Τι σήμαινε το ολόιδιο ντύσιμο Παπανδρέου και Ερντογάν;

Τι σήμαινε το ολόιδιο ντύσιμο Παπανδρέου και Ερντογάν;

Επειδή πολύ κουβέντα γίνεται με το ότι τάχα οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας και της Τουρκίας, καθώς και όλο το ακροατήριο φορούσαν γαλάζια κασκόλ που υποτίθεται συμβολίζει το χρώμα του Αιγαίου και όλοι οι Έλληνες ενθουσιάστηκαν και οι δημοσιογράφοι έκαναν λόγο για συμβολισμό ειρήνης και διάφορα τέτοια, θα ήθελα να σας γνωρίσω τα ακόλουθα:
 1. Το χρώμα των κασκόλ ΔΕΝ είναι γαλάζιο αλλά τυρκουάζ.
 2. Η λέξη τυρκουάζ είναι γαλλική και σημαίνει τουρκικό.
 3. Το χρώμα αυτό συμβολίζει την έννοια του παντουρκισμού,
γιαυτό και αν θυμάστε η σημαία των Ουιγούρων στην Κίνα που είχαν επαναστατήσει πέρισυ ήταν η ημισέλινος σε τυρκουάζ φόντο.
Όπως καταλαβαίνετε, η επιλογή του χρώματος δεν ήταν καθόλου φιλική ή ειρηνική, αλλά καθαρά σοβινιστική και εχθρική.
Δεδομένου και του γεγονότος πως ο Γιώργος Παπανδρέου είχε ντυθεί ολόιδια με τον τούρκο ομόλογό του, Ταγίπ Ερντογάν, να υποθέσουμε πως ασπάζεται πλήρως την "ενδυμασία" που του "έδωσε" ο ισλαμιστής νεο-οθωμανιστής τούρκος πρωθυπουργός;
Αναγνώστης
Anastasia - Pyravgeia

ΕΝΩΠΙΟΝ ΠΑΝΤΟΣ ΑΡΜΟΔΙΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΕΠΙΓΕΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΟΥΡΑΝΙΟΥ Ο Πληρεξούσιος Δικηγόρος ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΙΚΗΦ. ΚΟΣΣΥΒΑΚΗΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

ΕΞΩΔΙΚΟΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ - ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ - ΔΗΛΩΣΙΣ
------------------------------------------------------------------------------
1. Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, τού επιλεγομένου και «Γέρου τού Μωρηά.
2. Γεωργίου Καραϊσκάκη, τού επιλεγομένου και «Γυιού τής Καλογριάς».
3. Μάρκου Μπότσαρη, τού επιλεγομένου και «Αητού τού Σουλίου».
4. Νικήτα Σταματελόπουλου, τού επιλεγομένου και «Νικηταρά Τουρκοφάγου».
5. Κωνσταντίνου Κανάρη, τού επιλεγομένου και «Μπουρλοτιέρη».
6. Γρηγορίου Δικαίου, τού επιλεγομένου και «Παπαφλέσσα».
7. Οδυσσέως Ανδρούτσου, τού επιλεγομένου και «Λιονταριού τής Ρούμελης».
8. Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας, τής επιλεγομένης και «Καπετάνισσας».
9. Ανδρέα Βώκου, τού επιλεγομένου και «Μιαούλη».
10. Πέτρου Μαυρομιχάλη, τού επιλεγομένου και «Πετρόμπεη».
Εν ζωή ενοικούντων εις τά όρη και τά πελάγη τής επαναστατημένης Ελλάδος, νύν δέ παρεπιδημούντων εις τό υπερπέραν.
Κ Α Τ Α
--------------------
Θεοδώρου Πάγκαλου, κατοίκου Αττικής και Αντιπροέδρου τής νύν Κυβε-ρνήσεως τής Ελλάδος, δηλούντος ενίοτε και κατ’ επάγγελμα οινοποιός.
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Ολοι ημείς, ησυχάζοντες μέν ως ψυχές άϋλες αλλά και ενδιαφερόμενοι εσαεί διά τήν κοινήν Πατρίδαν, πού αλυσσοδεμένη από τούς προαιωνίους εχθρούς μας Τούρκους τήν επαραλάβαμε και λεύτερη τήν επαραδώσαμε εις τούς απογόνους μας, εμάθαμε έκπληκτοι πώς σύ «απόγονε» Θόδωρε Πάγκαλε, βαρυθύμως εδήλωσες πώς κακώς επράξαμε πού επαναστα-τήσαμε και τούτο έγινε διότι είμαστε, λέει, «αγράμματοι»…
Εξ αρχής νά σού δηλώσουμε ότι, ημείς αλλά και χιλιάδες άλλοι ομοθυ-μαδόν θυσιασθέντες υπέρ πατρίδος συναγωνιστές και συναγωνίστριες, ασφαλώς και υπήρξαμε αγράμματοι, αφού σχολειά τότες δέν είχαμε.
Αγκαλά όμως, είχαμε τό ολίγον μυαλό οπού εχρειάζονταν διά νά ξεδια-λέξουμε «μιάς ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή», όπως μέ τόν Θούριό του μάς ορμήνεψε και ο -πρό ημών σφαγιασθείς υπέρ Πατρίδος- Αντώνιος Κυριαζής, ο επονομαζόμενος και Ρήγας Φεραίος ή Βελεστινλής.
Κι όσον και νά μήν εμάθαμε γράμματα, όμως εγνωρίζαμε ωρέ τήν φυλλάδα τού Μεγαλέξαντρου, τού πιό ένδοξου Ελληνα προγόνου μας, γνωρίζαμε και στοματικώς γιά τόν Ηρακλή μας και γιά τόν Αχιλλέα μας, γιά τούς αρχαίους σοφούς μας, γιά τόν Μαραθώνα και γιά τίς Θερμο-πύλες γνωρίζαμε, διά τούτο και μετά τήν μάχην εις τά Δερβενάκια, οπού ρεζιλέψαμε τήν Τουρκιά και τόν σερασκέρη Δράμαλη, οι συντρόφοι μας τραγουδάγανε ότι, «τού Λεωνίδα τό σπαθί, Κολοκοτρώνης τό φορεί»...
(Εννόησες εσύ Θόδωρε, ως μορφωμένος οπού είσαι, τί εννοούμε;;;)
Ημείς τότες, εκειούς πού δέν ήθελαν νά συνδράμουν εις τήν επανάστα-σιν και κάνανε «καπάκια» μέ τούς Τούρκους, τούς ελέγαμε «προσκυνη- μένους» και «σαπιοκοιλιές» και πολλούς από αυτούς, ο εξ ημών Κολο-κοτρώνης δικαίως τούς επέρασεν από «φωτιά και τσεκούρι» αλλά, ως φαίνεται, αρκετοί εγλύτωσαν και -τό χειρότερον- «σπόριασαν»…
(Θά τό εννόησες κι αυτό, έτσι παραμορφωμένος όπου είσαι…)
Συνάμα -όμως- ξοδεύτηκαν και οι περισσότεροι από μάς αφού, έσφαζε αλύπητα τετρακόσια χρόνια ο Τούρκος, σφαχτήκαμε και μεταξύ μας και αυτό τό κακόν γινάτι πρέπει νά τό μνημονεύουμε μπάς και δέν ματαγίνει.
(Πλήν ματαίως, ως φαίνεται και από τά εδικά σας «καζάντια»…)
Ωστόσο εδώ, σήμερα, μαθαίνουμε ότι σείς ελησμονήσατε τούς αγώνες και τά παθήματά μας, ότι δέν θέλετε νά διδάσκονται τά παιδιά σας εις τά σχολειά τήν Ιστορίαν τού Γένους, ότι μουρμουράτε πώς τάχατες δέν έπρεπε νά κάμωμε τήν Επανάστασιν και ότι, ακόμη και τόν Τούρκον θέλετε νά τόν κάμετε φίλον διά νά βάλετε λέει, σέ μοιρασιά μ’ αυτόν, τό Αιγαίο!!!
Ωρέ ζουρλαθήκατε εντελώς;;; Πιάνεται ωρέ φίλος ο Τούρκος;;; Αυτός άν τού δώσεις τό χέρι γιά καλημέρα, θά στό δαγκώσει γιά προσφάϊ…
Και τί είναι ωρέ τό Αιγαίο τών αρχαίων μας προγόνων γιά νά τό μοιρά-σετε;;; Κολοκυθόπιττα τής γιαγιάς σας;;;
Διά όλα τούτα διαμαρτυρόμαστε εντόνως και σάς καλούμε νά στοχα-στείτε καλά και «μέ τό μέσα μυαλό», όσα άσκεφτα σπεύδετε νά πράξετε, άλλως τά ποτάμια αίματα και τά ποτάμια δάκρυα, όπου έχουν χυθεί γιά τήν λευτεριά τής Πατρίδος από μιλιούνια γενηές Ελλήνων, θά γυρίσουν νά σάς πνίξουν.
Σάς δηλώνουμε δέ πώς, όποτε μέ τό καλό κοπιάσετε μέ τήν σειρά σας εδώ πάνω, «μά τόν πούτζον» τού εξ ημών Καραϊσκάκη, εις τόν οποίον από εκείνα τά χρόνια εσυνηθίσαμε νά ομνύουμε εις κρισίμους ώρας, θά σάς καρτερέσουμε διά νά λογαριαστούμε και νά πάρουμε «χάκι».
Επειδή τήν σύνταξιν τής παρούσης αναθέσαμε εις τόν υπογράφοντα αυτήν, ως γραμματιζούμενον απόγονον ενός -αγράμματου μέν αλλά και πολλά παθόντος- συναγωνιστού μας εκ Ραδοβυζίου Αρτης, τού δίδουμε και τήν ρητήν εντολήν νά αναθέσει εις αρμόδιον δικαστικόν επιμελητήν όπως τήν επιδώσει εις αυτόν οπού απευθύνεται, πρός γνώσιν του και διά τίς ηθικές συνέπειες οπού τού αρμόζουν.

