ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ, ΣΗΜΕΡΑ

Του Αντωνίου Α. Αντωνάκου Καθηγητού – Κλασσικού Φιλολόγου Ιστορικού – Συγγραφέως Αναλογιζόμενοι σήμερα το Εικοσιένα υπό την αμβλεία γωνία τής χρονικής αποστάσεως διαπιστώνουμε την σημερινή αλλοτρίωση ιθυνόντων και λαού και την διαφορά αντιλήψεων και αξιών τού τότε με το σήμερα. Τότε οι Έλληνες απεκαλούντο "παλληκάρια", "λεβέντες", με μια λέξη "συν-αγωνιστές", διότι συναγωνίζοντο για την αρετή στον κοινό αγώνα της Ελευθερίας. Αλλά επειδή σήμερα ο όρος "συναγωνιστής" υπάρχει σε όσους εμφορούνται από εθνικές ιδέες, οι σημερινοί προοδευτικοί αποκαλούνται "σύντροφοι". Ο όρος βεβαίως δεν είναι τυχαίος, όπως απεδείχθη εκ του αποτελέσματος, διότι όλα τα μεταπολιτευτικά χρόνια αυτοί «συν-ετρέφοντο» με παχυλούς μισθούς, κομπίνες, απάτες από τα κρατικά δανειζόμενα ταμεία. Κι όταν λέω «συνετρέφοντο», εννοώ ότι «μαζί τα τρώγανε» οι ... σύντροφοι! Σήμερα λοιπόν έχουμε περισσότερο από ποτέ ανάγκη να διδαχθούμε από τον αγώνα και τα λόγια εκείνων των συναγωνιστών τού Εικοσιένα και να συγκεντρώσουμε σαν την μέλισσα το απάνθισμα των λόγων και των πράξεών τους για να φτιάξουμε ένα "εθνικό μέλι" αρίστης ποιότητος. Το πρώτο, λοιπόν, από το οποίο πρέπει να διδαχθούμε από αυτούς και να το επιδιώξουμε είναι η αντίσταση. Η αντίσταση δημιουργεί και διαμορφώνει συνθήκες. Οι νίκες π.χ. των ελλήνων κατά τα δύο πρώτα χρόνια της επανάστασης έκαναν τους Άγγλους να κατανοήσουν ότι η οθωμανική αυτοκρατορία δεν ήταν ανίκητη, άρα οι αντίπαλοί τους Ρώσοι θα ήταν πανεύκολο να την καταλάβουν και να κατέβουν στο Αιγαίο και την Μεσόγειο και, επομένως, έπρεπε να αλλάξει την πολιτική της. Σήμερα μία αντίσταση στους σημερινούς κατακτητές θα έφερνε πάλι στο προσκήνιο τον ανταγωνισμό τών υπερδυνάμεων και θα τον χρησιμοποιούσε επ’ ωφελεία μας. Ένα δεύτερο στοιχείο το οποίο μπορούμε να δανεισθούμε από τους προγόνους μας είναι η τόλμη. Επειδή κάποιοι σήμερα φοβούνται να βγουν στους δρόμους, γι’ αυτό οι εξουσιαστές βασιλεύουν. Κι εδώ έρχεται ο σημαντικός ποιητής και καθηγητής της Ιονίου Ακαδημίας Ανδρέας Κάλβος να γράψει: «Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγό δουλείας ας έχωσι. Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία»! Αλλά κι ο Ρήγας Φερραίος στον Θούριό του έχει τονίσει ότι «καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνους σκλαβιά και φυλακή». Η Ελευθερία, όμως, ετυμολογικά, προέρχεται από τον μέλλοντα "ελεύσομαι" του ρήματος "έρχομαι" και είναι αυτή που θα έλθει, μετά από αγώνα, μάχες και προσπάθεια... Για να υπάρξει βεβαίως αυτός ο αγώνας χρειάζεται αγωγή. Αλλά η αγωγή που παρέχεται σήμερα στα σχολεία δεν είναι ελληνική. Ο μεγάλος μας δάσκαλος του Γένους Κοσμάς ο Αιτωλός ήθελε να γίνουν ελληνικά σχολεία. Ο ίδιος έλεγε: «δεν βλέπετε όπου το Γένος μας αγρίευσεν απ’ την αμάθεια και εγίναμεν όλοι ωσάν θηρία; Διά τούτο σας συμβουλεύω να κάμετε σχολείο. Να σπουδάζετε κι εσείς αδελφοί... Το σχολείο φωτίζει τους ανθρώπους»... Σε τέτοια δε προτεραιότητα είχε την παιδεία των ελληνόπουλων, ώστε τόνιζε ότι «δεν χρειάζονται δέκα εκκλησίες για να δοξάζουμε τον Θεό. Μία αρκεί. Τις υπόλοιπες», έλεγε, «κάντε τες σχολεία». Ο αγώνας τής παλιγγενεσίας έδειξε ότι τίποτε δεν είναι ακατόρθωτο. Σήμερα η συμβατική ιστορία, διά της υπογραφής συμβάσεων με τους εχθρούς έχει καλύψει με την αχλύ της λήθης τους αγώνες τών προγόνων μας. Το εθνικό καθήκον και τους εθνικούς αγώνες τους μετατρέπει σε ταξικούς. Ξεχνά ότι οι συναγωνιστές του ’21 φώναζαν ότι «ο αγώνας ο δικός τους είναι αγώνας έθνους προς άλλον έθνος» και το τόνιζαν ακριβώς για να μη προκληθεί σύγχυση με τον ταξικό αγώνα των καρμπονάρων (ανθρακωρύχων) στην Ιταλία και έτσι καταπνιγεί από την ιερή συμμαχία. Ένα άλλο σημείο που πρέπει να προσέξουμε είναι ο κίνδυνος εμφυλίου. Στον αγώνα τής παλιγγενεσίας από το 1822 (καταστροφή Δράμαλη) και μέχρι το 1825 (εισβολή του Ιμπραήμ), σε μία ελεύθερη για τρία περίπου χρόνια Πελοπόννησο έγιναν δύο εμφύλιοι πόλεμοι. Οι πόλεμοι αυτοί είναι οι χειρότεροι, διότι εξολοθρεύουν τα αντίπαλα πλήν δημιουργικά μέρη τού ιδίου λαού. Και δεν ξεκινούν ποτέ μόνοι τους. Κάποιοι τους τροφοδοτούν. Εξ άλλου είναι γνωστό το «διαίρει και βασίλευε». Σε όλη αυτή την κατάσταση η εκκλησία πρέπει να σταθεί στο ύψος τών περιστάσεων και να κάνει το καθήκον της. Την περίοδο εκείνη (Νόμος 8/4/1822) έγινε ακόμη και εκποίηση των ιερών σκευών τών μοναστηρίων και των εκκλησιών, διότι κρίθηκε ότι η απελευθέρωση τού Γένους ήταν ιερότερος σκοπός. Αλλά και οι σημερινοί ιθύνοντες πρέπει να δώσουν το παράδειγμα. Έκοψαν τον αυθαιρέτως καθορισμένο και αξίας αρκετών χιλιάδων €υρώ μισθό τους κατά λίγες χιλιάδες και θέλουν να πείσουν τον μισθωτό των 700€, τον συνταξιούχο των 500€ ή τον άνεργο ότι ... πεινούν. Όμως εδώ έρχεται το παράδειγμα του μεγάλου Ιωάννη Καποδίστρια. Αυτός ο σπουδαίος κυβερνήτης, λοιπόν, αναγνωρίζοντας την ανέχεια των ελλήνων της εποχής του, οι οποίοι μόλις είχαν βγει από έναν νικηφόρο πόλεμο, είχε δηλώσει τα εξής: «…Ελπίζω ότι όσοι εξ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ’ εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ’ ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της…» Λίγο πριν και σε ο,τι τον αφορά, σε ομιλία του προς την Δ΄ Εθνοσυνέλευση ο Καποδίστριας είπε... «…εφ’ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν δια να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν». Ας τολμήσουν να κάνουν το ίδιο σήμερα οι κυβερνήτες. Αγώνας λοιπόν χρειάζεται, αγαπητοί φίλοι. Εθνική ενότητα, όραμα και αγώνας. Ας διδαχθούμε επομένως από τα λόγια και τα έργα των πρωταγωνιστών του Εικοσιένα κι ας αφουγκρασθούμε την προτροπή τού Μακρυγιάννη: «Τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί να την φυλάμε κι όλοι μαζί, και να μη λέγει ούτε ο δυνατός «εγώ», ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς «εγώ»; Όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει «εγώ»• όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λένε «εμείς». Είμαστε στο «εμείς» κι όχι στο «εγώ».

ΕΘΝΙΚΕΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΟΥΛΕΪΜΑΝ Ή ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ;

Του Αντωνίου Α. Αντωνάκου Καθηγητού – Κλασσικού Φιλολόγου Ιστορικού – Συγγραφέως Σε λίγες εβδομάδες ανοίγει εκ νέου, τη διαταγή των Αμερικανών, το σκοπιανό. Ένα θέμα, το οποίο από ανύπαρκτο έγινε υπαρκτό χάρις στους άθλιους ραγιαδιστικούς χειρισμούς σειράς ελληνικών κυβερνήσεων, οι πρωταγωνιστές των οποίων έχουν ακόμη και σήμερα το θράσος να απαιτούν σεβασμό από τους Έλληνες πολίτες, ξεχνώντας βεβαίως ότι ο σεβασμός δεν είναι απαιτητός ούτε επιβάλλεται αλλά κερδίζεται! Βαρέθηκα, όμως, (πιστεύω και η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων), να κάνω τον ευπρεπή πολίτη απέναντι σε μία κυβέρνηση που δεν είναι ευπρεπής απέναντί μου, που δεν με σέβεται ως πολίτη, που με προσβάλλει και με πληγώνει. Δεν είναι εξ άλλου στην φύση μου να στέκομαι "σούζα", να υπακούω δηλαδή με ραγαδιστική δουλοπρέπεια σε κάθε απίθανο "βουλευτή Καλοχαιρέτα", που επαναλαμβάνει προκλητικά σαν κι εκείνον: "Εδώ υπάρχει εκλεγμένη κυβέρνησις. Υπάρχουν αντιπρόσωποι του λαού"! Κι αυτή η, υποτίθεται εκλεγμένη, κυβέρνηση είναι υποχείριο – μαριονέττα στα χέρια τής τρόϊκας, η οποία δεν εκλέχθηκε από κανέναν και μέσω ενός "εκτελούντος χρέη καραγκιοζοπαίχτη" υπουργού οικονομικών (που ούτε αυτός εξελέγη αλλά διορίσθη), επιβάλλει δικτατορικώ τω τρόπω θανάτους Ελλήνων... Αργούς, ξαφνικούς και κάθε άλλου είδους. Επειδή, όμως, η ιστορία επαναλαμβάνεται, θα επανέλθω στον Έλληνα Μακεδονολάτρη Ίωνα Δραγούμη και στο έργο του "Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα", για να δείξω την διαφορά τού "βολεμένου" και του "ελληνόψυχου". Μελετήστε το με προσοχή, σαν ευαγγέλιο, σαν να είναι ένας καθρέφτης, που βλέπετε την ψυχή σας... Και αποφασίσατε σε ποια πλευρά ευρίσκεσθε. Ύστερα από κείνη την ημέρα ο Αλέξης έγραψε και δυο γράμματα σε ξένους δημοσιογράφους που τους εξηγούσε τα μακεδόνικα πράγματα και τους παρακαλούσε να γράψουν για τα ελληνικά συμφέροντα. Έγραψε και σε τρεις, που ήταν φίλοι του άλλοτε, να κάμουν ό,τι μπορέσουν για τρεις σκο¬πούς• να φωνάξουν με κάθε τρόπο στην Ευρώπη τα ελληνικά δίκαια και να μην αφήνουν μόνους τούς Βουλγάρους να φω¬νάζουν να ζωντανέψουν για τους Έλληνες την Μακεδονία και την Θράκη που ξεφεύγουν από τα χέρια τους... Όμως περίμενε απάντηση, και επειδή τίποτα δεν έρχουνταν, η αποτυχία του τον εμάρανε και ποτέ δεν αισθάν¬θηκε τόσο ανυπόφορη την αδυναμία του. Όταν πρωτοήλθε στο Μοναστήρι, η ειρωνική αντιλογία του το πήρε για παι¬γνίδι το πάλεμα με τους Βουλγάρους, τώρα δεν μπορούσε να καταλάβη πώς, ενώ αυτός ένοιωθε τον εαυτό του άξιο και πρόθυμο να παλέψη με τους Βουλγάρους, δεν ήταν τέτοιοι και οι άλλοι Έλληνες. Κάποιος Μοναστηριώτης είχε γυρίσει κείνες τις ημέρες από την Ελλάδα και είπε του Αλέξη. «Ούτε μια φορά δεν άκουσα την λέξη Μακεδονία». Και όταν τέλος έλαβε απάντηση σ’ ένα από κείνα τα τρία γράμματα που είχε στείλει σε τρεις φίλους του θύμωσε πολύ το γράμμα έλεγε• «Χρειάζεται πολλή προσοχή και μεγάλη φρόνηση• μπορεί να εκθέσης την Ελληνική Κυβέρνηση και τότε τι θα γίνη; Δεν βλέπεις πως μας κυνηγούν παντού; Θυμήσου την καταστροφή τού ενενήντα επτά, θέλεις δηλαδή να έλθουν οι Τούρκοι ως την Αθήνα; Δεν έχουμε ούτε στρατό ούτε στόλο, τα εσωτερικά μας έχουν χάλια• πρέπει πρώτα να διορθωθούμε εμείς και να διοικηθούμε καλά και έπειτα να πάρουμε και άλλους να διοικήσουμε• αφού είνε τόσο πολλοί Έλληνες, γιατί δεν υπερασπίζονται μόνοι τους. Αν έχουν χάσει το ηθικό τους τι να τους κά¬νουμε; Άλλως τε αν είνε να γίνη τίποτε, ας το κάμη ή Κυ¬βέρνηση• οι ιδιώτες τι ανακατώνονται; Σύ θα σώσης το Ρωμέϊκο; Θυμήσου την αποτυχία της Εθνικής Εταιρείας. Αν το κράτος δεν κάνη τίποτε, σημαίνει πώς δεν μπορεί να γίνη