλλήκαρο τοῦ Γκούρα) θὰ γίνης Μεμεταλῆς, ἐσύ, κι αὐτὸς Μπραΐμης, κι ἐμᾶς θὰ μᾶς πάρετε εἵλωτες! Νὰ τὴν χέσω τέτοια λευτεριά, ὅπου θὰ κάμω ἐγὼ ἐσένα πασιᾶ!»
Κι ἐδῶ, λοιπόν, τὸ ἴδιο ἑλληνικὸ ρῆμα!
Ἀλλὰ καὶ ὁ Καραϊσκάκης, ἐπίσης γνωστὸς γιὰ τὸ ἐλευθεριάζον τοῦ λόγου του, εἶχε στολίσει μὲ τὴν συγκεκριμένη λέξη πολλοὺς προγόνους αὐτῶν, τοὺς ὁποίους σήμερα προσκυνοῦν οἱ νεοραγιάδες:
Τὸ 1823, ὁ μέγας αὐτὸς Στρατηγὸς καὶ Ὁπλαρχηγός, λέει ἀπευθυνόμενος στὸν ἀπεσταλμένο τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ τουρκικοῦ στρατεύματος τῶν Τρικάλων Σιλιχτὰρ Μπόδα:
«Τί θαρρεύετε κερατάδες...Δὲν ἐντρέπεσθε νὰ ζητῆτε ἀπὸ ἠμᾶς συνθήκην μὲ ἕναν κοντζιᾶ σκατο-Σουλτὰν Μαχμούτην - νὰ τὸν χέσω καὶ αὐτὸν καὶ τὸν Βεζύρην σας!...»
Ἐπανάληψη τοῦ «Μολὼν λαβέ» τοῦ Λεωνίδα, τοῦ «οὐκ εἴθισται τοῖς Ἔλλησι προσκυνέειν», τοῦ «τὸ δὲ τὴν πόλιν σοι δοῦναι, οὒτ’ ἐμόν ἐστι οὒτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ. Κοινῇ γὰρ γνώμῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν καὶ οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν» τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Ἡ ἴδια ἀπάντηση, μὲ κλασσικό, ὅμως, ἑλληνικὸ τρόπο... «νὰ τὸν χέσω καὶ αὐτὸν καὶ τὸν Βεζύρην σας!...» Τί ρατσιστὴς ἦταν κι αὐτός, ρὲ παιδιά;

Ο «ΒΛΑΚΑΣ» ΚΑΙ Ο «ΜΑΛΑΚΑΣ»

Κάνουμε, λοιπόν, σήμερα ἕνα μεγάλο λάθος. Ὄχι μόνο ξεχνᾶμε τὴν γλῶσσα μας, ὄχι μόνο τὴν καταστρέφουμε, ὄχι μόνο τὴν διαστρεβλώνουμε καὶ τὴν παραποιοῦμε, ἀλλὰ ταυτόχρονα ντρεπόμαστε νὰ ἀποδώσουμε τὸ νόημα μιᾶς λέξεως, ὅπως αὐτὸ τὸ ἀπέδιδαν μὲ παρρησία οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι.
Στὸν «Ἐπιτάφιο» τοῦ Περικλέους γιὰ παράδειγμα, ὁ Θουκυδίδης παρουσιάζει τὸν Περικλῆ νὰ λέη: «Φιλοκαλοῦμέν τε μετ’ εὐτελείας καὶ φιλοσοφοῦμεν ἄνευ μαλακίας». Αὐτὸ σὲ ἁπλοελληνικὴ ἀπόδοση τὸ μετέφεραν ὡς ἑξῆς: «Ἀγαποῦμε τὸ ὡραῖο (εἴμαστε φίλοι τοῦ κάλλους) μὲ ἁπλότητα, καὶ φιλοσοφοῦμε χωρὶς νὰ γινόμαστε ...μαλθακοί». Ὅμως δὲν ἔλεγε αὐτὸ ἀκριβῶς ἡ φράση τοῦ Θουκυδίδη... Ἔλεγε «Ἀγαποῦμε τὸ ὡραῖο μὲ ἁπλότητα, καὶ φιλοσοφοῦμε χωρὶς νὰ λέμε μαλακίες = βλακεῖες». Τόσο ἁπλᾶ.
Ἐπειδὴ ὅμως σήμερα αὐτὴ ἡ λέξη ἔχει γίνει παραποιημένα «ἐθνική», ὑποδηλώνοντας τὸν «αὐνανισμό», πρέπει νὰ τὴν ἀποκαταστήσουμε καὶ νὰ δώσουμε λίγο τὴν ἐτυμολογία της.
Εἶναι γνωστὸ λοιπὸν ὅτι τὸ «μ» πρὸ τοῦ «λ» τρέπεται σὲ «β». Γιὰ παράδειγμα, τὸ ρῆμα «μολ-ώσκω» (ἀόριστος «ἔ-μολ-ον», μετοχὴ «μολ-ών»), μετὰ τὴν ἀποβολὴ τοῦ –ο- γίνεται «μολ-ώσκω -> μλώσκω -> βλώσκω», ἔτσι καὶ τὸ ὄνομα «μάλαξ» ἔγινε «μλάξ» καὶ στὴν συνέχεια «βλάξ». Τὸ λένε καὶ τὰ Λεξικά:
1. Τὸ Λεξικὸ τοῦ Ὠρίωνος γράφει: Βλάξ, συγκοπὴ καὶ μετάθεσις τοῦ «μ» εἰς «β»· μαλακὸς καὶ παρώνυμον μάλαξ καὶ βλάξ. Οὐ γὰρ ἐδύνατο τὸ «μ» προτάττεσθαι τοῦ «λ». 2. Τὸ Λεξικὸ τοῦ Ζωναρᾶ γράφει: «Βλάξ, ἐκ τοῦ μαλακὸς μάλαξ καὶ συγκοπῆ μλάξ· καὶ τροπὴ τοῦ «μ» εἰς «β» βλάξ». Καὶ βλακεύειν τὸ βραδύνειν. 3. Τὸ ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΟΝ Genuinum γράφει: «Βλάξ· ὁ εὐήθης καὶ ἀργὸς καὶ ἀνόητος· Ἀριστοφάνης (fr.443) εἴρηται ἀπὸ τοῦ μαλακὸς καὶ τὸ ὑποκοριστικὸν μάλαξ. Μάλαξ οὒν καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπὴν βλάξ».
Ἄρα γλωσσικῶς ὁ «βλάκας» καὶ ὁ «μαλάκας» ἔχουν τὴν ἴδια ρίζα. Ἁπλῶς ἡ λέξη «βλάξ» ὡς πλέον ἐντυπωσιακὴ ἐχρησιμοποιεῖτο μεταξὺ τοῦ εὐγενοῦς κόσμου, ἐνῶ ἡ λέξη «μάλαξ - μαλάκας» ἔμεινε ἐν χρήσει τοῦ ἁπλοῦ λαοῦ. «Μαλακία» λοιπὸν εἶναι ἡ «βλακεία, ἡ «μωρία», ἡ «ἀ-νοησία» καὶ ὄχι ὁ αὐνανισμός. Κι ὅταν ὁ Δημοσθένης ἔγραφε «Διὰ μαλακίαν τε καὶ ῥαθυμίαν ἐγκαταλείπειν τὰ τῶν προγόνων ἔργα καὶ τὰ συμφέροντα τῆς πατρίδος», ἐννοοῦσε ὅ,τι ἀκριβῶς καὶ σήμερα!
Ὁ μαλάκας λοιπὸν εἶναι στὴν ἐποχή μας σὲ ἡμερήσια διάταξη. Τὸν βλέπεις παντοῦ. Στὴν λεγόμενη «διανόηση», ἑλλαδικὴ καὶ διεθνῆ, ποὺ δὲν ξέρει τί τῆς γίνεται καὶ νομίζει ὅτι ξέρει τὰ πάντα! Χαρακτηριστικὸ «ἀ-νοήτων» ἀνθρώπων νοητῶς διαβιούντων! Παράδειγμα: Στὸ περιοδικὸ «ΒΗMagazino» τεῦχος 491 τῆς 14ης Μαρτίου 2010, καὶ στὴν σελίδα 30, ὁ ἄθεος «φιλόσοφος» Ρίτσαρτ Ντόκινς λέει: «Κάθε μαθητὴς θὰ μποροῦσε νὰ πῆ στὸν Σωκράτη ἑκατοντάδες πράγματα ποὺ θὰ τὸν ἐνθουσίαζαν. Ὅσο εὐφυεῖς καὶ ἂν ἦσαν ὁ Σωκράτης καὶ ὁ Πλάτων, συγκρινόμενοι μὲ τὸν μέσο ἄνθρωπο τοῦ σήμερα, δὲν ἤξεραν τίποτε»... Ἐδῶ λοιπόν, ἔχουμε ἕνα χαρακτηριστικὸ παράδειγμα τοῦ δόγματος ὅτι σήμερα «φιλοσοφοῦμεν μετὰ μαλακίας», φράση ποὺ ἀποτελεῖ ἐλάχιστη ἀπάντηση στὴν «λεκτικὴ φιλοσοφικὴ ἱεροσυλία», ἤγουν «μαλακία = βλακεία, ἀνοησία» τοῦ συγχρόνου φιλοσόφου! Τὸ ὅτι ὁ Πλάτων καὶ ὁ Σωκράτης δὲν ἤξεραν τίποτε συγκρινόμενοι μὲ ἐμένα, ποὺ πιστεύω πὼς εἶμαι ἕνας μέσος ἄνθρωπος τοῦ σήμερα, δὲν περίμενα ὅτι θὰ τὸ ἄκουγα ποτέ. Βεβαίως ὁ μεγάλος μας ἀρχαῖος φιλόσοφος Σωκράτης, ὁ ὁποῖος ἔλεγε «ἕν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα» καὶ «γηράσκω ἀεὶ διδασκόμενος», ἐννοοῦσε ἄλλο, ἀλλὰ ὅτι ἕνας μέσος ἄνθρωπος τοῦ σήμερα θὰ ἤξερε περισσότερα ἀπὸ αὐτόν, αὐτὸ πρώτη φορὰ τὸ ἀκούω, πιστεύω κι ἐσεῖς!!!
Ὁ «μαλάκας» λοιπόν, ὅπως προείπαμε, εἶναι στὴν ἐποχή μας σὲ ἡμερήσια διάταξη. Τὸν βλέπεις παντοῦ. Στὰ ὑπουργεῖα. Στὶς δουλειές σου. Στὴν Ἐφορία, στὶς τράπεζες. Τὸ ἀστεῖο εἶναι πὼς νομίζει ὅτι εἶναι ἔξυπνος. Καὶ τὸ πιὸ ἀστεῖο; Ἐσὺ τὸν ψηφίζεις γιὰ τέτοιον. Ἐσὺ εἶσαι περισσότερο μαλάκας (= ἀνόητος) ὑποτιθέμενε ἔξυπνε ἕλληνα, μόνο ποὺ ἀρνεῖσαι νὰ κοιτάξης τὸν καθρέφτη. Ἐσὺ εἶσαι ὁ μαλάκας (=ἀνόητος), μόνο ποὺ δὲν τὸ ξέρεις!