Αθήνα, 15η Ιανουαρίου 2011
Ο Πληρεξούσιος Δικηγόρος
ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΙΚΗΦ. ΚΟΣΣΥΒΑΚΗΣ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

Άννα Τζιροπούλου- Ευσταθίου - Ποιοί είναι Έλληνες κατά τον Ισοκράτη

Γραφειοκρατία- Ερημοποίηση και Περιβάλλον του Γιώργου Μιχελακάκη

Τα σημερινά εκρηκτικά κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος στην Ελλάδα, έχουν την αιτία τους, κυρίως σε ένα πολιτικό-πελατειακό σύστημα, το οποίο δημιουργήθηκε, για διαιωνίζει στην εξουσία τα πολιτικά τζάκια, και όχι να λύνει προβλήματα.
Το πελατειακό σύστημα έκανε ολόκληρη την κοινωνία, όμηρο των πελατειακών κομμάτων. Με αποτέλεσμα μια εκτεταμένη διαφθορά, που με διαβαθμίσεις έχει αγκαλιάσει ολόκληρη την κοινωνία.
Συνήθως κοιτάμε με δέος πια, αυτή την εφιαλτική κοινωνία που φτιάξαμε. Η οποία αδυνατεί να βγει από το φαύλο κύκλο της παθογένειας που τη δέρνει. Μοιάζει όπως ο πνιγμένος που για να σωθεί πιάνεται από τα μαλλιά του.
Και τα πράγματα είναι ποιο σοβαρά, από ό,τι με πρώτη ματιά φαίνονται. Διότι δια της διαφθοράς και του καταναλωτικού τρόπου ζωής, καταστρέφονται πλέον συστηματικά οι φυσικοί πόροι, το οικοσύστημα της χώρας, με μια διαδικασία χωρίς επιστροφή.
Αυτό το μοντέλο ζωής στο οποίο η ελληνική κοινωνία εθίστηκε, βόλεψε για διαφορετικούς λόγους, από τη μια το πολιτικό κατεστημένο, και από την άλλη, το τραπεζικό σύστημα που κυριαρχεί πλέον στην οικονομία παγκόσμια.
Έτσι όχι μόνο καταστρέψαμε την κοινωνία μας, με την ανισότητα που δημιουργήσαμε, αλλά καταστρέφουμε και το φυσικό μας περιβάλλον που μας ζει.

Α. Η μισή Ελλάδα και συγκεκριμένα το νοτιοανατολικό της κομμάτι, έχει μπει στο στάδιο της ανεπίστρεπτης ερημοποίησης.

Β. Η μόλυνση της γης μας, της θάλασσάς, και της ατμόσφαιρας, βρίσκεται σε πολύ προχωρημένη κατάσταση.

Γ. Η πολιτιστική κληρονομιά του τόπου καταστρέφεται, δεν αξιοποιείται.

Οι τρεις αυτοί τομείς προβλημάτων, που αφορούν το περιβάλλον, έχουν άμεσο αρνητικό οικονομικό αντίκτυπο μέσα στην κοινωνία, και όσο θα διαιωνίζονται θα κρατούν τη χώρα υποβαθμισμένη.
Η αντιπαραγωγικότητα, η ανεργία, και η οικονομική στενότητα, είναι το αποτέλεσμα μιας κατάστασης, όπου η κοινωνία, αντί να καταπιαστεί να λύσει τα προβλήματα μιας διατηρήσιμης ανάπτυξης, έχει γίνει το κλοτσοσκούφι πολιτικών που τάζουν «λαγούς με πετραχήλια», χωρίς να λαμβάνουν υπόψη ότι ο καταναλωτισμός θα οδηγήσει κάποτε στον γκρεμό θύτες και θύματα.
Τα ανωτέρω προβλήματα, ενώ είναι συνυφασμένα με μια ιδέα ανάπτυξης που κάνει τον κόσμο καταναλωτή για να ωφελείται το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τα πολιτικά του τσιράκια, όμως άμεσα υπεύθυνη είναι η κρατική γραφειοκρατία. Η οποία είναι βραδυκίνητη, και ανάλγητη, αδυνατώντας να τηρήσει τους νόμους και τις διεθνείς συμφωνίες που έχει υπογράψει η Ελλάδα για την προστασία του δικού της περιβάλλοντος.

Η ΕΡΗΜΟΠΟΙΗΣΗ

Η Μεσόγειος και ειδικά το Αιγαίο, με τα νησιά του, είναι από τις ωραιότερες περιοχές του κόσμου. Ο συνδυασμός κλίματος, θάλασσας και ξηράς το κάνει μοναδικό.
Όμως αυτό το ωραίο μέρος του κόσμου που είναι η χώρα μας, δεν το προσέχουμε, αλλά με τον δανεικό καταναλωτισμό, και χωρίς να αναπτύξουμε κουλτούρα «Διατηρησιμότητας», το καταστρέφουμε τα τελευταία πενήντα χρόνια συστηματικά.
Η κλιματική αλλαγή στη Μεσόγειο, εμφανίζεται με την αύξηση της μέσης ετήσιας θερμοκρασίας της θάλασσας, κατά δύο βαθμούς, και της ατμόσφαιρας κατά έναν βαθμό. Αυτή η αλλαγή, έχει κάνει τα καλοκαίρια θερμότερα και μεγαλύτερα. Ενώ το χειμώνα η βροχή πέφτει απότομα, μαζεμένη. Αυτό έχει ως συνέπεια στα νησιά με τις μεγάλες εδαφικές κλήσεις, το γόνιμο επιφανειακό έδαφος να καταλήγει με τον κύριο όγκο του νερού που το παρασύρει στη θάλασσα.
Υπολογίζεται ότι η Ελλάδα, χάνει κάθε χρόνο γόνιμο έδαφος που αντιστοιχεί στο μέγεθος ενός ελληνικού νησιού, μέσης έκτασης.
Χάνουμε δηλαδή δύο πολύτιμα ζωτικά στοιχεία για την επιβίωσή μας, ως κοινωνία και ως πολιτειακή οντότητα. Το έδαφός μας, και το νερό. Όμως αυτά τα δύο αρνητικά φαινόμενα, λαμβάνουν χώρα επάνω στα βουνά και στην ύπαιθρο. Και όχι μέσα στις πόλεις. Γι΄ αυτό η πλειοψηφία των Ελλήνων που ζουν στις πόλεις, δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί το μέγεθος του σωρευτικού αυτού προβλήματος.