τίποτε• έπειτα και δεν συμφέρει να γίνη τίποτε, κάθε κίνημα είνε επικίνδυνο για το κράτος. Ξέ¬χασες πως η κοινή γνώμη στην Ευρώπη είνε αντίθετη μας; Μόλις κουνηθούμε θα μας κατηγορήσουν ακόμη πε¬ρισσότερο και ξέρεις πόσο μας χρειάζεται η κοινή γνώ¬μη. Το να δημοσιεύσουμε άρθρα σε ξένες εφημερίδες, μάλιστα, αυτό το παραδέχομαι, αλλά κάθε άλλη ενέργεια θα φέρη ελεεινά αποτελέσματα, γιατί θα γεννήση ζητή¬ματα. Τι σ’ έπιασε, βρε αδελφέ, εγώ θα σώσω το Ρωμέϊκο;». Ό Αλέξης έρριξε το γράμμα στο τραπέζι και είπε μέσα του• Σιχαίνομαι την φρονιμάδα σου. Αν μπορούσα να καταστρέψω μόνος μου το κράτος το Ελληνικό θα το έκανα αμέσως. Τι χρησιμεύει ένα κράτος Ελληνικό, που αντί κάθε άλλη εξωτερική πολιτική διορίζει προξένους στην Ανατολή και πρέσβεις στην Δύση και τους ξεπροβο¬δίζει με την μονάκριβη ευχή και οδηγία• "Προσέχετε να μη γεννάτε ζητήματα". Αν το κράτος δεν νοιώθει τι μπορεί και τι πρέπει να κάνη, δεν αξίζει να ζη. Έχουμε δυνάμεις αμέτρητες και στην Μακεδονία και στην Θράκη και σ’ όλη την Ανατολή. Και αν το κράτος δεν τις ξέρει, δε θα πη πως πρέπει να μη τις ξέρω και γώ. Και αν το κράτος τις αφήνει κρυμμένες ή σκόρπιες και δεν θέλει να τις περιμαζέψη, δεν είνε λόγος να μην τις περιμαζέψω εγώ, ή τουλάχιστον να προσπαθήσω. Ναί, συ θα σώσης το Ρωμέϊκο, ω Φρόνιμε. Ο καθένας πρέπει να ξέρη ότι σ’ αυτόν έλαχε να σώση το έθνος του, έτσι θα προσπαθήσουν πολλοί και θα το σώση όποιος μπορέση. Και αλήθεια να ήταν πώς ούτε έναν Έλληνα δεν βρίσκεις στην Μακεδονία, πρέπει να είνε Ελληνική η Μακεδονία. Άλλα κράτη αρπάζουν πολιτείες και χώρες κι εμείς κι εκείνα που είνε δικά μας, και εκείνα δεν τα κρατούμε. Σκιαζόμαστε μη μας πουν οί Ευρωπαίοι πώς δεν είναι δικά μας. Με ντροπή μας μεγάλη και δειλά - δειλά ξεστομίζουμε πως έχουμε κάποια επιρροή στην Μακεδονία, γιατί τι θα πη η κοινή γνώμη αν μας ακούση; Αφού οι Βούλγαροι την έχουν στο μάτι την Μακεδονία και φωνάζουν πώς είνε δική τους, ταιριάζει να την θέλουμε κι εμείς; Δεν με μέλει αν βάλω σε δύσκολη θέση μια κυβέρνηση που δεν την σέβομαι, δεν είμαι καμωμένος για την κυβέρνηση ή για το κράτος, έγινα για το Έθνος, και το ξέρω, επειδή γι’ αυτό ίσα - ίσα πονώ. Για την κυβέρνηση μου έρχεται σιχαμός και καταφρόνια• άμα συλλογίζομαι την κυβέρνηση ξεπέφτω, μαργώνω και μαραίνομαι. Σηκώνομαι, ξανοίγω και ανθοβολώ άμα νοιώθω τον Ελληνισμό. Σ’ όποια γωνιά του Ελληνισμού κι αν βρεθώ θα πασχίζω πάντα να δυναμώνω, να ξυπνώ, να ζωντανεύω την ψυχή του, και ας γίνη ό, τι γίνη. Ξυπνώ κάθε ύπνο, κεντρίζω κάθε βαρεμό, συνδαυλίζω κάθε στάχτη, ξεσκεπάζω κάθε σπίθα κρυμμένη και ανάβω κάθε φωτιά σβυσμένη, βγάζω κάθε πνοή κουρασμένη και παίζω κάθε χορδή σιωπηλή. Ξυπνώ, ξυπνώ, ξυπνώ, αυτό με λεν και ξυπνητήρι»... Ο Σωκράτης ήταν "οίστρος", δηλαδή αλογόμυγα, που κέντριζε τους Αθηναίους για να τους ξυπνήσει. Ο Δραγούμης ήταν "ξυπνητήρι". Σήμερα ποιος τέτοιος υπάρχει; Δεν ξέρω πόσοι από εσάς, αγαπητοί φίλοι, έχετε διαβάσει το "Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα". Αυτό το έργο θα έπρεπε να υπάρχει στα σχολικά βιβλία, ώστε να μετέχουν της πραγματικής ελληνικής παιδείας οι αλλοδαποί, που κατά τον πρωθυπουργό μας κάνουν υπερήφανους αλλά κυρίως τα ελληνόπουλα. Να γνωρίζουν την ιστορία αυτής της αρχαιόθεν ελληνικής περιοχής. Να είναι διατεθειμένοι να δώσουν την ζωή τους για την Ελλάδα και την Μακεδονία. Και να ανθοβολούν όταν νοιώθουν τον Ελληνισμό. Αυτό το κείμενο πρέπει να αποτελέσει τον δείκτη ελληνισμού του καθενός μας καθώς και την κόκκινη γραμμή σεβασμού ή αποδοκιμασίας μιας κυβέρνησης! Αν αυτό το κείμενο κατορθώσει να νικήσει την σουλεϊμανοπληξία των Ελλήνων, ίσως ακόμα δεν έχουν όλα χαθεί. Αν όχι, τότε κι ο Ίων Δραγούμης και ο Παύλος Μελάς φαίνεται ότι δολοφονήθηκαν άδικα υπέρ των αναξίων του μέλλοντος...

ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΕΣ ΤΥΡΑΝΝΙΩΝ

Του Αντωνίου Α. Αντωνάκου Καθηγητού – Κλασσικού Φιλολόγου Ιστορικού – Συγγραφέως Κάπου στις αρχές του 21ου αιώνα στην Ελλάδα, την γνωστή και ένδοξη ένεκα τού παρελθόντος της παγκοσμίως, υπήρχε μια κυβέρνηση αυταρχική. Την αποτελούσαν τρία κόμματα, τα οποία ο λαός τα ψήφισε πέφτοντας στην παγίδα των δημαγωγών σοφιστών εκπροσώπων τους. Το ένα κόμμα δήλωσε πως θα έσωζε την Ελλάδα, η οποία χωρίς αυτό θα χρεωκοπούσε. Είπε πως δεν θα έκοβε μισθούς, συντάξεις κοινωνικές παροχές κ.λπ. Το άλλο κόμμα καταρρακωμένο "πελατειακά" στηρίζει το πρώτο για να διασωθεί το ίδιο, για να συνεχίσει να λαμβάνει τα κρατικά χρήματα, τα οποία δεν δικαιούται πλέον σε αυτόν τον βαθμό, για να επιβάλλει φόρους και να παίρνει με το «έτσι θέλω» περιουσίες πολιτών. Το τρίτο κόμμα, αριστερής υποτίθεται προελεύσεως, αντίθετα με την πολιτική του ιδεολογία, απεφάσισε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση τών φόρων, των μειώσεων μισθών και συντάξεων, των προστίμων, των κατασχέσεων περιουσιών για κάποιους λόγους, τους οποίους εκείνο γνωρίζει και που όλοι εμείς υποψιαζόμαστε. Κανένα τμήμα τού λαού δεν τους ψήφισε, όμως, γι’ αυτά που κάνουν αλλά γι’ αυτά που υπόσχονταν ότι θα κάνουν. Έτσι, όποτε ο λαός ξεσηκωθεί, οι τρεις «τύραννοι» αποστέλλουν ραβδοφόρους (δηλαδή τα ΜΑΤ) για να καταστείλουν την αντίδρασή τους. Η περίοδος αυτή μου θυμίζει την αντίστοιχη του τέλους της διακυβερνήσεως των τριάκοντα τυράννων, που είχε επιβληθεί από τους νικητές τού πελοποννησιακού πολέμου Σπαρτιάτες. Οι τότε Σπαρτιάτες παραλληλίζονται με τους σημερινούς Δανειστές – Δυνάστες. Η σημερινή κυβέρνηση τών τριών είναι οι τότε κυβέρνηση τών τριάκοντα τυράννων. Κι ο λαός χωρισμένος σε δύο μέρη και τότε και τώρα. Τους κυβερνητικούς (με τους τριάκοντα (ή τρεις) δικτάτορες) και τους αντικυβερνητικούς δημοκράτες. Κάποια στιγμή ο δημοκρατικός αθηναϊκός αποφάσισε να αντιδράσει και πήγε στην Φυλή. Το τι έγινε εκεί μας το εξιστορεί ο Ξενοφών στα «Ελληνικά» του, όπου και κατέγραψε το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου. Μετά την εμφύλια μάχη επρυτάνευσαν η λογική και οι λογικοί ταγοί. «Ένας Αθηναίος, ο Κλεόκριτος», γράφει ο Ξενοφών, «ο των μυστών κήρυξ, ο οποίος ήταν πάρα πολύ εύφωνος, αφού ζήτησε να γίνει σιγή, είπε: Συμπολίτες μας, γιατί μας διώχνετε; Γιατί θέλετε να μας σκοτώσετε; Εμείς ποτέ έως τώρα δεν σας κάναμε κανένα κακό, αντίθετα μετείχαμε μαζί σας στις σεμνές ιερές τελετές και θυσίες και στις πιο όμορφες εορτές και γίναμε συγχορευτές και συμφοιτητές και συστρατιώτες και πολλούς κινδύνους μαζί περάσαμε και στην ξηρά και στην θάλασσα για την κοινή μας σωτηρία και ελευθερία». Θέλει, λοιπόν, να τους δείξει ότι σημασία μεγαλύτερη από τα κομματικά προσωπικά οφέλη, τα οποία κάποιος θέλει να προσπορίσει με έξωθεν βοήθεια δυναστών, έχει η πατρίδα και τα πρώτα δεν πρέπει να προηγούνται των εθνικών στόχων και των όσων έχει υποστεί ένας λαός ενωμένος... και καταλήγει: «Για όνομα των θεών και της συγγένειας είτε εξ αίματος είτε εξ αγχιστείας, σεβόμενοι θεούς και ανθρώπους, σταματήστε να αμαρτάνετε ενώπιον της πατρίδος και μην υπακούετε στους ανοσιώτατους τριάκοντα (βλέπε σημερινή τρόϊκα), οι οποίοι για δικά τους κέρδη λίγο απέχουν από το να έχουν εξοντώσει σε οκτώ μήνες περισσότερους Αθηναίους απ’ ό,τι όλοι οι Πελοπονήσιοι πολεμώντας δέκα χρόνια...!» Αυτά και άλλα είπε ο Κλεόκριτος. Αυτά λέμε κι εμείς στους σημερινούς «τριάκοντα» της τρικομματικής τρόϊκας. Σταματήστε να αμαρτάνετε ενώπιον της πατρίδος. Σταματήστε να υπακούετε τυφλά στους δυνάστες. Αυτοί για τα δικά τους κέρδη έχουν εξοντώσει πολύ περισσότερους (αυτοκτονίες, απολύσεις, ανεργία, ΕΟΠΥΥ κ.λπ.) απ’ όσους θα εχάνοντο σε έναν πόλεμο. Στις ημέρες μας ο τυραννικός αυταρχισμός παραβάλλεται με τον τότε! Το ΣτΕ απεφάνθη ότι το μνημόνιο, δηλαδή ο θάνατος τού ελληνικού λαού, ορθώς επεβλήθη. Ο πρόεδρός του ΣτΕ μάλιστα, κατά σύμπτωση, έγινε πρωθυπουργός. Στην συνέχεια ο Άρειος Πάγος δικαίωσε τους πενόμενους Έλληνες για το χαράτσι τής ΔΕΗ. Κι ο υπουργός οικονομικών, ο οποίος δεν εξελέγη αλλά διορίσθηκε από τους σημερινούς τρεις, (αντίστοιχους των τότε τριάκοντα) επέπληξε τους δικαστές γι’ αυτήν τους την απόφαση. Τότε οι αποφάσεις ήσαν όλες αποφάσεις υποταγής. Οι υμνητές τών τριάκοντα εξαργύρωναν την υποταγή τους με θέσεις. Αλλά και σήμερα, μήπως, το ίδιο δεν γίνεται; Οι αντιστοιχίες είναι εκπληκτικές. Τότε οι τριάκοντα έμπαιναν στα σπίτια τών πολιτών, άρπαζαν τις περιουσίες τους, σκότωναν, επέβαλλαν τρόμο. Οι τραμπούκοι τους, τα τότε ΜΑΤ, επενέβαιναν σε κάθε δικαστική απόφαση, η οποία εξέφραζε αντίθεση. Όταν π.χ. τότε, ένας μετριοπαθής, ο Θρασύβουλος ήλθε σε αντίθεση με τον σκληροπυρηνικό Κριτία, οι τραμπούκοι εκάθισαν «επί τοις δρυφάκτοις» (στο δρύϊνο διαχωριστικό χώρισμα του δικαστηρίου), «φανερώς τα εγχειρίδια έχοντες» (δείχνοντας φανερά τα στιλέτα τους). Σε κάποιο σημείο ο Θρασύβουλος τους είπε: «Γιατί υπερηφανεύεσθε για τους Λακεδαιμονίους (βλέπε σήμερα Μέρκελ), οι οποίοι όπως τα σκυλιά που δαγκώνουν, αφού τα δέσουν με θηλιά τα παραδίδουν (ώσπερ τους δάκνοντας κύνας κλοιώ δήσαντες παραδιδόασιν), έτσι κι εκείνοι αφού σας παρέδοσαν ... σηκώθηκαν και έφυγαν». Το ίδιο δεν έκαναν σήμερα και οι Παπανδρέου, Παπακωνσταντίνου κ.λπ.; Μόνο που εκείνοι σας παρέδωσαν στο ΔΝΤ και μετά σηκώθηκαν και έφυγαν σε ΗΠΑ και Λονδίνο αντιστοίχως. Πολλές αντιστοιχίες υπάρχουν λοιπόν μεταξύ των διαχρονικών τυραννιών. Δεν μένει παρά να πραγματοποιηθεί και η τελευταία. Στην ιστορία και σ’ εμάς τους ιστορικούς είναι γνωστή η αιτιότητα, που σημαίνει ότι τα ίδια αίτια, κάτω από τις ίδιες συνθήκες, μας δίδουν τα ίδια αποτελέσματα. Οι συνθήκες λοιπόν, είναι οι ίδιες. Τα αίτια τα ίδια. Άρα και τα αποτελέσματα θα είναι τα ίδια με τότε. Η εθνική, πολιτική και κοινωνική Ύβρις έκανε τον κύκλο της. Ας το σκεφθούν λίγο τα σημερινά πολιτικά φερέφωνα. Διότι η Νέμεσις είναι πλέον κοντά!

«ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ» ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Του Αντωνίου Α. Αντωνάκου Καθηγητού – Κλασσικού Φιλολόγου Ιστορικού – Συγγραφέως Ξαφνικά και ενώ η Ελλάδα αντιμετωπίζει την πτώχευση εδώ και λίγα χρόνια, ενώ υπάρχουν 1500000 άνεργοι, ενώ ο λαός δεν έχει περίθαλψη, ενώ μισθοί και συντάξεις έχουν ψαλιδιστεί, ενώ τα εθνικά μας θέματα βαίνουν από το κακό στο χειρότερο, ενώ δεν ξέραμε με τι να πρωτοασχοληθούμε, μας προέκυψε ξαφνικά και το "αντιρατσιστικό νομοσχέδιο". Ένα νομοσχέδιο, το οποίο υποτίθεται ότι θέλει να περιορίσει την δράση και την δύναμη τής «Χρυσής Αυγής», στην ουσία όμως αποβλέπει στην μείωση τής ελευθερίας του λόγου στον Έλληνα και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο αντίθετο αποτέλεσμα. Το παράδοξο είναι ότι το προωθούν δύο μειοψηφίες, που βρέθηκαν κατά σύμπτωση και κατά «καλή τους τύχη» στο κυβερνητικό σχήμα, μέσω των αρχηγών τους, που για μικροκομματικούς τυπικώς λόγους, ευρύτερα όμως προς εξυπηρέτηση των σχεδίων τ;hς παγκοσμιοποίησης, το έχουν κάνει "σημαία" τους και το έχουν αναγάγει σε θέμα "ζωής ή θανάτου". Κανείς δεν έχει αναρωτηθεί αν στην ουσία "ο ρατσισμός" είναι μόνο κατά των Ελλήνων. Κανείς δεν έχει αναρωτηθεί πώς η Χρυσή Αυγή ανήλθε δημοσκοπικώς σε διψήφιο αριθμό. Τους φαίνεται περίεργο που διαρκώς μεγαλώνουν τα ποσοστά της. Και δεν αναρωτώνται αν οι ίδιοι οδήγησαν τα πράγματα εκεί. Πριν λίγες ημέρες έδειξαν, με άρση τής απαγόρευσης προσωπικών δεδομένων, την φωτογραφία ενός Έλληνα, που έσπασε το τζάμι τού καταστήματος ενός αλλοδαπού. Χθες άκουσα στις ειδήσεις ότι ένας πακιστανός στην Κέρκυρα πέταξε σε γκρεμό δέκα μέτρων μία φοιτήτρια για να της κλέψει την τσάντα. Αυτός ο "ρατσισμός", όμως, δεν συνοδεύτηκε από φωτογραφία τού δράστη για να δούμε αν είχε κάνει άλλες αξιόποινες πράξεις. Ούτε και με τον πακιστανό δράστη τής Πάρου και τον σοβαρό τραυματισμό τής ανήλικης κοπέλας ή της δολοφονίας του πατέρα που πήγαινε να μαγνητοσκοπήσει την γέννηση τής κορούλας του, είχε γίνει κάτι αντίστοιχο. Ρατσισμός δύο ταχυτήτων λοιπόν, ουσιαστικά δε ρατσισμός εις βάρος τών Ελλήνων. Οι λεβέντες «της αριστεράς και ... της προόδου» κατοικώντας οι περισσότεροι σε "ευγενείς" περιοχές δεν βιώνουν το πρόβλημα. Οι κάτοικοι όμως των υποβαθμισμένων περιοχών και του Κέντρου το βιώνουν καθημερινά. Δεν μπορούν να βγουν από τα σπίτια τους. κινδυνεύουν να τους σκοτώσουν, να τους κακοποιήσουν, να τους ληστέψουν, να, να, να! Όλοι αυτοί που έρχονται σωρηδόν στην πατρίδα μας, χωρίς να μας ρωτήσουν, χωρίς ιατρικές εξετάσεις, φέρνοντας αρρώστιες που είχαν προ πολλού καιρού εξαφανισθεί, όπως φυματίωση, ηπατίτιδες. aids κ.λπ., την έχουν μετατρέψει από χώρα πολιτισμού σε κρανίου τόπο. Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, θέλουν να τους κάνουν και τζαμί, σε χώρο τού ένδοξου Πολεμικού Ναυτικού μας, με έξοδα δικά μας, την στιγμή που εμείς δεν μπορούμε να πληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας και να θρέψουμε τις οικογένειές μας. Ισχυρίζονται μάλιστα ότι είναι ένδειξη καλής θέλησης για να ανοίξει η θεολογική σχολή της Χάλκης. Μα, δεν είναι ισοβαρή τα δύο θέματα. Όσο για το δεύτερο ας αφήσει η κυβέρνηση τους Αμερικανούς να το επιβάλλουν στους τούρκους, οι οποίοι Αμερικανοί γνωρίζουν πως, αν χαθεί το ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο, θα το διεκδικήσουν οι Ρώσοι και κάτι τέτοιο δεν θα το ήθελαν. Την ίδια στιγμή η Ελλάδα χάνει δώδεκα δισεκατομμύρια ετησίως από το παραεμπόριο, χάνει από ασφαλιστικές εισφορές, που δεν πληρώνουν οι