ΑΠΟ «ΤΑ ΑΔΥΝΑΤΑ ΔΥΝΑΤΑ» ΣΤΗΝ «ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΕΦΙΚΤΟΥ»
«Ἐθνικὲς μειοδοσίες» μὲ «πολιτικὴ σῶς (γαρνιτούρα)».

ΤΑ «ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ – ΠΟΛΥΘΕΣΙΤΕΣ» ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
ΚΑΙ Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΤΟΥΣ ΡΟΛΟΣ

Οἱ σύγχρονοι πολιτικοὶ λένε ὅτι «πολιτικὴ εἶναι ἡ τέχνη τοῦ ἐφικτοῦ»! Γι’ αὐτό, ἴσως, δὲν ἔχουν πετύχει τίποτα, διότι ἡ ἀσημαντότητα καὶ ἡ ἀνικανότητά τους, τοὺς ὁδηγεῖ στὸ σημεῖο ὅλα νὰ τὰ θεωροῦν ἀνέφικτα! Κι ὅμως, οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες πίστευαν τὸ δόγμα νὰ κάνη κάποιος «τὰ ἀδύνατα δυνατά», ὁ δὲ Γκαῖμπελς στηριζόμενος σὲ αὐτὴ τὴν θέση ἔλεγε ὅτι «πολιτικὴ εἶναι τὸ νὰ κάνη κάποιος δυνατὰ αὐτὰ ποὺ φαίνονται ἀδύνατα»!
Αὐτοὶ ποὺ χαρακτηρίζουμε μαλάκες (=βλάκες, ἀνοήτους) συνήθως ἔχουν καὶ τὴν ἰδιότητα τοῦ σκώληκος (σκώληξ. Ὁ μὴ ἔχων κῶλον, ἤγουν ὀστοῦν). Οἱ σκώληκες, λοιπόν, ἔχουν κάποιες ἰδιότητες. Πρώτη καὶ βασικὴ βρίσκονται κάτω ἀπὸ κάθε πέτρα. Ὅποια πέτρα καὶ νὰ σηκώσης θὰ τοὺς βρῆς. Διπλοθεσίτες, τριπλοθεσίτες, πολυθεσίτες. Τὸ ἴδιο γλοιώδεις, τὸ ἴδιο βρωμεροί. Αὐτὸς εἶναι ὁ ρόλος τους.
Ὁ δικός σου ρόλος, ὅμως, ἀνόητε Ἕλληνα, δὲν εἶναι νὰ βάλης αὐτοὺς τοὺς σκώληκες στὴν γυάλα νὰ τοὺς θαυμάζης καὶ νὰ τοὺς δείχνης. Ὁ δικός σου ρόλος, ἐφ’ ὅσον θέλης νὰ λέγεσαι ζωντανὸς Ἕλληνας, εἶναι νὰ τοὺς πατᾶς καὶ νὰ τοὺς λειώνης. Τὸ ξέρουν βεβαίως αὐτοὶ ὅτι ἂν τοὺς πατήσης θὰ τοὺς λειώσης. Γι’ αὐτὸ κρύβονται. Ἄλλες φορὲς τὰ σκουλήκια αὐτὰ τὰ βρίσκεις μέσα σὲ κάθε ὄμορφο ὥριμο καὶ γευστικὸ καρπό. Εἶναι μία ἄλλη παράμετρος τοῦ πολλαπλοῦ ρόλου τους. Νὰ τρῶνε ἀπὸ μέσα ὀ,τιδήποτε μπορεῖ νὰ εἶναι ὄμορφο καὶ νὰ ἔχη γεύση, ἄρωμα καὶ χρῶμα! Νὰ τὸ σαπίζουν ἀπὸ μέσα καὶ νὰ τὸ ἀφήνουν στὴν συνέχεια νὰ πέση καὶ νὰ καταστραφῆ! Τέτοια σκουλήκια βλέπεις καθημερινὰ στὰ σχολεῖα, στὰ πανεπιστήμια, στὰ σύνορά της χώρας μας, στὰ λεγόμενα ὑπουργεῖα, ποὺ συζητοῦν τάχα γιὰ τὸ καλό μας! Τρῶνε, ὅμως χωρὶς πάντα νὰ φαίνωνται, τὶς σάρκες τῆς Ἑλλάδος, καταστρέφοντας ἀπὸ μέσα τὴν ὡραία γεύση της, τὸ ἄρωμα καὶ τὸ χρῶμα της!
Κι ἐσεῖς τί κάνετε συνέλληνες; Καθόσαστε καὶ τοὺς κοιτᾶτε; Σκουλήκια εἶναι! Πατῆστε τους καὶ λειῶστε τους! Ἡ διαμαρτυρία, ἡ ψῆφος καὶ ἡ ἀντίδρασή σας εἶναι γι’ αὐτοὺς μία μπότα σηκωμένη, ποὺ τὴν αἰσθάνονται νὰ κατεβαίνη καὶ νὰ τοὺς λειώνει. Ξεριζῶστε καὶ λειῶστε τὰ παράσιτα ποὺ τόσα χρόνια ζοῦν εἰς βάρος σας.
Ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος τόνιζε γιὰ τοὺς Ἕλληνες τῆς ἐποχῆς του, ποὺ ὅπως φαίνεται δὲν ἔχει ἀλλάξει σὲ τίποτα. «Ἑλληνικὴ φυλὴ ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός σου εἶναι ὁ ἐαυτός σου. Διὰ νὰ εἶναι ἡ Φυλὴ εἰς τὸ χάλι ποὺ εἶναι, φανερὸν ὅτι οἱ τωρινοὶ Ἕλληνες εἶσθε οἱ χειρότεροι ποὺ ὑπῆρξαν ποτέ». Κι ὅμως ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος ἔχει ἀφήσει μία παρακαταθήκη γιὰ ἐμᾶς τοὺς νεοέλληνες. Νὰ ὁρκισθοῦμε ὅτι θὰ φυλάττουμε καὶ θὰ κρατοῦμε δυνατὲς τὶς δημιουργικὲς ἀξίες τοῦ Ἔθνους. Τὸ ἐθνικὰ ὀρθὸν πρέπει νὰ εἶναι ἡ μόνη ἀλήθεια καὶ ὁ μόνος στόχος μας. Αὐτὸ ἔλεγε καὶ ἐκεῖνος, ἀφήνοντας τὶς ρίζες τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους νὰ ἁπλωθοῦν νὰ γιγαντώσουν τὸν κορμὸ καὶ νὰ ἀποβάλλουν γιὰ πάντα τὰ σκουλήκια, ποὺ εἶναι σὲ κάποιους καρπούς, κάνοντας τὶς προσπάθειές τους ἀτελέσφορες!
«Ὁ προορισμὸς τοῦ Ἕλληνος εἰς τὸν κόσμον αὐτόν, ἦτο καὶ θὰ εἶναι εἰς κάθε ἐποχήν, σήμερα καὶ αὔριον: Ὁ Ἐξανθρωπισμὸς τῆς Οἰκουμένης».
Ἀγωνίσου λοιπόν συνέλληνα! Ξύπνα ἀπὸ τὸν πνευματικὸ λήθαργο, ποὺ σὲ ἔχουν ἀφήσει! Ὁ Νῖκος Γκάτσος, αὐτὸς ὁ σπουδαῖος ποιητὴς καὶ στιχουργός, ἔγραφε σὲ ἕνα προφητικό, διότι ἔχει γραφῆ ἀρκετὰ χρόνια πρίν, ποίημά του μὲ τὸν τίτλο «Κατηγορεῖται ἡ Ἑλλάς» (ἐκδόσεις Πατάκη, Ἀθήνα 1998, σέλ. 610-611) τοὺς παρακάτω στίχους:

Ἄκου κατηγορουμένη, εἶσαι ἄσχημα μπλεγμένη.
Βάλ’ τὸ χέρι στὸ βαγγέλιο κι ἄσε τὸ σαρδόνιο γέλιο.
Βλέπω τό’ ριξες καὶ πάλι, στὴν σπατάλη στὴν κραιπάλη.
Ἔχεις τὰ παιδιά σου σκόρπια κι ἀγριέψανε τὰ Σκόπια.

Ἔχεις τὰ παιδιά σου σκόρπια κι ἀγριέψανε τὰ Σκόπια.
Κι ἂν δὲν βγῆς ἀπὸ τὸν βοῦρκο, χαιρετίσματα στὸν Τοῦρκο.

Καὶ λίγο πιὸ κάτω προβλέπει γιὰ τὴν ὑποστήριξη αὐτῶν τῶν ὁποίων ὑποστηρίζουμε τὴν εὐρωπαϊκὴ προοπτικὴ...

Μουσουλμᾶνοι καὶ Πομᾶκοι θὰ σοῦ πάρουνε τὴν Θράκη
Καὶ μὲ γείτονα χυδαῖο, θὰ τὸ χάσης τὸ Αἰγαῖο.
Θὰ σὲ θάψουν μὲ κοτρόνια γι’ ἄλλα τετρακόσια χρόνια

Τί νὰ κάνω ἡ κακομοίρα, ἔτσι τὰ ’φερε ἡ μοίρα.
Κάνε μῶκο κατεργάρα νὰ μὴ φᾶς καμμιὰ σφαλιάρα
Πού ’γινες ἀντὶ γιὰ φῶς μου, ὁ περίγελως τοῦ κόσμου!

Ἀγωνίσου λοιπόν συνέλληνα! Βγὲς ἀπὸ τὴν ἀδράνειά σου καὶ ἀγωνίσου! Τὸ ποίημα αὐτὸ γράφτηκε ἀρκετὰ χρόνια πρίν! Κι ὅμως εἶναι σὰν νὰ μὴ πέρασε μία μέρα. Τώρα δὲ εἶναι ἀκόμη πιὸ ὁρατὴ αὐτὴ ἡ τραγικὴ κατάσταση... «Βλέπω τὸ ’ριξες καὶ πάλι, στὴν σπατάλη στὴν κραιπάλη. Ἔχεις τὰ παιδιά σου σκόρπια κι ἀγριέψανε τὰ Σκόπια». Παντοῦ σπατάλη ἀπὸ τοὺς ἀνίκανους κυβερνῆτες. Οἱ πραγματικοὶ Ἕλληνες σκορπισμένοι ἢ παραγκωνισμένοι καὶ τὰ ἀνδρείκελα τῆς πολιτικῆς στὴν θέση ἀνδρῶν, ἀνίκανοι νὰ χειρισθοῦν τὸ ἀγρίεμα τῶν Σκοπίων!
«Μουσουλμᾶνοι καὶ Πομᾶκοι θὰ σοῦ πάρουνε τὴν Θράκη», λέει ὁ Γκάτσος! Οἱ μὲν Τοῦρκοι μὲ τὸ συνεχὲς χάϊδεμα, οἱ δὲ ἀδελφοὶ Πομᾶκοι, διότι τοὺς ἐγκαταλείψαμε καὶ τοὺς ρίξαμε στὴν ἀγκαλιὰ τῆς Τουρκίας, τοῦ τουρκικοῦ προξενείου καὶ τοῦ ἑλλαδιστανικοῦ Ὑπουργείου Παιδείας μας προστατευόντων, καὶ τῶν κυριῶν Δραγώνα καὶ Διαμαντοπούλου συνεπικουρουσῶν!
«Καὶ μὲ γείτονα χυδαῖο, θὰ τὸ χάσης τὸ Αἰγαῖο». Μὲ τέτοιον γείτονα χυδαῖο, τοῦ ὁποίου τὴν εὐρωπαϊκὴ προοπτικὴ στηρίζεις, θὰ τὸ χάσης τὸ Αἰγαῖο!
Μεγάλε Γκάτσε! Θεὸς συγχωρέσοι τὴν ἑλληνικὴ ψυχή σου! Κι ἐσὺ Ἕλληνα; Τί κάνεις; Συζητᾶς μὲ τοὺς σφετεριστὲς τοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας μας ἀπὸ τὴν μιά, ἐνῷ ἀπὸ τὴν ἄλλη οἱ «ἰνδοευρωπαῖοι» (δηλαδὴ οἱ Ἰνδοὶ στὴν Εὐρώπη) καὶ ὄχι μόνο λαθρομετανάστες σὲ πνίγουν, σοῦ παίρνουν τὶς δουλειές, σὲ προκαλοῦν, σὲ σκοτώνουν. Διαμαρτύρεσαι ὅτι δὲν τοὺς θέλεις, χωρὶς ὅμως νὰ κάνης καὶ κάτι. Οὔτε τὸ χαρτὶ γιὰ νὰ γίνη δημοψήφισμα δὲν ὑπογράφεις...
Ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος, ὅμως, ἔγραφε προφητικὰ πολλὰ χρόνια πρὶν γιὰ τὴν διαχρονικὴ κατάντια σου: «Ντροπή σας νὰ συζητᾶτε μὲ τὸν Σκυλόφραγκο ἂν ἡ Μακεδονική σας Γῆ εἶναι δική σας Γῆ...» καὶ πιὸ κάτω «Ἑλληνικὴ Φυλὴ τί φωνάζεις; Μπῆκαν κλέφτες στὸ μαντρί; Ἐὰν σοῦ βαστᾶ ἔμπα διώχτους»! Ἀγωνίσου λοιπὸν Ἕλληνα! Βγὲς ἀπὸ τὴν ἀδράνειά σου! Μὴ μιλᾶς γιὰ ἰδέες χωρὶς νὰ κάνης τίποτα γι’ αὐτές! Ο Ezra Pound ἔλεγε: "Ἂν δὲν κάνης θυσίες γιὰ τὶς Ἰδέες σου ἢ ἐσὺ δὲν ἀξίζεις ἢ οἱ Ἰδέες σου".