Ας δούμε από ποιο κοντά, τα δύο αυτά προβλήματα, πόσο κρίσιμα είναι στην οικονομία της κοινωνίας.
Η απώλεια του επιφανειακού γόνιμου χώματος στα νησιά, έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, που οι καλλιέργειες είναι πλέον αποδοτικές μόνον σε μερικές κοιλάδες. Ολόκληρες εκτάσεις στα νησιά είναι πλέον άγονες. Οι δασολόγοι λένε, πως αν έχει γόνιμο επιφανειακό έδαφος μέχρι δέκα πόντου πάχος, η περιοχή θεωρείται ερρημοποιημένη. Όμως σε πολλά νησιά πλέον και σε πάρα πολλές εκτάσεις, το έδαφος δεν ξεπερνά ούτε τους δύο πόντους. Γιατί από κάτω έχει εμφανιστεί το μητρικό πέτρωμα, το οποίο για να μεταβληθεί πάλι σε γόνιμο, με φυσικά αίτια, πρέπει να περάσουν χιλιάδες χρόνια.
Τώρα η αιτία που στα νησιά έχει χαθεί το γόνιμο επιφανειακό έδαφος, είναι η αποδάσωσή, και η υποβάθμιση της χαμηλής χλωρίδας από μακροχρόνιους παράγοντες, όπως είναι η παράνομη υλοτομία και μια κτηνοτροφία ξεπερασμένη, η οποία διατηρεί στα βουνά ελεύθερα και αποίμενα, υπεράριθμα κυρίως κατσίκια, τα οποία καταστρέφουν κυριολεκτικά τα πάντα.
Η αποδάσωση των νησιών, δεν επιτρέπει το νερό της βροχής να διηθηθεί στο έδαφος. Με αποτέλεσμα όση χλωρίδα ακόμα υπάρχει να υποφέρει από έλλειψη νερού τα καλοκαίρια. Και να μην εμπλουτίζεται ο υδροφόρος ορίζοντας στα βουνά, για την τροφοδοσία των πηγών και των υπόγειων δεξαμενών του εδάφους. Έτσι οι γεωτρήσεις όλο και βαθαίνουν, με αποτέλεσμα, όταν φτάνουν τη στάθμη της θάλασσας το νερό να γίνεται γλυφό.
Η λειψυδρία στα νησιά είναι πλέον ένα υπαρκτό πρόβλημα, το οποίο αυξάνει το κόστος του τουρισμού, διότι πλέον είτε το νερό εισάγεται, είτε οι τοπικές κοινωνίες προσανατολίζονται στη λύση της αφαλάτωσης.
Ακόμα η απώλεια του γόνιμου χώματος και η λειψυδρία έχουν αρνητικές επιπτώσεις στις καλλιέργειες. Με αποτέλεσμα και όλα τα οπωροκηπευτικά στα περισσότερα νησιά να εισάγονται από την Αθήνα, ανεβάζοντας το κόστος και του τουρισμού και της ζωής των ντόπιων.
Αλλά η υποβάθμιση του οικοσυστήματος, με την καταστροφή των δασών στα νησιά, και της χλωρίδας γενικά, έχει ακόμα μία επίπτωση στο λίγο νερό που απομένει. Η ποιότητα αυτού του νερού έχει πέσει.
Από μελέτες που έχουν γίνει έχει αποδειχτεί ότι τα δάση από είδη βελανιδιάς κρατούν στο υπέδαφος σχεδόν 90% του βρόχινου νερού και το αποδίδουν στις πηγές και στις υπόγειες δεξαμενές του εδάφους. Αυτό το νερό είναι και το υγιεινότερο από κάθε άποψη.
Αντίθετα τον νερό που αποδίδεται από πευκοδάση, είναι χαμηλότερης ποιότητας, και πολύ λιγότερο σε ποσότητα. Και νερό που αποδίδεται από ορεινούς όγκους ερημοποιημένους από την κτηνοτροφία είναι το χειρότερο ποιοτικά και το λιγότερο.
Η Ελλάδα έχει τα μισά κατσίκια στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Για την ακρίβεια 48%. Και είναι η Τρίτη χώρα παγκοσμίως σε πληθυσμό κατσικιών. Με πρώτη την Περσία, και δεύτερη την Τουρκία.

Στην αρχαιότητα το Αιγαίο και γενικά η Μεσόγειος ήταν σκεπασμένη με απέραντα δάση βελανιδιάς. Τα οποία κατέστρεψε, η υλοτομία για την παραγωγή κάρβουνου, και η αποίμενη κτηνοτροφία, η οποία συνεχίζει μέχρι σήμερα να ερημώνει τον ελλαδικό χώρο.

Η ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΚΑΜΊΑ ΛΥΣΗ. ΑΠΛΩΣ ΚΑΝΕΙ ΠΕΛΑΤΕΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΕΙ ΠΟΛΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα, από τους Δήμους, μέχρι το Υπουργείο, Γεωργίας και Τροφίμων, αντί να νοικοκυρέψουν την κτηνοτροφία που αποτελεί την κύρια αιτία ερημοποίησης σήμερα στην Ελλάδα. Αντί να επιδοθούν σε εκτεταμένες αναδασώσεις στα ελληνικά βουνά, διότι όπως είπαμε τα δάση είναι αυτά που συγκρατούν το νερό και το αποδίδουν στις τοπικές κοινωνίες, έχουν επιδοθεί στη διασπάθιση κονδυλίων τσιμεντόνωντας τα βουνά με φράγματα. Ο λόγος για αυτή τους την προτίμηση, είναι:
Α) διότι από τα έργα αυτά μπορούν και κλέβουν με διάφορους τρόπους λεφτά.
Β) Μοιράζουν λεφτά διατηρώντας πελατειακές σχέσεις με εργολάβους δημοσίων έργων και κτηνοτρόφους.

Για ότι αφορά την κτηνοτροφία. Δεν κάνουν τους ελέγχους
οι οποίοι προβλέπονται εφόσον οι κτηνοτρόφοι εισπράττουν επιδοτήσεις, για να μην καταστραφεί το περιβάλλον.
Οι έλεγχοι αφορούν τον αριθμό των κατσικιών να μην υπερβαίνει τον συμφωνημένο αριθμό. Να είναι ποιμενόμενα, να μην είναι στο ίδιο μέρος όλο το χρόνο, και να μην εισέρχονται σε ερρημοποιημένες περιοχές.
Αυτά δεν τηρούνται από τη γραφειοκρατία, η οποία δεν θέλει να δυσαρεστεί τους πολιτικούς πελάτες της.
Για ότι αφορά τα φράγματα, έχει παρατηρηθεί ότι συγκρατούν το φυτοπλαγκτόν που ρέει από τα ποτάμια στη θάλασσα, με αποτέλεσμα το θαλάσσιο ζωοπλαγκτόν να στερείτε τροφής. Έτσι το Αιγαίο και η Μεσόγειος γενικά από έλλειψη φυτοπλαγκτόν και ζωοπλαγκτόν έχει τους λιγότερους πληθυσμούς ψαριών από κάθε άλλη θάλασσα.
Για παράδειγμα από τότε που κατασκευάστηκε το φράγμα του Ασσουάν στο Νείλο ποταμό η παραγωγή σαρδέλας στις εκβολές και στη βόρεια Αφρική μειώθηκε κατά 80%.

ΧΩΡΟΤΑΞΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ

Η γραφειοκρατία στην Ελλάδα, είναι επίσης υπεύθυνη, για την μη εφαρμογή χωροταξικών σχεδίων στον ελληνικό χώρο. Η Ελλάδα είναι η ποιο καθυστερημένη χώρα στον ευρωπαϊκό χώρο για την μη υλοποίηση χωροταξικών σχεδίων. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, να έχουμε αναρχία στις χρήσεις γης. Ο καθένας κάνει ότι θέλει αρκεί να δωροδοκήσει τους υπεύθυνους δημόσιους υπαλλήλους. Έτσι η μόνη ωφελημένη, από την αναρχία που επικρατεί μέσα και έξω από τις οικιστικές ζώνες, είναι η γραφειοκρατία.

ΤΑ ΑΠΟΒΛΗΤΑ ΣΤΕΡΕΑ ΚΑΙ ΥΓΡΑ ΜΟΛΥΝΟΥΝ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΧΩΡΙΣ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΜΕΑ ΝΑ ΓΊΝΕΤΑΙ ΚΑΤΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ.

Η Ελλάδα συντηρεί ακόμα παράνομες χωματερές, όπου εκεί θάβονται τοξικά υλικά, που μολύνουν το υπέδαφος, όπως μπαταρίες, λάδια αυτοκινήτων, λάστιχα, υπολείμματα βαφών, και χημικών υλικών, πλαστικών, κ.τ.λ. Για το λόγο αυτό πληρώνουμε κάθε χρόνο πρόστιμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η γραφειοκρατία, από τους Δήμους και ποιο πάνω, αδυνατεί να συγκρουστεί με τοπικές αντιστάσεις που δικαιολογημένα δεν εμπιστεύονται το κράτος για τα έργα που κάνει. Έχουμε έτσι τον φαύλο κύκλο, να μην γίνονται τα αναγκαία έργα που χρειάζεται ο τόπος, διότι οι πολίτες δεν εμπιστεύονται το κράτος, και προβάλουν αντιστάσεις όπως στην περίπτωση, της χωροθέτησης τόπων, για την Υγειονομική, ταφή Υπολειμμάτων.



ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΓΕΝΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ

Στην Ελλάδα πολύ λίγοι οικισμοί έχουν ανακηρυχτεί προστατευμένες περιοχές. Επίσης ενώ αρκετά φυσικά τοπία στην Ελλάδα προστατεύονται από διεθνείς συμβάσεις, όμως η προστασία παραμένει στα χαρτιά. Τίποτα δεν έχει γίνει, εκτός λίγων περιπτώσεων για την προστασία τους.