λαθρομετανάστες. Ο Έλληνας βλέπει ότι όλοι αυτοί έχουν πρόσβαση στην δική μας δημόσια υγεία δωρεάν, ενώ εκείνος πρέπει να πληρώσει από το τηλεφώνημα του «ραντεβού» και το εισιτήριο του νοσοκομείου, μέχρι τις πάνες, τα υποσέντονα, το οινόπνευμα και τις γάζες. Αυτή είναι η ουσία που δεν έχει καταλάβει ή δεν θέλει να καταλάβει η κυβέρνηση. «Η ανυπαρξία κράτους Δικαίου»! Η ατιμωρησία των παρανόμων. Ο ρατσισμός κατά των Ελλήνων. Αυτά εξέθρεψαν την Χρυσή Αυγή. Κι όσο δεν θα υπάρχει κράτος Δικαίου, τόσο αυτή θα ανεβαίνει. Διότι ένας αδικημένος λαός δεν σκέπτεται συνήθως λογικά και από το μπάχαλο κυριαρχίας τής ανομίας προτιμά ένα μπάχαλο που τον υπερασπίζεται. Αντιρατσιστικός νόμος, βεβαίως, υπήρχε από τα πρώτα επαναστατικά συντάγματα, όταν όλοι οι "πολιτισμένοι" της γης πλούτιζαν από τις αποικίες και το δουλεμπόριο. Στο Σύνταγμα της Επιδαύρου (κεφ. β΄, § θ) δηλώνεται ότι «εις την Ελληνικήν Επικράτειαν ούτε πωλείται ούτε αγοράζεται άνθρωπος· αργυρώνητος δε παντός γένους και πάσης θρησκείας, άμα πατήσας το Ελληνικόν έδαφος, είναι ελεύθερος και από τον δεσπότην αυτού ακαταζήτητος». Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, έχουμε και πυρά από "βουλευτή" τού ελλαδικού κοινοβουλίου, την περιβόητη "ανιστόρητη ιστορικό" Μ. Ρεπούση, η οποία μετά την γελοία θεωρία "περί συνωστισμού" των Ελλήνων στην παραλία τής Σμύρνης, σε επιστολή της παρώτρυνε τους ομογάλακτούς της "να αντιδράσουν για την ενσωμάτωση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας" στο "αντιρατσιστικό" νομοσχέδιο. Φοβήθηκε μάλλον ότι, αν γίνει αυτό, δεν θα μπορεί, πλέον, να αρνηθεί την γενοκτονία, να φεύγει από την βουλή ή να "γλείφει" τους φίλους της τούρκους με ανθελληνικές θεωρίες. Να την χαίρονται οι ψηφοφόροι της, της προσφυγούπολης τού Πειραιώς. Μα δεν καταλαβαίνουν, λοιπόν, οι "προοδευτικοί" ότι με τις πράξεις τους αυτές, που διχάζουν τους Έλληνες, μας οδηγούν σε έναν νέο εμφύλιο; Πρέπει, λοιπόν, να θέσουμε ως βασική προτεραιότητα να ξαναγίνουμε κράτος Δικαίου. Στην πράξη όμως, όχι στα λόγια. Να το διαπιστώσει ο λαός και να το νοιώσει. Οι μουσουλμάνοι είναι λαοί που δεν αφομοιώνονται. Είναι λαοί που υπακούουν στην «σαρία» και σε κανένα άλλο "σύνταγμα". Αποτελούνται από ανομοιογενείς σέχτες, σιΐτες, σουνίτες, κ.λπ. Και την κουλτούρα τους την είδαμε προσφάτως στην Αγγλία, την Γαλλία, και την Σουηδία, που όλοι την είχαν ως "σοσιαλιστικό μοντέλο". Και ναι μεν η Αγγλία και η Γαλλία υπήρξαν αποικιοκρατικές χώρες και όλοι οι αλλοδαποί, τους οποίους δέχθηκαν υπήρξαν συνεργάτες τους, που έφυγαν από τις πατρίδες τους για να μη τους σκοτώσουν οι δικοί τους για τον δοσιλογισμό τους. Εμείς όμως που δεν τους ζητήσαμε, που ήλθαν παρανόμως στην πατρίδα μας, που αλλοιώνουν τον πολιτισμό και την ιστορία μας, που μας γεμίζουν ασθένειες, γιατί να έχουμε την ίδια αντιμετώπιση; Ας αφήσουν λοιπόν τις στημένες δημοσκοπήσεις, τα «προοδευτικά αριστερά φερέφωνα» ότι τάχα το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού θέλει το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, διότι υπάρχει και η πραγματικότητα, η οποία εκφράζεται μέσω άλλων δημοσκοπήσεων, που δείχνουν σε ποσοστό άνω του 95% το αντίθετο. Κι ας βάλουν καλά στο μυαλό τους οι ιθύνοντες κυβερνητικοί «από σπόντα» ότι μόνο ένα κράτος Δικαίου θα αποδώσει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Όσο η αδικία και ο ρατσισμός εις βάρος των Ελλήνων θα συνεχίζεται τόσο στην πράξη, όσο και μέσω "αντιρατσιστικών" νομοσχεδίων, όχι μόνο δεν θα επιτύχουν τίποτε αλλά και η Χρυσή Αυγή θα τρίβει τα χέρια της με δική τους υπογραφή!