Η ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑΣ
Ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΓΙΟΥΣΟΥΦΑΚΙ

Τὸ παρακάτω κείμενο δὲν εἶναι παραίνεση σύγχρονη γιὰ τοὺς Τούρκους καὶ γιὰ τὴν πρόσφατη, «ὀργασμική» γιὰ τὴν κυβέρνηση, ἐπίσκεψη Ἐρντογάν! Εἶναι συμβουλὴ γιὰ τοὺς ἀποδομητὲς τῆς ἑλληνικῆς κυριαρχίας, τοὺς κυριαρχουμένους ἀπὸ τὸ «σύνδρομο τοῦ σαλίγκαρου» καὶ τὸ «σύνδρομο τῆς ὀθωμανολαγνείας»!
«Καὶ ὑμῖν ἔστω τι τεκμήριον ἃ πρὸς ἡμᾶς τοὺς συγγενεῖς δρῶσιν, ὥστε ἀπάτη τε μὴ παράγεσθαι ὑπ’ αὐτῶν δεομένοις τε ἐκ τοῦ εὐθέος μὴ ὑπουργεῖν. Ὁ γὰρ τὰς μεταμελείας ἐκ τοῦ χαρίζεσθαι τοῖς ἐναντίοις λαμβάνων ἀσφαλέστατος ἂν διατελοίη», ποὺ ἀποδίδεται ὡς ἑξῆς:
«καὶ αὐτὰ ποὺ κάνουν σὲ ἐμᾶς, τοὺς συγγενεῖς τους, ἃς εἶναι γιὰ σᾶς ἀπόδειξη ὥστε νὰ μὴ σᾶς ἐξαπατήσουν καὶ νὰ μὴν ὑποκύψετε στὶς ἐπιθυμίες τους, ὅταν εὐθέως σας παρακαλοῦν. Διότι ἐκεῖνος εἶναι πιὸ ἀσφαλὴς στὴν ζωή του, ὅποιος, δηλαδή, μετανιώνει ἐλάχιστα γιὰ εὐεργεσίες ποὺ ἔκανε στοὺς ἐχθρούς του».
Ἡ κυβέρνηση σήμερα εὐεργετεῖ τὴν Τουρκία, στηρίζει τὴν εὐρωπαϊκὴ προοπτική της, ὑποχωρεῖ στὶς προκλητικὲς ἀξιώσεις της, δέχεται τὶς παραβιάσεις τοῦ θαλάσσιου καὶ ἐναέριου χώρου τῆς Ἑλλάδος, ἀνέχεται τὸ casus belli γιὰ τὴν νόμιμη ἐπέκταση τῶν χωρικῶν μας ὑδάτων, ὅπως ὁρίζει τὸ διεθνὲς Δίκαιο, φοβᾶται καὶ ἀποφεύγει, ἐξ αἰτίας αὐτοῦ, νὰ ξεχρεώση ἀμέσως καὶ γιὰ πάντα τὶς διακομματικὲς καὶ τὶς κυβερνητικὲς ἀτασθαλίες, σείοντας τὸ βάρος ἀπὸ τὶς πλάτες τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, μὲ τὴν ἐκμετάλλευση τῶν πλουτοπαραγωγικῶν πηγῶν τῆς χώρας, πετρελαίου, φυσικοῦ ἀερίου, οὐρανίου, χρυσοῦ καὶ γενικὰ ὅλου τοῦ ὀρυκτοῦ πλούτου τῆς εὐλογημένης πατρίδος μας, ποὺ ἔχει, ὅμως, τὴν κατάρα νὰ ἔχη γιὰ μεγάλα χρονικὰ διαστήματα ἀνάξιους κυβερνῆτες!

ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΟΙ ΜΕ ΔΑΦΝΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΑΚΕΣ
ΗΤΟΙ «ΠΑΛΛΗΚΑΡΑΚΙΑ ΤΗΣ ΦΑΚΗΣ»