Στα αιγαιοπελαγίτικα νησιά, επειδή έχουμε οικιστική πίεση, λόγω του τουρισμού, το παραδοσιακό δομημένο περιβάλλον και το φυσικό περιβάλλον, υποβαθμίζονται σταδιακά. Πολλά νησιά είδη έχουν χάσει την νησιωτική φυσιογνωμία τους, μετατρέπονται σε εμπορευματικές, ζώνες που βρίσκουμε σε κάθε γωνιά του πλανήτη πλέον.
Οι ειδικοί προβλέπουν ότι σε τριάντα χρόνια, ο πληθυσμός των ανθρώπων που κατοικούν γύρω από τη Μεσόγειο θα διπλασιαστεί, όπως και ο τουρισμός. Αυτή η αύξηση, ενέχει πολλαπλούς κινδύνους, τόσο για το οικοσύστημα, όσο και για την ελληνική κοινωνία, η οποία θα γίνει ακόμα περισσότερο χαλαρή από ότι είναι σήμερα. Με μεγαλύτερη εγκληματικότητα και παραβατικότητα.

Όλα τα παραπάνω προβλήματα, δεν θα μπορέσει η Ελληνική κοινωνία να τα αντιμετωπίσει, αν δεν εξυγιάνει το πολιτικό της σύστημα και κατά προέκταση κάθε τομέα της κοινωνικής ζωής.
Ο πολιτικός κόσμος, πρέπει να εξυγιανθεί. Να πάψει να είναι κομματικοποιημένος ο δημόσιος τομέας. Μόνο τότε ο πολίτης θα εμπιστευτεί το κράτος και τους πολιτικούς. Μόνο τότε ο έλληνας θα πληρώνει τους φόρους που του αναλογούν. Αν δεν γίνει αυτό ο φαύλος κύκλος θα συνεχιστεί. Και το μέλλον του τόπου αυτού θα είναι ακόμα χειρότερο.

Γιώργος Μιχελακάκης

Ο Γιώργος Μιχελακάκης, έλειψε για κάποια χρόνια από την Αυστραλία, έχοντας οικογενειακές υποχρεώσεις στην Ελλάδα που τον κράτησαν εκεί.
Τώρα είναι και πάλι κοντά μας. Και με την ευκαιρία αυτή θα κάνουμε μια συζήτηση μαζί του, για τη δική του εμπειρία από την Ελλάδα.

Ο Γιώργος Μιχελακάκης έχει σπουδάσει Καλές Τέχνες στην Αθήνα. Και μεσούσης της δικτατορίας το 1971 μετανάστευσε στην Αυστραλία.
Έζησε δέκα χρόνια στη Μελβούρνη μέχρι το 1982, και από τότε άλλα δέκα χρόνια στο Σύδνεϋ.
Έχει δραστηριοποιηθεί κυρίως στο χώρο των τεχνών, ως ζωγράφος αλλά γενικά και των γραμμάτων.
Για ένα διάστημα εκλέχθηκε στο Συμβούλιο της Ελληνικής Κοινότητας της Μελβούρνης. Επίσης ασχολήθηκε με τις ραδιοεκπομπές στο 3ΖΖ.
Ακόμα με άλλους καλλιτέχνες εξέδιδε για δέκα χρόνια, το πολιτιστικό περιοδικό «ΧΡΟΝΙΚΟ».
Έχει οργανώσει εκθέσεις της δουλειάς κυρίως στη Μελβούρνη, αλλά και την Ελλάδα.
Έχει επίσης δημοσιεύσει πολλά άρθρα γύρω από τις τέχνες και τα γράμματα των μεταναστών.

Ντόρα Μπακογιάννη

Η Ιδιαίτερη σημασία των λέξεων "Νίκη " " Ελευθερία " και " Αρετή " του Αντωνίου Αντωνάκου

«Ἡ ίδιαίτερη σημασία τῶν λέξεων
“ΝΙΚΗ” “ΕΛΕYΘΕΡΙΑ” καὶ “ΑΡΕΤΗ”
καὶ ἡ ἐπίδρασή τους στὴν διαχρονικὴ διαμόρφωση
τοῦ χαρακτῆρα τῶν Λακώνων»*

Τοῦ
Ἀντωνίου Α. Ἀντωνάκου
Καθηγητοῦ – Φιλολόγου
Ἱστορικοῦ - Συγγραφέως

Μᾶς δίνεται σήμερα ἡ δυνατότητα νὰ μιλήσουμε γιὰ ἕνα θέμα σχεδὸν ἀπαγορευμένο τὰ τελευταῖα χρόνια στὴν Ἑλλάδα. Τὴν ἐννοιολογικὴ σχέση τριῶν λέξεων σπουδαίων, οἱ ὁποῖες ἔχουν σήμερα πλήρως παραποιηθῇ καὶ διαστρεβλωθῆ. Εἶναι οἱ λέξεις «Ἐλευθερία», «Ἀρετή» καὶ «Νίκη» καὶ ἡ διαχρονικὴ παρουσία τους στὴν ἱστορικὴ πορεία τοῦ Λακωνικοῦ γίγνεσθαι.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι ὑπῆρξαν οἱ πρῶτοι διδάξαντες τὴν Ελευθερία παγκοσμίως. Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο φρόντισαν νὰ καλλιεργήσουν τὸ ἦθος καὶ τὴν ἀρετὴ τῶν πολιτῶν τους.
Οἱ λέξεις αὐτὲς ἔχουν ἰδιαίτερη σημασία, διότι μᾶς δείχνουν τὴν σχέση καὶ τὴν ταύτιση θεωρίας καὶ πράξεως, τὴν ταύτιση τῆς γλωσσικῆς σημασίας καὶ τῆς ἐφαρμογῆς της στὴν διαχρονικὴ ἱστορικὴ πορεία τῶν Λακώνων καὶ τῶν ἀπογόνων τους Μανιατῶν...
Ἡ λέξη «ἐλευθερία» εἶναι μέρος τῶν βασικῶν συστατικῶν τοῦ DNA τῶν Λακώνων καὶ κατ’ ἐπέκταση καὶ ὅλων τῶν Ἑλλήνων. Ἐπειδὴ σήμερα ὅλοι ὁμιλοῦν γιὰ εἰρήνη, ἔχουμε νὰ τονίσουμε ὅτι ἡ Εἰρήνη εἶναι μία ἰδεατὴ κατάσταση, ἡ ὁποία γιὰ νὰ ὑπάρξη, θέλει νὰ προϋπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις. Οἱ Ἕλληνες τὸ γνώριζαν. Γνώριζαν ὅτι «Εἰρήνη εἶναι ἀκήρυχτος πόλεμος»... καθὼς καὶ ὅτι «ἂν θέλης εἰρήνη νὰ προετοιμάζεσαι γιὰ πόλεμο». Ἡ εἰρήνη λοιπὸν εἶναι μία κατάσταση, ἡ ὁποία ἐπιβάλλεται ἀπὸ κάποιον ἰσχυρὸ ἀκριβῶς λόγῳ τῆς δυνάμεώς του. Εἶναι γνωστὴ ἡ «Pax Minoica», τὴν ἀρχαία ἐποχή, ἡ «Pax Romana» τὴν Ρωμαϊκὴ περίοδο, καὶ σήμερα ἡ περίφημη «Pax Americana». Ὅμως ἡ καταξίωση ἔρχεται μέσα ἀπὸ τὸν ἀγῶνα γιὰ τὴν Ἐλευθερία.
Ἂν ἡ εἰρήνη εἶναι τὸ πᾶν, τότε γιατὶ πολεμᾶμε γιὰ ἐλευθερία λένε οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες. ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Ἂν εἴχαμε ἐλευθερία εἴχαμε καὶ εἰρήνη.
Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Ἐθνικὸς Ὕμνος τῆς Ἑλλάδος εἶναι «Ὕμνος πρὸς τὴν Ἐλευθερία» καὶ ὄχι «Ὕμνος πρὸς τὴν Εἰρήνη»
Τὸ σύνθημα τοῦ Ρήγα τὴν περίοδο τῆς τουρκοκρατίας ἦταν «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ἢ ΘΑΝΑΤΟΣ»... Μόνο γιὰ τοὺς Μανιᾶτες τὸ σύνθημα ἦταν «ΝΙΚΗ ἢ ΘΑΝΑΤΟΣ», καὶ τοῦτο διότι ἡ Ἐλευθερία γιὰ τοὺς Μανιᾶτες ἦταν δεδομένη. Δὲν ὑποτάχθηκαν ποτὲ καὶ τοῦτο δὲν εἶναι ἄμοιρο τῶν σπουδαίων χαρακτηριστικῶν τῶν λέξεων ποὺ ἐξετάζουμε σήμερα.
Ἡ λέξη «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», λένε τὰ λεξικά, σημαίνει τὴν ἀνεξαρτησία ἀπὸ κάθε βία ἢ ἐπίδραση καὶ κατ’ ἐπέκταση τὴν ἐθνικὴ ἢ πολιτικὴ ἀνεξαρτησία, τὴν αὐτοτέλεια: Σήμερα ἔχουν δώσει στὴν λέξη ἰδιαίτερες σημασίες ποὺ δὲν ἀντιπροσωπεύουν τὴν οὐσιαστικὴ σημασία της. Γιὰ παράδειγμα τὰ λεξικὰ ἀναφέρουν ὅτι «ἐλευθερία» σημαίνει τὸ σύνολο τῶν δικαιωμάτων τοῦ πολίτη σύμφωνα μὲ τὰ συνταγματικὰ θέσμια, τὴν ἄνεση καὶ εὐκινησία ἀλλὰ καὶ τὴν ἔλλειψη ἠθικοῦ περιορισμοῦ.