ΠΟΙΟ «ΓΟΥΔΗ», ΠΟΙΟΥ ... «ΓΟΥΔΟΧΕΡΗ»; ΠΟΙΟ «ΓΟΥΔΗ», ΠΟΙΟΥ ... «ΓΟΥΔΟΧΕΡΗ»;Του Αντωνίου Α. Αντωνάκου Καθηγητού – Κλασσικού Φιλολόγου Ιστορικού – Συγγραφέως

ΠΟΙΟ «ΓΟΥΔΗ», ΠΟΙΟΥ ... «ΓΟΥΔΟΧΕΡΗ»;

Τα τελευταία χρόνια, ειδικά στην μετά το μονοτονικό εποχή, και μαζί με τις σκόπιμες καταργήσεις της γ΄ κλίσεως, της ιστορικής γραμματικής και της ιστορικής ορθογραφίας, άρχισε και μία σειρά δημιουργίας «νέων ορθογραφιών» ή νέων, ανυπάρκτων μέχρι τώρα, λέξεων, οι οποίες δεν απέδιδαν επ’ ακριβώς το νόημα.

Έτσι ξαφνικά, λοιπόν, πριν λίγα χρόνια, μας προέκυψε και η λέξη ... «Γουδή»! Με «η»! Άλλαξαν πινακίδες και αυτός ο τόπος που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα ως σύμβολο αποκαταστάσεως της Δημοκρατίας (Κίνημα στο Γουδί) ή τόπο απονομής τής Δικαιοσύνης και Νεμέσεως (π.χ. «χρειάζεται ένα Γουδί»), ξαφνικά το είδαν να γράφεται ως «Γουδή»!!! Και οι αδαείς άνοιξαν το στόμα και είπαν: «Α, οι ειδικοί απεκατέστησαν ένα ... λάθος»!...