Καὶ οἱ στρατιωτικοί μας; Ἡ λέξη «Στρατηγὸς» προσδιορίζει καὶ χαρακτηρίζει «τὸν ἄγοντα τὸν στρατό», δηλαδὴ «τὸν ἡγούμενο τοῦ στρατοῦ». Σήμερα οἱ Στρατηγοὶ πρέπει νὰ λέγωνται «στρατουραγοί», μὲ ἐξαίρεση βεβαίως τὶς Εἰδικὲς Δυνάμεις καὶ τοὺς καθημερινῶς περιπολοῦντες Ἀεροπόρους καὶ Ναυτικούς μας.
«Στρατουραγοί» εἶναι οἱ ἐπιτελικοί, ποὺ ἀνέχονται νὰ κρίνωνται οἱ δάφνες τους ἀπὸ ἀστράτευτους προϊσταμένους, τοὺς ὁποίους χαιρετοῦν στρατιωτικὰ (sic)! Οἱ δάφνες λοιπόν, ὅταν προσφέρωνται σὲ ἀξιωματικοὺς καρριέρας ἀπὸ ἀστράτευτους πολιτικούς, εἶναι, δυστυχῶς, μόνο γιὰ τὶς φακές. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐκεῖνοι λέγονται «παλληκαράκια τῆς φακῆς», ὅπως στὴν κωμωδία τοῦ Μολιέρου «Miles gloriosus»!
Αὐτοὶ ποὺ παίρνουν διαταγὲς ἀπὸ ἀστράτευτους πολιτικούς, ὁδηγοῦν κάποιες φορὲς καὶ ἥρωες, ποὺ ἔχουν ὑπὸ τὶς διαταγές τους, στὴν ἧττα ἢ στὸν θάνατο! Τὰ Ἴμια εἶναι μία θλιβερὴ τέτοια περίπτωση! Οἱ στρατουραγοί, ἀπὸ τὴν ἀσφάλεια τῆς οὐρᾶς τοῦ Ἐπιτελείου, ἔδιναν διαταγὲς στοὺς ἥρωες τῆς πρώτης γραμμῆς πῶς νὰ πᾶνε στὸν θάνατο, δεχόμενοι διαταγὲς ἀπὸ ἀνίκανους πολιτικούς, ποὺ τοὺς εἶχαν προσφέρει «δάφνες γιὰ τὶς φακές». Καὶ ὅπως προέκυψε ἀπὸ σύγχρονες ἔρευνες, ποὺ ἔγιναν γνωστὲς ἀπὸ μεγάλης ἐμβέλειας τηλεοπτικὴ ἐκπομπή, τὸ ἐπιτελεῖο εἶχε εἰδοποιηθῆ γιὰ τὸ πόσοι τοῦρκοι ἦσαν στὴν μικρὴ Ἴμια, διότι τοὺς ἔβλεπαν, ἀλλὰ παρ’ ὅλα αὐτὰ ἔστειλαν τοὺς ἥρωες Ἀξιωματικοὺς Καραθανάση, Βλαχᾶκο καὶ Γιαλοψὸ στὸν θάνατο, ἐν μέσῳ θυέλλης, ὡς «πρόβατα ἐπὶ σφαγήν».
Γιὰ ἕναν τέτοιο τύπο ὁ Ἀριστοφάνης στοὺς «Ἱππῆς» (στ. 1057) ἔλεγε «ἀλλ’ οὐκ ἂν μαχέσαιτο· χέσαιτο γάρ, εἰ μαχέσαιτο» (ἀλλὰ δὲν θὰ πολεμοῦσε· γιατί θὰ χεζόταν ἂν πολεμοῦσε)...
Νὰ ’τὸ πάλι τὸ χέσιμο. Δὲν φταίω ὅμως ἐγώ... Ὅταν κάποιος κάνη πράξεις «γιὰ χέσιμο», ὅταν, δηλαδή, «τὰ κάνη σκατά», δὲν φταίει ἡ λέξη... Φταίει αὐτός!
Ἀγαπητὲ μὰ ἀδιάφορε συνέλληνα! Ἀπευθύνομαι μόνο σὲ σένα. Δὲν εἴμαστε πιὰ στὸ παρὰ πέντε. Εἴμαστε στὸ καὶ πέντε! Τὸ παιχνίδι φαίνεται νὰ ἔχη χαθῆ ἀλλὰ ὁ Ἕλληνας εἶναι ἱκανὸς πάντα νὰ κάνη τὴν ἀνατροπή! Αὐτὸ φοβοῦνται ἄλλωστε οἱ κυβερνῆτες καὶ οἱ ἐξουσιαστές! Φοβοῦνται τὴν ἔξοδο ἀπὸ τὴν ἀδράνειά σου!
Σὲ καλοῦμε λοιπὸν νὰ πάψης νὰ εἶσαι ἀδρανής. Νὰ πάρης δύναμη ἀπὸ τὰ λόγια τῶν μπουρλοτιέρηδων τῶν ψυχῶν καὶ τῶν συνειδήσεων, Περικλῆ Γιαννόπουλου καὶ Ἴωνα Δραγούμη. Ὁ πρῶτος ἀπαντᾶ στοὺς ὑποτιθέμενους πολιτισμένους Εὐρωπαίους: «Δὲν θὰ κρίνετε σεῖς οἱ Φράγκοι, τὰ χθεσινὰ ἀγριογούρουνα, ἐμᾶς, ἀλλὰ ἐμεῖς θὰ κρίνωμε σᾶς καὶ τὸν πολιτισμό σας... Ἐμεῖς οἱ ὡραιότεροι ΙΔΑΝΙΣΤΑΙ-ΠΡΑΓΜΑΤΙΣΤΑΙ καὶ ἐξωφρενικώτεροι τῶν παλαβῶν τῆς Γῆς». Ὀ δεύτερος, ὁ Ἴων Δραγούμης, μὲ τοῦ ὁποίου τὰ λόγια κλείνω πρόσταζε, προσπαθῶντας νὰ ξορκίση τὴν ἀδράνειά σας: «Καὶ τώρα, ὅσοι ζωντανοὶ προσέλθετε».

Έβαλε πίνακα με Εβραίους στο γραφείο του ο πρωθυπουργός!

Έβαλε πίνακα με Εβραίους στο γραφείο του ο πρωθυπουργός!

ΑΘΗΝΑ-Στο πρωθυπουργικό γραφείο παλιότερα υπήρχε ο πίνακας του Θεόδωρου Βρυζάκη «Η Ελλάς ευγνωμονούσα». Στην αλλαγή πρωθυπουργού ο πίνακας «χάθηκε». Όταν ο κ. Γ. Παπανδρέου έδωσε συνέντευξη πριν λίγους μήνες στο «Βήμα της Κυριακής» και φωτογραφήθηκε στο γραφείο του δημιουργήθηκε θέμα καθώς είδε ο κόσμος ότι ο πατριωτικός πίνακας λείπει....


Σήμερα σας αποκαλύπτουμε ότι ο Γ.Παπανδρέου γύρισε από το Ισραήλ με έναν πίνακα που του έκανε δώρο ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου και απεικονίζει Εβραίους και τον τοποθέτησε στη θέση του πίνακα «Η Ελλάς ευγνωμονούσα» ο οποίος παρεμπιπτόντως δεν χάθηκε - ο πρώην πρωθυπουργός κ. Καραμανλής τον πήρε στο σπίτι του στη Ραφήνα όμως μέχρι στιγμής δεν καταφέραμε να έχουμε στα χέρια μας φωτογραφικό ντοκουμέντο, αλλά ο λόγος μας είναι εγγύηση.

http://bang-gr.blogspot.com/2010/07/blog-post_25.html

Σήμα τροχαίας για τους μελλοντικούς υπέργηρους εργαζόμενους

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα στη ζωή ενός ανθρώπου, να δουλεύει, και να μην γνωρίζει αν θα προλάβει να συνταξιοδοτηθεί! Διότι, κακά τα ψέματα, με τα χρόνια εργασίας που απαιτούνται για να μπορέσει κανείς να πάρει την πλήρη σύνταξή του, (εδώ ταιριάζει το γνωστότατο «σαράντα χρόνια φούρναρης»!), δεν είναι γνωστό αν τελικά θα μπορέσει να πάρει τη σύνταξή του, αλλά, το κυριότερο και πιο σημαντικό, σε τι κατάσταση υγείας θα βρίσκεται για να μπορέσει να την χαρεί!
Να μπορέσει, δηλαδή, στο υπόλοιπο της ζωής του, να ζήσει και να ευχαριστηθεί, στην κυριολεξία, τους κόπους μιας ζωής!
Αυτό, λοιπόν, σκέφτηκε και ο δημιουργός αυτής της εκπληκτικής ιδέας, που την αποτύπωσε σε σήμα τροχαίας επισήμανσης!
Δεν είναι πράγματι καταπληκτική;

Πηγή: City of petaloudes.gr

ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΔΙΟΡΙΣΘΗΚΕ ΚΑΙ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Γιάννης Κωνσταντίνου πρόεδρος ΔΕΘ

Το κράτος είναι ένα μπουρδέλο, κονομάνε μόνο οι νταβατζήδες ενώ οι πουτάνες δεν πληρώνονται - Ψαριανός στο "Veto" Βουλευτής της Κίνησης ΚΟΥΒΕΛΗ

Για ένα κράτος «μπουρδέλο», στο οποίο «κονομάνε οι νταβατζήδες και οι πουτάνες δεν πληρώνονται», μιλάει σε συνέντευξη του στο "Veto" ο κ. Γρηγόρης Ψαριανός, ο βουλευτής της ομάδας, πλέον, του Φώτη Κουβέλη αποκλείει το ενδεχόμενο να συνεργαστεί η Δημοκρατική Αριστερά με το ΠΑΣΟΚ, αφού -όπως λέει- οι ίδιοι οι βουλευτές του «πηδάνε από τα παράθυρα». Χαρακτηρίζει τον ΣΥΝ «ΚΚΕ β' με ολίγον αριστερισμό» και απαντά στις επιθέσεις που δέχεται περί... προσχώρησης του στο κυβερνών κόμμα, τονίζοντας ότι αυτοί που τον κατηγορούν είναι οι πρώτοι που θα πάνε στο ΠΑΣΟΚ.
Αποσπάσματα συνέντευξης του Γρηγόρη Ψαριανού στην Εύη Πανταζοπούλου για το "Veto"

Και το όνομα αυτού «Δημοκρατική Αριστερά». Ο κόσμος, πάντως, δεν φαίνεται να είναι θετικός σε νέα κόμματα...