Ὅμως ἡ λέξη «ἐλευθερία» προέρχεται ἀπὸ τὸν μέλλοντα «ἐλεύσομαι» τοῦ ρήματος «ἔρχομαι». Τὸ Γουδιανὸν Ἐτυμολογικὸν Λεξικόν μᾶς πληροφορεῖ ὅτι «ἐλευθερία· ἀπὸ τοῦ ἐὰν ἐλεύθεσθαι οὗπερ ἂν ἐθέλη τις, ὃ ἐστιν ἔρχεσθαι ὅπου βούλεται».
Ὑπάρχει ὅμως μία διαφορά. Ὁ μέλλων «ἐλεύσομαι» τοῦ ρήματος «ἔρχομαι» σημαίνει «θὰ ἔλθω». Ἑπομένως «ἐλευθερία» εἶναι αὐτὴ ποὺ «θὰ ἔλθει». Καὶ «θὰ ἔλθει», μόνον ἐὰν ὁ ἄνθρωπος ἀγωνισθῆ γιὰ νὰ τὴν κατακτήση. Ὁ ἐκ τῶν ἐθνικῶν ποιητῶν Ἀνδρέας Κάλβος ὅμως εἶχε γράψει: «θέλει ἀρετὴν καὶ τόλμην ἡ ἐλευθερία». Καὶ πράγματι. Γιὰ νὰ ἔχης Ἐλευθερία, πρέπει νὰ ἔχης Ἀρετή! Ὁ Πλούταρχος μᾶς ἀναφέρει ὅτι «Λάκων ἐρωτηθεὶς τί ἐπίσταται, εἶπεν «ἐλεύθερος εἶναι». (Πλουτάρχου «Λακωνικὰ Ἀποφθέγματα, 37)» [Ἕνας Λάκων ποὺ ρωτήθηκε τί ξέρει νὰ κάνει ἀπάντησε: «Νὰ εἶμαι ἐλεύθερος»].
Τὴν ἀξία τῆς Ἐλευθερίας λοιπόν, γιὰ τοὺς Λάκωνες τὴν δείχνουν οἱ ἀγῶνες τους τὴν ἀρχαία περίοδο. Γιὰ τοὺς ἀπογόνους τους Μανιᾶτες τὸ εἴπαμε. Ἡ Ἐλευθερία ἦταν δεδομένη. Ὅμως εἶναι καλὸ σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο νὰ ἀναφέρουμε καὶ ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸν Ἡρόδοτο, γιὰ νὰ κατανοήσουμε καλύτερα τὴν σημασία τῆς λέξεως ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ στὸ Λακωνικὸ γίγνεσθαι.
«Ὅταν, στὴν πρώτη ἐκστρατεία τῶν Περσῶν, ὁ Δαρεῖος ἔστειλε κήρυκες στὴν Σπάρτη, ὅπως ἔκανε καὶ σὲ ὅλες τὶς πόλεις τῆς Ἑλλάδος, γιὰ νὰ ζητήσουν γῆν καὶ ὕδωρ, οἱ Λακεδαιμόνιοι τοὺς πέταξαν σὲ ἕνα πηγάδι καὶ τοὺς καλοῦσαν νὰ πάρουν ἀπὸ κεῖ «γῆν καὶ ὕδωρ» καὶ νὰ τὰ πᾶν στὸν βασιλιᾶ τους.
Στοὺς Λακεδαιμονίους, λοιπόν, ξέσπασε ὁ θυμὸς τοῦ Ταλθυβίου, τοῦ κήρυκα τοῦ Ἀγαμέμνονος. Γιατὶ στὴν Σπάρτη ὑπάρχει ναὸς τοῦ Ταλθυβίου, ζοῦν καὶ οἱ ἀπόγονοί του, οἱ ὀνομαζόμενοι Ταλθυβιάδες, ποὺ τοὺς ἔχουν δοθῆ ὡς τιμητικὸ προνόμιο ὅλες οἱ ἀποστολὲς κηρύκων ποὺ στέλνει ἡ Σπάρτη. Ἐξ αἰτίας ὅμως αὐτοῦ τοῦ γεγονότος, οἱ Σπαρτιάτες ἔκαναν θυσίες ἀλλὰ ἄδικα περίμεναν αἴσια προμηνύματα. Κι αὐτὸ κράτησε πολὺ καιρὸ στὴν πόλη τους. Καὶ καθὼς οἱ Λακεδαιμόνιοι ἀγανακτοῦσαν καὶ τὸ θεωροῦσαν μεγάλη συμφορά, συγκαλοῦσαν πολλὲς φορὲς συνέλευση τῶν πολιτῶν τους κι ὁ κήρυκας φώναζε: Ποιός Σπαρτιάτης δέχεται μὲ τὴν θέλησή του νὰ δώση τὴν ζωή του γιὰ τὴν Σπάρτη; Τότε λοιπὸν παρουσιάσθηκαν ὁ Σπερθίας, ὁ γιὸς τοῦ Ἀνηρίστου, κι ὁ Βούλις, ὁ γιὸς τοῦ Νικολάου, Σπαρτιᾶτες ποὺ κι ἀπὸ τὴν φύση τους ἦσαν προικισμένοι μὲ χαρίσματα κι ἀπὸ τὴν πλουσιότερη τάξη τῆς πόλης, ἀνέλαβαν ἐθελοντικὰ νὰ τιμωρηθοῦν ἀπὸ τὸν Ξέρξη γιὰ τὴν θανάτωση τῶν κηρύκων τοῦ Δαρείου στὴν Σπάρτη. Ἔτσι οἱ Σπαρτιάτες τοὺς ἔστειλαν στοὺς Πέρσες γιὰ νὰ θανατωθοῦν.
Ἀξιοθαύμαστη στάθηκε καὶ αὐτὴ ἡ τολμηρὴ πράξη τῶν ἀνδρῶν αὐτῶν, ἀλλὰ κοντὰ σ’ αὐτὴν καὶ τὰ λόγια τους. Δηλαδή, στὴν πορεία τους πρὸς τὰ Σοῦσα φθάνουν στὴν αὐλὴ τοῦ Ὑδάρνη. Κι ὁ Ὑδάρνης, Πέρσης στὴν καταγωγή, ἦταν διοικητὴς τῶν στρατιωτικῶν δυνάμεων στὰ παραθαλάσσια της Μικρᾶς Ἀσίας• αὐτὸς τοὺς φιλοξένησε κάνο¬ντάς τους τὸ τραπέζι• καὶ πάνω στὸ τραπέζι, τοὺς ρώτησε: Ἄνδρες Λακεδαιμόνιοι, γιατὶ δὲν δέχεσθε νὰ γίνετε φίλοι τοῦ βασιλιᾶ; Νά, βλέπετε πῶς ξέρει ὁ βασιλιᾶς νὰ τιμᾶ τοὺς ἄνδρες ποὺ ἔχουν ἀρετή, ρίχνοντας μία ματιὰ σὲ μένα καὶ τὴν θέση ποὺ κατέχω. Ἔτσι λοιπὸν κι ἐσεῖς, ἂν γίνετε ἄνθρωποι τοῦ βασιλιᾶ (γιατὶ ἔχει σχηματίσει τὴν γνώμη πὼς εἶσθε ἄνδρες μὲ ἀρετή), ὁ καθένας σας θὰ μποροῦσε νὰ ἐξουσιάζη μία περιοχὴ τῆς Ἑλλάδος ποὺ θὰ τοῦ παραχωροῦσε ὁ βασιλιᾶς.
Ἡ ἀπόκρισή τους ἦταν ἡ ἑξῆς: Ὑδάρνη, ἡ συμβουλὴ ποὺ μᾶς ἀπευθύνεις στηρίζεται σὲ μονόπλευρη ἐμπειρία• γιατί μᾶς συμβουλεύεις γιὰ δύο πράγματα, ποὺ τὸ ἕνα τους τὸ δοκίμασες, τὸ ἄλλο ὅμως ὄχι• δηλαδὴ γνωρίζεις πολὺ καλὰ πῶς ζοῦν οἱ δοῦλοι, ὅμως δὲν δοκίμασες ὡς σήμερα τὴν ἐλευθερία, τί ἆραγε νὰ ’ναι, γλυκὸ ἢ ὄχι. Γιατὶ ἂν κάποτε τὴν δοκίμαζες, θὰ μᾶς συμβούλευες νὰ ἀγωνιζόμαστε γι’ αὐτὴν ὄχι μονάχα μὲ δόρατα, ἀλλὰ καὶ μὲ πελέκεις (μὲ τσεκούρια). Αὐτὴ τὴν ἀπάντηση ἔδωσαν στὸν Ὑδάρνη.»