Ακριβώς το αντίθετο. Επειδή έχει απαυδήσει με την υπάρχουσα κατάσταση, ψάχνει να βρει διέξοδο και εδώ είναι που η Δημοκρατική Αριστερά οφείλει, και έπρεπε από καιρό να το έχει κάνει, να συμπληρώσει αυτό το κενό -ένα πολιτικό κενό που υπάρχει-ανάμεσα στο Κέντρο και την Αριστερά. Ανάμεσα στο χώρο του ΠΑΣΟΚ και στο χώρο του ΚΚΕ. Η Δημοκρατική Αριστερά, κάτι σαν προέκταση της παλιάς ΕΔΑ, πρέπει να καλύψει αυτό το χώρο της Ανανεωτικής Δημοκρατικής Αριστεράς, που είναι κενός στο βαθμό που δεν κατάφερε ο ΣΥΝ να τον καλύψει.

Θα επιδιώξετε μια συμμαχία με το ΠΑΣΟΚ;

Με το ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχουν περιθώρια σύγκλισης και συνεργασίας γιατί το ΠΑΣΟΚ κινείται στο χώρο της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης με τις οδηγίες του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, των ξένων κέντρων λήψης αποφάσεων. Με το ΠΑΣΟΚ δεν μπορούν να συνεργαστούν ούτε οι ψηφοφόροι του και οι βουλευτές του και θα συνεργαστούμε εμείς; Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ πηδάνε από τα παράθυρα, τους κρατάνε με αλυσίδες, τους εκβιάζουνε ότι «θα πάμε σε εκλογές και θα σας καρατομήσουμε, θα χάσετε τις έδρες σας» αν δεν ψηφίσουν τα τερατώδη νομοσχέδια. Με αυτό το ΠΑΣΟΚ μόνο η Ν. Δ. μπορεί να συνεργαστεί
Οπότε είναι προφανές το άνοιγμα στον κόσμο του ΠΑΣΟΚ... Ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ είναι αριστεροί άνθρωποι, στην πλειοψηφία τους, οι οποίοι έχουν εγκλωβιστεί σε ένα σοσιαλιστικό κίνημα που είναι περισσότερο φιλελεύθερο και διαχείρισης του καπιταλισμού με βάση τις έξωθεν οδηγίες παρά ένα σοσιαλιστικό λαϊκό κίνημα. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι εγκλωβισμένοι στην παραδοσιακή Αριστερά του ΚΚΕ ή σε εξωκοινοβουλευτικές ομάδες. Κανένας στη Δημοκρατική Αριστερά δεν είναι καινούργιος και υπάρχει μια γελοία αποστροφή κάποιων αριστερών που μας λένε «να πάτε στο αγαπημένο σας ΠΑΣΟΚ». Αυτοί θα πάνε στο αγαπημένο τους ΠΑΣΟΚ. Οσοι μού είπαν «αν δεν σου αρέσει η Αριστερά να πας στο αγαπημένο σου ΠΑΣΟΚ», εκείνοι πήγανε: από τον Ανδρουλάκη και τη Δαμανάκη μέχρι τον Μπίστη και τον Τσουκάτο. Από το ΚΚΕ και τα γκρουπούσκουλα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς όλοι κωλοτριφτήκανε με το ΠΑΣΟΚ. Δεν θα μας λένε τώρα παπαριές

Στο κόμμα σας υπάρχει χώρος για ανεξάρτητους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ;

Δεν το αποκλείω. Ξέρω τουλάχιστον 15 βουλευτές που μου λένε ότι «έπρεπε ήδη να είμαστε μαζί σας στο ίδιο κόμμα». Κρατιούνται με τα δόντια, πηγαίνουν στις περιφέρειες τους και τους κυνηγάει ο κόσμος, δεν μπορούν να βγουν να μιλήσουν. Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ της Αρκαδίας, της Χίου, της Σάμου, της θεσσαλονίκης, του Ρεθύμνου δεν τολμάνε να μιλήσουν στον κόσμο γιατί πριν τις εκλογές έλεγαν άλλα και μόλις πήραν μια ισχυρή αυτοδυναμία μάς έχουνε σκίσει το γκρόβερ. Και θα την πληρώσουν οι συνήθεις ύποπτοι, γιατί εδώ έχουμε την πατέντα «σοσιαλισμό στις ζημιές αλλά καπιταλισμό στα κέρδη». Τώρα αυτά τα ρεμάλια βγάζουν τα εκατομμύρια από τις τράπεζες και τα πάνε στο Λονδίνο, στη Λευκωσία και στο Παρίσι. Αυτά τα λαμόγια, οι ξεφτιλισμένοι πατριδοκάπηλοι που μας λένε να βάλουμε πλάτη να σώσουμε την Ελλάδα, έχουνε πάρει τα εκατομμύρια και αγοράζουν ακίνητα. Πιστεύω ότι η Δημοκρατική Αριστερά σε 6 μήνες θα είναι σε διψήφια νούμερα δημοσκοπικά και θα τα κερδίσει και στις εκλογές. Δεν θα την πάθουμε όπως την πάθαμε με τον ΣΥΡΙΖΑ που πιάσαμε τα 12άρια, φτάσαμε στο 18% και μετά από ένα χρόνο ψάχναμε να βρούμε αν θα μπούμε στη Βουλή. Το 3% πέθανε

Λέτε «όχι» σε έξοδο από την ευρωζώνη, αλλά έχουμε «φορτωθεί» το ΔΝΤ...

Να το ξεφορτωθούμε. Οπως το ξεφορτώθηκε η Αργεντινή ή όπως δεν το φορτώθηκε η Αγγλία. Υπήρχε λύση. Το είχε πει και ο πρωθυπουργός, ότι θα προχωρήσει σε ένα ομολογιακό δάνειο με τον κόσμο, γιατί έκανε πίσω; Γιατί του βάλανε χέρι οι τραπεζίτες, γιατί λυσσομανάνε στην κερδοφορία με την ανάγκη του κοσμάκη. Αν ο Παπανδρέου, αντί να δανειστεί με 10% από το ΔΝΤ, έβγαζε ένα λαϊκό ομόλογο και έλεγε «αγοράστε τα ομόλογα με 5%», δεν θα κέρδιζε; Αλλά του την έφεραν οι τραπεζίτες προφανώς και την έκανε γυριστή και πληρώνει και τις τράπεζες.

Το ασφαλιστικό ψηφίστηκε. Υπάρχει δυνατότητα να ανατραπεί από τους αγώνες των εργαζομένων εκτός Βουλής;

Γι' αυτό υπάρχουν αυτά τα καλπονοθευτικά συστήματα, που με το 40% παίρνεις 65% σε βουλευτές. Και το ασφαλιστικό εντάσσεται στο ίδιο κόλπο. Και μετά θα προσθέσουνε κάποιες τροπολογίες και θα λένε «δεν το πληκτρολόγησε στον υπολογιστή ο χειριστής», πράγματα που δεν τα ακούμε ούτε στον «Λούκι Λουκ». Βεβαίως, υπάρχουν προνομιακές συντάξεις και πολλοί έπαιρναν τρελά λεφτά και είχαν συνταξιοδοτηθεί από τα 35. Πρέπει να απαλλαγούμε από τέτοιες αθλιότητες, αλλά όχι να δουλεύουμε μέχρι τα 80 ή να παρακαλάνε να πεθάνουμε στα 50. Ως Δημοκρατική Αριστερά μάς ενδιαφέρει η διαχείριση και ο τρόπος διακυβέρνησης της χώρας. Δεν είμαστε μια Αριστερά της αντίδρασης και των κινητοποιήσεων Τρίτη - Πέμπτη -Σάββατο. Αν είναι να κάνουμε απεργία, να γίνει μια γενική για δύο μέρες να παραλύσει το σύμπαν. Να κλάσουνε πόμολα. Κι επειδή τα έχουνε βάλει με τους βουλευτές, οι δικαστικοί, οι αστυνομικοί, οι στρατιωτικοί, οι μητροπολίτες και χιλιάδες βαλάντια είναι πολύ πιο ευνοημένα από τους 300 της Βουλής. Δεν είμαστε όλοι λαμόγια. Το ΠΑΣΟΚ φταίει που μας έχει γονατίσει, αλλά ούτε όλοι οι Πασόκοι είναι λαμόγια. Οι άνθρωποι που διαχειρίστηκαν το δημόσιο χρήμα να υποστούν δήμευση της περιουσίας τους χωρίς παραγραφές και κόλπα. Αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών, γιατί είναι νόμος περί... απαλλαγής υπουργών, είναι μια μεγάλη απάτη οργανωμένη από το σύστημα του δικομματισμού. Ολος ο κόσμος μιλάει για τα υπουργεία Δημόσιας Τάξης, Εθνικής Αμυνας, Οικονομίας, για τις μίζες, τις αγορές με τα Ε16, τα υποβρύχια που γερνούνε, τα τρένα που είναι πιο στενά από τις γραμμές και σαπίζουνε. Αυτά κάποιοι τα έχουνε υπογράψει, γιατί δεν κόβουνε μερικούς κώλους; Ολοι αυτοί με τις βίλες δεν είναι πρώην υπουργοί ούτε διευθυντές ΔΕΚΟ, είναι ανθυποστελέχη και συνδικαλιστές. Είναι αριστεροί, προοδευτικοί του συνδικαλισμού και των συντεχνιών. Ποια Αριστερά θεωρεί τον εαυτό της πραγματική Αριστερά, όταν καλύπτει τέτοιες περιπτώσεις; Υπάρχει μια «ομερτά» ακόμα και για κόμματα και οργανισμούς της Αριστεράς. Να καλύπτουνε μια συντεχνιακή λογική, τα κεκτημένα. Κάτι λιμενεργάτες, κάτι μεγαλοαγρότες, κάτι μεγαλοπαπάρες, οι οποίοι είναι δικοί μας, στη ΔΕΗ, στον ΟΤΕ, στην ΕΡΤ, στον ΟΠΑΠ. Οταν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν. Δ. φορτώνανε την Ολυμπιακή με χειριστές αέρος, εδάφους, αεροσυνοδούς, μασέρ, βιζιτούδες, βγήκε ποτέ η Αριστερά να πει «σταματήστε αυτό το βιολί γιατί θα ρίξετε έξω την Ολυμπιακή»; Η Αριστερά έχει μια πάγια τακτική να γίνουν όλοι δημόσιοι υπάλληλοι, να τα ξύνουνε και να τρώνε τυρόπιτες.

Jose Mujica - President of Uruguay

Uruguay: On the first-round victory of the Frente Amplio
By Hector Benoit
30 November 2009
On October 25, José “Pepe” Mujica, presidential candidate of Uruguay’s ruling Frente Amplio (Broad Front), won by a wide margin over his nearest rival, Luis Alberto Lacalle, ex-president of Uruguay (1990-1995), representing the Partido Nacional (popularly known as the Partido Blanco).

While the vote for Mujica was not sufficient to grant him the presidency in the first round, the Frente Amplio won a majority of the ballots cast in the elections to the parliament, which suggests that “Pepe” will win by a comfortable margin in the second round, which is scheduled for November 29. Current polls give Mujica an 8 to 9 percent lead over LaCalle.

The October 25 vote also included two plebiscites, one on overturning the amnesty that was granted to members of the security forces for the crimes they committed during years of dictatorship that began in the early 1970s, and the second on granting Uruguayans living abroad the right to vote by mail ballot. Backed by the Frente Amplio, these changes to the country’s constitution were both defeated.

The Frente Amplio is a broad coalition whose “left” characteristics are quite limited. Some 40 political groups participate in the electoral bloc. Among them are Guevarists, “Posadasite-Trotskyists,” Christian Democrats and everything in between. Many of the participants in the Front do not consider themselves socialists.

Mujica is an ex-Tupamaro guerrilla who became a senator, while his vice-presidential running mate Danilo Astori is an economist who served as finance minister in the current government of President Tabaré Vazquez, who is also a member of the Frente Amplio.

In last month’s first round, the Frente Amplio won 47.96 percent of the votes, followed by the right-wing National (Blanco) Party of Lacalle with 28.53 percent. The Partido Colorado, which ruled Uruguay from 1865 to 1959, trailed in third place with just 16.66 percent of the ballots cast. The Colorados’ candidate was Pedro Bordaberry—the son of the country’s ex-president and dictator, Juan Maria Bordaberry, who has been charged in the Uruguayan courts with responsibility for the disappearance and killing of opponents of the dictatorship in the 1970s.

Also participating in the election were the Partido Independiente with 2.44 percent of the vote and the Asamblea Popular (whose candidate Raul Rodriguez was previously part of the left wing of the Frente Amplio) with 0.66 percent.

Playing a significant part in the elections were Uruguayan workers who, due to chronic unemployment inside the country, have left for neighboring countries like Argentina and Brazil in search of work. It is estimated that there are close to half a million of these “exiled” Uruguayan workers.

In the first round of the election, close to 40,000 Uruguayans crossed back across the border to cast ballots, most of them for Mujica. The number is significant in a country the size of Uruguay, which has a total population of just 3.5 million.


The Frente Amplio has a long history. Líber Seregni is considered the symbolic founder of Frente Amplio and was its first candidate for president in 1971. Seregni said that the founding of this coalition took place on October 7, 1970, with the issuing of the “Call of the Independent Citizens.”

From that moment on, according to Seregni, various groups abandoned their particular programs and united, building the Frente Amplio, which exists until this day despite some changes. Almost all of the political groups that are not affiliated with the traditional parties of Uruguay—the Partido Nacional (Blancos) and the Partido Colorado—participated then and participate now within this amorphous front.

If the current government of Tabaré Vazquez has enjoyed a majority approval rating (60 percent according to recent polls), it is above all thanks to a relatively favorable international conjuncture that permitted a modicum of economic growth in Latin America, even as economies contracted in Europe and North America.

The Vasquez government presided over a modest increase in industrialization and job creation, but this was due solely to trade concessions, above all from the United States, which was interested in weakening Mercosur (the Latin American trading bloc led by Brazil and Argentina). Vasquez to some extent turned his back on Mercosur and signed separate trade agreements with the US and Europe.

The history of the Frente Amplio has been one of bitter defeats for which the Uruguayan proletariat has paid dearly.

Today, it is considered probable that in 1971 the Frente Amplio would have won the presidential elections, if they had not been rigged to give the victory to Bordaberry, opening the door to the repression that began in 1972 and gave rise to an open military dictatorship within a year. Recently declassified CIA documents make clear that US President Richard Nixon and his secretary of state, Henry Kissinger, together with the British government and the military dictatorship in Brazil, then headed by General Médici, participated in the election fraud. According to these same reports, there existed plans for the overthrow of a Seregni government if it had managed to come to power.

During the decades of the sixties and seventies, when military dictatorships came to power in Brazil, Chile, and Argentina, as well as Uruguay, a large part of the Uruguayan left, influenced by Guevarism and the Cuban Revolution, adopted “armed struggle” as a strategy for the overthrow of the existing states.