Ἡ συνέχεια εἶναι ἐξ ἴσου ἐντυπωσιακὴ καὶ σχετίζεται μὲ τὴν ἄλλη διαχρονικὴ λέξη ποὺ ἐξετάζουμε, τὴν ἀρετή.

«Κι ἀπὸ κεῖ ἀνέβηκαν στὰ Σοῦσα• κι ὅταν παρουσιάσθηκαν στὸν βασιλιὰ πρῶτα πρῶτα, ἐνῷ οἱ σωματοφυλακές του τοὺς πρόσταζαν, ἀ¬σκῶντας βία, νὰ πέσουν καὶ νὰ προσκυνήσουν τὸν βασιλιά, δὲν δέχθη¬καν μὲ κανέναν τρόπο νὰ τὸ κάνουν, ὅσο κι ἂν ἐκεῖνοι τοὺς ἔσπρωχναν τὸ κεφάλι πρὸς τὰ κάτω• γιατί, ἐπέμεναν πὼς οὔτε στὸν νόμο τους εἶναι γραμ¬μένο νὰ προσκυνοῦν ἄνθρωπο οὔτε γι’ αὐτὸ ἦλθαν (οὔτε γὰρ σφὶ ἐν νόμῳ εἶναι ἄνθρωπον προσκυνέειν οὔτε κατὰ ταῦτα ἤκειν), [Ἡροδότου Ἱστορία, βιβλίο 7ο, 136, 5-6]
Κι ἀφοῦ μὲ ἀγῶνα ἀπέφυγαν τὴν προσκύνηση, κατόπιν λένε τὰ ἑξῆς καὶ μὲ τὸ ἀκόλουθο περίπου περιεχόμενο: Βασιλιὰ τῶν Μήδων, ἐμᾶς μᾶς ἔστειλαν οἱ Λακεδαιμόνιοι ὡς ἀντιστάθμισμα γιὰ τοὺς κήρυκές σας ποὺ θανατώθηκαν στὴν Σπάρτη, γιὰ νὰ πληρώσουμε ἐμεῖς γιὰ τὸν θάνατό τους.»

Τὸ στοιχεῖο αὐτὸ μᾶς βοηθᾶ νὰ συνδέσουμε τὸ δεύτερο χαρακτηριστικὸ τῆς Λακωνικῆς νοοτροπίας, τοῦ Λακωνικοῦ χαρακτῆρα. Τὴν ἀρετή!
Γιὰ νὰ ὑπάρξει ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ πρέπει νὰ ὑπάρξει ΝΙΚΗ. Καὶ γιὰ νὰ ὑπάρξει ΝΙΚΗ πρέπει νὰ ὑπάρξει ΑΡΕΤΗ.


ΑΡΕΤΗ

Ἂς γνωρίσουμε λοιπὸν τὴν δεύτερη ἰδιαίτερη λέξη, ποὺ χαρακτηρίζει τὸν λακωνικὸ χαρακτήρα, τὴν λέξη «ἀρετή».
Γιὰ νὰ καταλάβουμε καλύτερα τὴν σημασία ποὺ ἔδιναν οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι στὴν λέξη «ἀρετή», ἀρκεῖ νὰ δοῦμε τί σημαίνει αὐτὴ σήμερα. «Ἀρετὴ εἶναι ἡ ἠθικὴ ἀνωτερότητα, ἡ ὑπεροχὴ» (Λεξικὸ Μπαμπινιώτη)
Σήμερα ὅμως, ἡ σημασία τόσο τῆς λέξεως «ἀρετή», ὅσο καὶ τοῦ ὀνόματος «ἀγαθός», τὸ ὁποῖο σχετίζεται μὲ τὴν ἰδιότητά της, ἔχουν διαστρεβλωθῆ, παίρνοντας μία τελείως διαφορετικὴ τροχιὰ ἀπὸ τὴν πραγματικότητα.
Γιὰ νὰ καταλάβουμε καλύτερα τὴν σημασία ποὺ ἔδιναν οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι στὴν λέξη «ἀρετή», ἂς παρακολουθήσουμε τί λένε γι’ αὐτὴν τὰ λεξικά τους.
Τὸ «Etymologicum Magnum» τονίζει μεταξὺ τῶν άλλων:
Λέγεται δὲ καὶ ἡ κατὰ πόλεμον δύναμις, παρὰ τὸν Ἄρην, τὸν πόλεμον. Λέγεται δὲ ἀρετὴ καὶ ἡ ἐν παντὶ πράγματι ὑπεροχή• παρὰ τὸ αἰρῶ, τὸ προαιροῦμαι. Σημαίνει τὴν κατὰ πόλεμον ἀνδρείαν… Σημαίνει καὶ τὴν ψυχικὴν ἀρετήν·»
Ἂν προσέξουμε δὲ μὲ μεγαλύτερη προσοχὴ τὰ λέξικά, θὰ διαπιστώσουμε ὅτι ἐκτὸς τῶν ἄλλων ἐτυμολογιῶν, ἡ λέξη «ἀρετή», δηλώνει καὶ τὴν ἰδιότητα τοῦ Ἄρεως. Τὴν μαχητικότητα. Τὴν ἀνδρεία. Καὶ πράγματι πρέπει ὁ ἄνθρωπος νὰ μάχεται γιὰ νὰ κατακτήσει ὁ,τιδήποτε. Νὰ μάχεται γιὰ νὰ ἔχει καλὲς ἐπιδόσεις. Νὰ μάχεται γιὰ νὰ βελτιώσει τὸν χαρακτήρα του. Νὰ μάχεται γιὰ νὰ εἶναι πιὸ δυνατός. Νὰ μάχεται γιὰ νὰ γίνει πιὸ ὠφέλιμος στοὺς συνανθρώπους του. Αὐτὲς τὶς τέσσερις ἰδιότητες τὶς συγκεντρώνουν τὰ τέσσερα παραθετικὰ τοῦ ἐπιθέτου «ἀγαθός», τὸ ὁποῖο ἀπὸ τὸν τύπο ἤδη «ἀρείων (ἀμείνων)», «ἄριστος», σχετίζεται μὲ τὴν ἀρετή.

Διαπιστώνουμε λοιπὸν ἀπὸ τὴν μελέτη τῶν ἐπεξηγήσεων ποὺ δίνουν τὰ λεξικὰ ὅτι γιὰ τοὺς ἀρχαίους πατέρες μας, ἡ λέξη εἶχε διάφορες σημασίες: Σήμαινε τὴν γενναιότητα, τὴν ψυχικὴ ἀρετή, τὴν μαχητικότητα ἀλλὰ καὶ τὴν ὑπεροχή. Ἦταν αὐτὴ ποὺ ἐπιθυμοῦσαν καὶ ἐπεδίωκαν οἱ πάντες.
Τὸ «τᾶν ἢ ἐπὶ τᾶς», γιὰ παράδειγμα, ἦταν ἡ αὐτονόητη ἀπαίτηση τῆς πολεμικῆς ἀρετῆς τοῦ γιοῦ της, ἀπὸ τὴν Λάκαινα Μάνα, ἡ ὁποία ἀπαιτοῦσε θάρρος στὴν ἀντιμετώπιση τοῦ κινδύνου, τόλμη στὴν διεκδίκηση τῆς νίκης καὶ ἀποτέλεσμα στὸν ἀγῶνα. Θὰ κατανοήσουμε ὅμως καλύτερα τὴν ἰδιαίτερη αὐτή σημασία ἀπὸ τὴν ἐξήγηση ἑνὸς ἰδιαιτέρως χαρακτηριστικοῦ παραδείγματος!
Ὁ Λεωνίδας, ὅταν ὁ Ξέρξης τοῦ ζήτησε νὰ παραδώση τὰ ὅπλα, τοῦ ἀπήντησε τὸ περίφημο «μολὼν λαβέ»! Τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν γνωρίζουν πολλοὶ τὴν ἰδιαίτερη σημασία τῶν λέξεων αὐτῶν τῆς ἑλληνικῆς, ὁδήγησε τοὺς «μεταφραστές» νὰ τὸ ἀποδώσουν ὡς «ἔλα νὰ τὰ πάρης»! Οἱ ξένες μάλιστα πολεμικὲς ταινίες τῆς μάχης τῶν Θερμοπυλῶν τὸ ἀποδίδουν ὡς «come and get them»!
Ὅμως ὁ Λεωνίδας δὲν εἶπε αὐτό. Διότι ἦταν Λάκων καὶ διότι ἐννοοῦσε τὸ Λακωνικὸ αὐτονόητο. Ἂν ἐννοοῦσε αὐτό, ποὺ λένε ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ οἱ μὴ σχετικοὶ μὲ τὴν γλῶσσα, τότε θὰ ἔλεγε «ἐλθὼν λαβέ» καὶ ὄχι «μολὼν λαβέ». Καὶ θὰ ἐξηγήσω ἀμέσως τί ἐννοῶ. Τὸ ρῆμα «μολώσκω», ποὺ τρέπεται σὲ «βλώσκω» καὶ ἔχει ἀόριστο «ἔμολον» καὶ τὴν μετοχὴ ἀορίστου «μολών».
Γνωρίζουμε βεβαίως ὅτι στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα οὐσιαστικὰ δὲν ὑπάρχουν συνώνυμα. Γιὰ νὰ δηλωθῆ τὸ ρῆμα «ἔρχομαι» ἢ «πηγαίνω» ὑπάρχουν δεκάδες τύποι, ἐκ τῶν ὁποίων ὁ καθένας εἶχε μία εἰδοποιὸ νοηματικὴ διαφορὰ ἀπὸ τὸν ἄλλο καὶ δήλωνε κάτι λίγο διαφορετικό.
Ἔτσι τὸ ρῆμα «βλώσκω» σημαίνει ἔρχομαι κάπου, πηγαίνω κάπου, ἀφοῦ ὅμως πρῶτα βρίσκω τὰ ψυχικὰ ἀποθέματα, τὸ θάρρος ψυχῆς. Ὅταν λοιπὸν ὁ Λεωνίδας ἀπάντησε στὴν ἀπαίτηση τοῦ Ξέρξη «μολὼν λαβέ», δὲν ἐννοοῦσε «ἔλα νὰ τὰ πάρεις» ἀλλὰ «βρὲς πρῶτα τὸ θάρρος καὶ ἔλα νὰ τὰ πάρεις», «ἂν τολμᾶς, ἔλα νὰ τὰ πάρεις»!
Ἡ μετοχὴ βεβαίως εἶναι ὑποθετικὴ καὶ ἡ φράση ἀποδίδει ὑποθετικὸ λόγο. Ὅμως τὸ μήνυμα ἦταν σαφές. «Ἄν σου κοτάη, ἔλα». Καὶ φυσικὰ αὐτὴ ἡ ἐπίδειξη θάρρους ἦταν συνέχεια τῆς ἀτειχίστου πόλεως, ἡ ὁποία δήλωνε ὅτι τὰ τείχη εἶναι γιὰ τοὺς ἄλλους. Γιὰ μᾶς «τείχη εἶναι τὰ σώματα τῶν στρατιωτῶν μας»! Ἡ πολεμικὴ ἀρετὴ σὲ ὅλο της τὸ μεγαλεῖο!
Τὸ πόσο ὑπολόγιζαν τὴν ἀρετὴ τῶν ἀνδρῶν τους οἱ Λακεδαιμόνιοι τὸ ἀναφέρουν οἱ συγγραφεῖς. Ὁ Ἀρχίδαμος ὁ Ζευξιδάμου, «ἐρωτηθεὶς δὲ διὰ τί μικροῖς τοῖς ἐγχειριδίοις χρῶνται "ὅτι τῶν ἄλλων" ἔφη "τοῖς πολεμίοις ἔγγιον προσπελάζομεν"».

Ὁ Πλούταρχος, στὸ ἔργο του «Βασιλέων ἀποφθέγματα καὶ στρατηγῶν» (191d,9), γράφει ὅτι ὁ «Ἀρχίδαμος ὁ Ἀγησιλάου καταπελτικὸν βέλος ἰδὼν τότε πρῶτον ἐκ Σικελιας ἀχθὲν ἀνεβόησεν "ὦ Ἡράκλεις, ἀπόλωλεν ἀνδρὸς ἀρετά"».

ΧΟΡΟΣ

Ὁ συναγωνισμὸς αὐτὸς τῆς ἀρετῆς δὲν ὑπῆρχε μόνο μεταξὺ τῶν στρατιωτῶν ἀλλὰ καὶ μεταξὺ τῶν ἡλικιῶν.
Ὅπως μᾶς ἔχει διασώσει ὁ Πλούταρχος οἱ Λακεδαιμόνιοι εἶχαν «ἐπαγγελία τε καὶ μεγαλαυχία πρὸς ἀρετὴν πρέπουσα ταῖς ἠλικίαις»
Εἶχαν δηλαδὴ «ὑποσχέσεις καὶ λόγια ὑπερηφάνειας γιὰ τὴν ἀρετὴ ποὺ ταίριαζε σὲ κάθε ἡλικία».
Καὶ ἀμέσως μετὰ μᾶς λέει:
Καθὼς λοιπὸν ὑπῆρχαν τρεῖς χοροὶ ἀντίστοιχοι στὶς τρεῖς ἡλικίες, ποὺ συγκροτοῦνταν γιὰ τὶς γιορτές, ὁ χορὸς τῶν γερόντων ἄρχιζε νὰ τραγουδᾶ:
(Triîn oân corîn Ôntwn kat¦ t¦j tre‹j ¹lik…aj kaˆ sunistamšnwn ™n ta‹j ˜orta‹j, Ð mn tîn gerÒntwn ¢rcÒmenoj Ïden)

«Ἤμασταν κι ἐμεῖς κάποτε παλληκάρια δυνατά»•
( ‘¡mšj pot' Ãmej ¥lkimoi nean…ai•)

ἔπειτα ὁ χορὸς τῶν ἀνδρῶν στὴν ἀκμὴ τῆς ἡλικίας τους ἀπαντοῦσε".
(eta Ð tîn ¢kmazÒntwn ¢ndrîn ¢meibÒmenoj œlegen)

«Ἐμεῖς εἴμαστε τώρα. Ἂν θέλεις, ἔλα νὰ δεῖς».
‘¡mj dš g' e„mšj• a„ d lÍj, aÙg£sdeo•’

Τρίτος ὁ χορὸς τῶν παιδιῶν ἔλεγε'.
(Ð d tr…toj Ð tîn pa…dwn)

«Ἐμεῖς θὰ γίνουμε πολὺ καλύτεροι».
‘¡mj dš g' ™ssÒmesqa pollù k£rronej.’»

Τὸ ἑλληνικὸ αὐτὸ ἔθος τῶν προγόνων μας Λακώνων καὶ Μανιατῶν, πρέπει νὰ συνεχίσουμε σήμερα. Καὶ πρέπει νὰ διδάξουμε τὰ παιδιά μας ὄχι μόνο νὰ μᾶς λένε ἀλλὰ καὶ νὰ μᾶς δείχνουν ὅτι εἶναι ἀπὸ τρανὴ γενιά, πιστοποιῶντας τὸ «Ἐμεῖς θὰ γίνουμε πολὺ καλλίτεροι».
Αὐτὸ εὐχόμεθα σήμερα γιὰ ὅλα γιὰ τοὺς ἄριστους νέους τῶν συγχρόνων Λακώνων, τῶν συγχρόνων Μανιατῶν, τῶν συγχρόνων Ἑλλήνων! Νὰ μᾶς ξεπεράσουν σὲ ὅλα!

ΝΙΚΗ

Καὶ τελειώνουμε μὲ τὴν τρίτη οὐσιαστικὴ λέξη, ἡ ὁποία ἔχει γίνει βασικὸ συστατικό της Λακωνικῆς καὶ Μανιάτικης Νοοτροπίας. Τὸ ρῆμα «νικῶ», στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα μπορεῖ νὰ ἀποδοθῆ μὲ ἀρκετὰ ρήματα: «κρατῶ», «ὑπερτερῶ», «περιγίγνομαι», «ἀποκαίνυμαι», «ἐρέπτω», «θῶ», «καταβάλλω», «καταπολεμῶ», «αἰρῶ», «περίημι», κ.λπ.