The MLN (Movement of National Liberation) in Uruguay (known popularly as the Tupamaros, in honor of Tupac Amaru, the Peruvian indigenous leader who fought the Spanish) took this path, developing a strategy of urban guerrillaism. After achieving initial successes—largely in the form of bank robberies, distribution of expropriated food in impoverished neighborhoods, prison breaks and kidnappings—the movement was crushed, with its principal leaders imprisoned.

A similar development took place in Argentina with the PRT-ERP of Mario Roberto Santucho (Partido Revolucionario de los Trabajadores—Ejercito Revolucionario Popular), which initially was affiliated with the Pabloite revisionist movement that had broken from Trotskyism, the so-called Unified Secretariat led by Ernest Mandel.

The Pabloites played a crucial role in glorifying Castroism and guerrillaism and rejecting the revolutionary role of the working class and the necessity for building a conscious Marxist leadership through the construction of parties of the Fourth International. The results were catastrophic.

In Uruguay, the armed struggle failed, creating only a mythological heroism. All of Latin America paid a heavy price for Castroism and Guevarism, supported by the Pabloite revisionists.

These theories and policies of guerrilla warfare served to isolate the most radicalized sections of the students, youth and sections of workers themselves from the proletariat and the movement of the masses. The workers’ movement was left under the domination of its Stalinist and reformist leaderships, turned into a mere spectator to the heroic deeds of the armed guerrillas.

These petty-bourgeois movements were also easily infiltrated by the apparatus of state repression and defeated, while serving as an ideological justification for the dictatorships that seized power in Latin America. This facilitated the processes of intervention in the unions and the smashing of democratic rights of agitation and propaganda, thereby blocking the work of building a Marxist leadership and delaying for many years the reorganization of the workers movement through the building of the Fourth International throughout the region.

The current candidate for president, José Mujica, was a Tupamaro and spent more than 10 years as a political prisoner. The majority of those who participated in the Tupamaros, despite some internal divisions, today support the Frente Amplio, opting for the electoral road to power.

The Frente Amplio, despite seemingly being the polar opposite of armed struggle, is a Uruguayan version of the popular front strategy that also caused terrible defeats for the international working class.

The strategy of the Popular Front is that of a political alliance between the working class and supposedly “democratic” bourgeois parties, which serves to subordinate workers’ struggles to the interests of the bourgeoisie, private property and the capitalist state. Initiated under condition of a rising movement of the masses, these fronts have repeatedly served as the antechamber to the counterrevolution.

In Latin America, this policy found its finished expression in the Popular Unity government of Salvador Allende that paved the way to the military dictatorship in Chile. And there was the case of Líber Seregni in 1971 in Uruguay itself.

In this sense, the so-called strategy of “armed struggle” and the policy of the popular front, rather than constituting polar opposites, played complementary roles in politically paralyzing the working class.

In the political platform of Mujica, one can hardly find even the pretense of a socialist program. What predominate in the program of the Uruguayan Frente Amplio are the development proposals elaborated by vice-presidential candidate Danilo Astori.

His program of industrialization and jobs creation is based on a national development project that is totally implausible. In the election propaganda of the Frente Amplio, for example, there is a proposal dubbed “Uruguay Develops.” This program would supposedly offer guidance for the opening of small businesses, credit for the creation of cooperative associations, plans for increasing productivity, technical advice on developing small export firms, etc.

But in the face of a world capitalist economy that is becoming ever more internationalized, and in the midst of the worst capitalist crisis since 1929, any attempt to find a neo-national development solution is absolutely utopian and condemned to failure, all the more so in a tiny country like Uruguay.

For the Uruguayan working class, the only way out lies through a socialist and internationalist program that advances the demand for the United Socialist States of Latin America. The fight for a common struggle by the workers of Uruguay—many of whom, as we mentioned, are expatriates—with Argentine, Brazilian, Chilean and other Latin American workers is a perspective that is far more coherent with the objective reality of the country and the region as a whole than the economic nationalism of the Frente Amplio.

Της ΚΟΡΙΝΑΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ

Ποιός είναιο Πέπε ο πρώην Τουπαμάρος και νύν πρόεδρος της Ουρουγουάης

Το μοναδικό περιουσιακό του στοιχείο είναι ένας Σκαραβαίος. Ενα σαραβαλάκι μοντέλο του '87. Υπεραρκετό, ίσως, για έναν προλετάριο, όχι όμως και για αρχηγό κράτους.
Κι όμως, αυτά είναι όλα κι όλα τα υπάρχοντα που αναφέρονται στη φορολογική δήλωση του Χοσέ Μούχικα, του προέδρου της Ουρουγουάης. Ο «Πέπε», όπως είναι το χαϊδευτικό του, ο πρώην αντάρτης των Τουπαμάρος, που τον περασμένο Μάρτιο ορκίστηκε πρόεδρος της χώρας του, φαίνεται πως συνεχίζει να κάνει αντάρτικο, με το δικό του τρόπο.

Τίποτα πάνω του δεν συνάδει με το κλασικό πια προφίλ του πολιτικού που επιχειρεί να συνδυάσει την εξουσία με το εύκολο χρήμα. Και στα 75 του, είναι μάλλον πολύ αργά για να χαλάσει. Ζει σε ένα μικρό αγρόκτημα έξω από το Μοντεβιδέο, την πρωτεύουσα, καλλιεργώντας τα λουλούδια του και τα λαχανικά του κι εκεί σκοπεύει να παραμείνει. Από την πρώτη μέρα που ανέλαβε τα καθήκοντά του, δήλωσε ορθά κοφτά ότι το προεδρικό μέγαρο θα το χρησιμοποιεί μόνο για τις επίσημες συναντήσεις και εκδηλώσεις. Ακόμα και για τις μετακινήσεις του σπάνια χρησιμοποιεί το σαραβαλάκι του.

Προτιμά το ποδήλατο, που έχει γίνει και το σήμα κατατεθέν του. Γραβάτα δεν έχει φορέσει ποτέ στη ζωή του. Ούτε καν τώρα, που δεξιώνεται τους διάφορους επισήμους. Απαρνήθηκε τον προεδρικό του μισθό και ζει με το μισθό της γυναίκας του και από χρόνια συντρόφισσάς του στους πολιτικούς αγώνες, της Λουσία Τοπολάνσκι, η οποία είναι γερουσιαστής. Το ίδιο πνεύμα λιτότητας έχει επιβάλει και σε όλη την κυβέρνηση. Κομμένες, είπε, οι αυξήσεις στους μισθούς βουλευτών και υπουργών, οι λιμουζίνες και όλη η χλιδή με έξοδα του κράτους.

Στην εποχή της ρεμούλας, της μίζας και των off shore, όλα αυτά ακούγονται ουτοπικά, ενδεχομένως και γραφικά. Με τη διαφορά ότι ο Χοσέ Μούχικα προέρχεται από διαφορετικά μήκη και πλάτη και από μια πολιτική κουλτούρα που εξακολουθεί να πιστεύει ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Ο αντάρτης-πρόεδρος της Ουρουγουάης είναι από τους λίγους εναπομείναντες εκπροσώπους μιας αριστεράς που ξέρει να αλλάζει χωρίς να μεταλλάσσεται και να συνδιαλέγεται χωρίς να ξεπουλιέται. Δεν μιλάει για «συγκλίσεις», αριθμούς και δημοσιονομικά ελλείμματα, αλλά για κοινωνική ισότητα, περισσότερη εργασία, μεγαλύτερους μισθούς και συντάξεις, καλύτερη δημόσια υγεία και παιδεία και άλλα τέτοια «ξεπερασμένα». Ωραίος ο Πέπε. Οχι «ωραίος ως Ελλην», όπως λέγαμε παλιά. Ωραίος ως Ουρουγουανός.

Εκτύπωση σελίδαςΑποστολή με Email