Γιὰ παράδειγμα
Κρατῶ = νικῶ διὰ τῆς σωματικῆς δυνάμεως, ὑπερτερῶ = νικῶ λόγῳ ἀριθμοῦ δυνάμεως, ἐρέπτω = καταβάλλω, καταβάλλω = ρίπτω στὸ ἔδαφος (œstin œra ¹ gÁ, ™k toÚtou g…netai ™ršptw, Ö shma…nei tÕ e„j gÁn katab£llw), αποκαίνυμαι = νικώ με φόνο (Ἀποκαίνυμαι: Τὸ νικῶ. Και Ὅμηρος, Ἀπεκαίνυτο πάντας ἀρίστους. Κυρίως τὸ φονεύειν. Ἀπὸ τοῦ καίνω, τὸ φονεύω, γίνεται καίνυμι· καὶ ἐκαινύμην, καὶ ἀπεκαίνυτο. Μεταφορικὴ δὲ ἡ λέξις. Κυρίως γὰρ ἐπὶ τῶν φονευόντων καὶ νικώντων λαμβάνεται) Θῶ = νικῶ προκαλῶντας ζημία. (παρὰ τὸ θῶ ῥῆμα, ὃ σημαίνει τὸ ζημιῶ καὶ καταβάλλω, γίνεται θωή· καὶ ὡς φῶ φωή καὶ ζῶ ζωή, οὕτως καὶ παρὰ τὸ θῶ, τὸ καταβάλλω καὶ ζημιῶ, γίνεται θωή, ἡ ζημία). αἰρῶ = τὸ καταβάλλω καὶ πορθῶ.
Μόνο τὸ «νικῶ» σήμαινε νικῶ μὲ δύναμη ποὺ ξεκινᾶ ἀπὸ τὸ εὔψυχον, τὴν εὐψυχία, τὴν ψυχικὴ δύναμη, τὸ σθένος. (Αὐτὸ ἐξηγεῖ καὶ ἡ Nike (=νίκη), ἀμερικανικὴ ἑταιρεία ἀθλητικῶν εἰδῶν).
Γι’ αὐτὸ οἱ Μανιάτες εἶχαν στὴν σημαία τους τὸ «ΝΙΚΗ ἢ ΘΑΝΑΤΟΣ». Εἶχαν τὴν διαχρονικὴ λέξη τῶν Λακώνων. Τὴν Νίκη, ποὺ ξεκινοῦσε ἀπὸ τὴν λεβεντιά τους καὶ τὸ διαχρονικὸ θάρρος ψυχῆς!

Τὸ πόσο αὐτὴ ἡ λέξη καθώρισε τὴν ζωὴ τῶν Λακώνων φαίνεται ἀπὸ τὰ ὀνόματα ποὺ τὴν περιλαμβάνουν ὡς α΄ ἢ β΄ συνθετικό, καὶ τὰ ὁποῖα κατακλύζουν τὰ κείμενα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων Συγγραφέων.
Νικόβολος, Νικόβουλος, Νικοδάμας, Νικόδαμος, (Νικόδημος), Νικόδικος, Νικόδρομος, Νικόδωρος, Νικόθεος, Νικοθόης, Νικοκλῆς, Νικοκλείδης, Νικοκράτης, Νικοκρέων, Νικολάδας, Νικόλας, Νικόλεως (Νικόλαος), Νικόλοχος, Νίκαρχος, Νίκανδρος, Νικόμαχος, Νικομήδης, (Νικομηδαίος), Νικονίδας, Νικόξενος, Νικοποιός, Νικόπολις, Νικοπολίτης, Νικορέζος, Νικορόντης, Νικοσθένης, Νικόστρατος, Νικοτέλης, Νικοφάνης, Νικόφημος, Νικοφῶν, Νικοχάρης, Νικόφις, Νικόρτης, Νίκων, Ἀριστόνικος, Ἀνδρόνικος, Λεωνίκης καὶ πολλὰ ἄλλα.
Ἐδῶ διαπιστώνουμε ὅτι τὰ ὀνόματα Νικόλας καὶΝικόλεως (Νικόλαος), ποὺ χρησιμοποιοῦμε κατὰ κόρον σήμερα, εἶναι ἀρχαῖα Σπαρτιατικά!
Καὶ τελειώνω μὲ μία διαπίστωση μέσῳ τῆς ἐπλογῆς κάποιων στίχων ἑνὸς ποιήματος... Τὴν κάνει ὁ Σπαρτιάτης, ὁ Μανιάτης, ὁ Ἕλληνας... Τρία ἄτομα, ποὺ ἡ ἐναλλαγή τους στὶς χωροχρονικὲς διαστάσεις τοῦ Ἑλλαδικοῦ τόπου καταλήγει πάντα σὲ ὕπαρξη τοῦ Ἑνός, ὁ ὁποῖος διαθέτει τὶς ἀρετὲς καὶ ἀγωνίζεται γιὰ τοὺς σκοποὺς καὶ τῶν Τριῶν... **

Ἡ Μάνα Ἑλλάδα, ἡ Μάνα Λακωνία εἶναι ἡ Μάνα ὅλων μας. Καὶ ὁ καθένας μας θὰ μποροῦσε νὰ πῆ αὐτό, ποὺ ὁ βάρδος τοῦ Λακωνικοῦ πνεύματος ψάλλει...

Μὲ γέννησε μὲς στ’ ἄσπρα της καὶ μὲς στὰ θαλασσιά της...
Κι ὁρίζοντας ἐπάνω μου δυνάμεις τοῦ Πρωτέα,
μὲ κάνει ἀμέσως σταυραετό, μοῦ δίνει τὰ φτερά της...
καὶ μὲ μαθαίνει νὰ πετῶ μ΄ ἐκείνηνε παρέα...

Πέτρα κι ἐλιὰ μὲ βύζαξαν, μὲ βγάλαν παλληκάρι...
Τοῦ θυμαριοῦ ἡ μυρωδιά, θέριεψε τὴν καρδιά μου...
Αὐτοὶ οἱ πύργοι οἱ πέτρινοι μὲ κάνανε λιοντάρι,
θυμίζοντας βασιλικὴ πὼς εἶναι ἡ γενιά μου...

Κι ὅταν στὸν διάλογο, μπαίνει καὶ ὁ Ἥλιος, ὁ περιλαμβάνων τὸ φῶς, τότε περνᾶμε σὲ ἄλλη διάσταση! Στὴν διάσταση τῆς Δόξας! Γιατὶ μᾶς δίνει τὶς τελευταῖες συμβουλές, γιὰ κάθε Λακωνικὸ ἢ Ἐθνικὸ Ἀγῶνα...
Σὲ ἕναν ἀγῶνα, στὸν ὁποῖον συμπαρίστανται ὁ Ἥλιος, ἡ Μάνα μὲ κάθε ἰδιότητα (Μάνα πατρίδα, Μάνα φυσική), ἡ Παναγία, μὲ τὴν ἰδιότητα τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ, ὁ φύλακας Χριστός, ὅλοι συμπαρίστανται γιὰ νὰ στεφθῆ ὁ Λάκων, ὁ Μανιάτης, ὁ Ἕλληνας, μὲ τὰ φτερὰ τῆς Δόξας, τῆς Ἀρετῆς, τῆς Νίκης!!!

Κι ὁ βάρδος τοῦ Λακωνικοῦ στοχασμοῦ καταλήγει...

Νὰ ’χης ἐμένα ὁδηγὸ καὶ τὴν εὐχὴ τῆς Μάνας...
Τῆς Παναγιᾶς μας τὸ σπαθί, φύλακα τὸν Χριστό...
κι ὁρμῶντας μὲ τὴν δύναμη ποὺ δίνει ὁ παιᾶνας,
θὰ φέρης τὴν Ἀνάσταση μὲ τρόπο θαυμαστό...

Νὰ μὴ ξεχάσης μοναχὰ τῆς Μάνας σου τὶς λέξεις...
« Νὰ ’χης γι’ ἀσπίδα τὰ φτερὰ στὸν Ἄδη σὰν πετᾶς »...
Κι ὅταν βρεθῆς στὸν κίνδυνο θὰ πρέπει νὰ διαλέξης,
φωνάζοντας Σπαρτιατικὰ « ἢ ΤΑΝ ἢ ἐπὶ ΤΑΣ»



* (Ὁμιλία τοῦ Ἀντωνίου Ἀ. Ἀντωνάκου στὸ 63ο Συνέδριο τῆς Παλλακωνικῆς Ὁμοσπονδίας Ἀμερικῆς – Καναδᾶ, τὸ ὁποῖο ἔγινε στὴν Σπάρτη ἀπὸ 28 - 7 ἕως 1 - 8 – 2010). Ἡ ἴδια ὁμιλία ἐπανελήφθη στὸ Πολιτιστικὸ Κέντρο Ἀρεοπόλεως Λακωνίας τὴν 20η Νοεμβρίου 2010.

** Οἱ στίχοι αὐτοὶ ἀποτελοῦν ἀπόσπασμα τοῦ βραβευμένου τὸ ἔτος 1981 ποιήματος τοῦ Ἀντωνίου Ἀ. Ἀντωνάκου μὲ τίτλο «Πέτρα κι ἐλιὰ», τὸ ὁποῖο περιλαμβάνεται στὴν