Παρέβλεψαν όμως όλοι τους την εξελικτική διαδικασία, την οποία ακολουθεί η για αιώνες η γλώσσα, η οποία έχει μια μοναδική ικανότητα προσαρμογής! Και εξηγώ αμέσως. Αν για παράδειγμα σας έλεγα ότι η Γαργαρέτα, η Βαρυμπό(μ)πη, ο Γέρακας, το Κουκάκι, το Περιστέρι και πλήθος άλλων τοπωνυμίων προέρχονται από τα ονόματα των ιδιοκτητών τους, τι θα λέγατε; Και όμως, έτσι είναι. Η ίδια η γλώσσα προσαρμόζει στην εξέλιξή της αυτά τα τοπωνύμια σε κανόνες, που η ίδια ελέγχει. Είναι γνωστές π.χ. εκφράσεις, όπως μένω «στου Μακρυγιάννη», «στου Γκύζη», «στου Χαριλάου»... Εδώ η γλώσσα έχει προσαρμόσει στην γενική κτητική την πρόθεση «εις», που δηλώνει τόπο και δημιουργεί τον τύπο «εις του = στου» (Μακρυγιάννη). Θα πρέπει να καταλάβουν όμως όλοι, «ειδικοί» τε και «αγνοούντες ευκολόπιστοι», ότι άλλο είναι η ιστορική προέλευση και άλλο η γλωσσική προσαρμογή που η ίδια η γλώσσα επέβαλλε στο πέρασμα των αιώνων. Ο σωστός γλωσσολόγος θα αναφέρει το πρώτο ως ιστορία αλλά θα στηρίξει το δεύτερο ως γλώσσα. Σαν τον χείμαρρο που ακολουθεί την ήδη δημιουργηθείσα πορεία.

Εκτός λοιπόν από τον τοπωνυμικό τύπο «στου (Μακρυγιάννη)», υπάρχουν και άλλοι, όλοι προερχόμενοι από ονόματα ιδιοκτητών. Τα τοπωνύμια όμως αυτά σε πλείστες άλλες περιπτώσεις μετατρέπονται από την ίδια την γλώσσα αποκλειστικά είτε σε αρσενικά, είτε σε θηλυκά είτε σε ουδέτερα! Ας εξετάσουμε λοιπόν κάποια από αυτά, με οδηγό το εξαίρετο βιβλίο του Κώστα Μπίρη με τίτλο «Αι Τοπωνυμίαι της Πόλεως και των Περιχώρων των Αθηνών» (Αθήναι 1971), ο οποίος χρησιμοποιεί με την σειρά του τα βιβλία αναφοράς τού Καμπούρογλου, τον Κώδικα «Π. Πούλου», τον «Χάρτη των Αθηνών» του Κάουπερτ, πανεπιστημιακούς όπως ο Κ. Άμαντος και πολλούς άλλους σημαντικούς ερευνητές, ανά περιοχή, των Αθηνών.

Για παράδειγμα η «Γαργαρέτα», αποτελεί παλαιά τοπωνυμία, προκύψασα από κτήματα της αθηναϊκής οικογενείας του Γαρ¬γαρέτα. Το ίδιο και η «Βαρυμπό(μ)πη», η οποία είναι τοπωνυμία περιοχής της μεσημβρινής πλαγιάς της Πάρνηθος, προκύψασα από κτήματα της παλαιάς αθηναϊκής οικογενείας Βαρυμπόπη, «ανηκούσης κατά πάσαν πιθανότητα εις την τάξιν των Αρβανιτών Στρατιωτών, οίτινες επώκισαν εις τας παρυφάς τού λεκανοπεδίου των Αθηνών, κατά τον 14ον αιώνα», όπως μας λέει ο Μπίρης. Κι όμως αυτά τα δύο γνωστά τοπωνύμια και αρκετά άλλα «θηλυκοποιήθηκαν». Ο λαός δεν λέει «μένω στου Γαργαρέτα» ή «πάω στου Βαρυμπό(μ)πη» αλλά «στην Γαργαρέτα» και «στην Βαρυμπό(μ)πη»!

Είναι γνωστή ακόμη η τοπωνυμία «Γέρακας», η οποία καλύπτει εκτεταμένη περιοχή προς Δ. της οδού Αθηνών - Μαραθώνος, κατά την διασταύρωσή της με την καταργηθείσα γραμμή τού σιδηροδρόμου Λαυ¬ρίου. Η περιοχή αυτή, κατάφυτη άλλοτε από ελαιόδενδρα, ανήκε κατά τον 16ον αιώνα «εις τον εξ Αθηνών καταγόμενον μέγαν Λογοθέτην του Οικουμενικού Πατριαρχείου Ιέρακα, εκ του ονόματος του οποίου προήλθεν ή τοπωνυμία. Επωλήθη δε υπ’ αυτού εις την Μονήν Πεντέλης». Κι εδώ όμως, ο λαός δεν λέει «μένω στου Γέρακα» αλλά «μένω στον Γέρακα»! Δηλαδή «αρσενικοποιεί» το τοπωνύμιο! Έτσι είναι. Η γλώσσα ακολουθεί την μέθοδο του χειμάρρου. Ακόμη κι αν υπάρχει άλλος τρόπος να την αλλάξουμε η ροή της είναι πιο δυνατή! Κι όπως, αν κτίσεις στην κοίτη, θα σου γκρεμισθεί το σπίτι, έτσι κι αν προσπαθήσεις να αλλάξεις παγιωμένη σε πολλές δεκαετίες ή αιώνες κατάσταση, το αποτέλεσμα θα είναι καταστροφικό!

Αφού λοιπόν είδαμε πώς «αρσενικοποιούνται» ή «θηλυκοποιούνται» τοπωνυμίες, ας δούμε και την τρίτη και πλέον πολυπληθή περίπτωση, όπου τα ονόματα «ουδετεροποιούνται»! Σε αυτήν την περίπτωση στην οποία ανήκει και «το Γουδί» υπάρχουν άπειρες περιπτώσεις, τις οποίες όμως οι «ειδικοί» δεν τόλμησαν να τις αγγίξουν. Ίσως γιατί βαδίζουν μεθοδικά. Βήμα - βήμα. Ας εξετάσουμε όμως τις πιο τρανταχτές, οι οποίες είναι ικανές να αποδείξουν «το λάθος».

Γνωρίζετε όλοι το «Γαλάτσι». Όπως αναφέρεται στον Κώδικα Π. Πούλου το Γαλάτσι είναι «Μεσαιωνική τοπωνυμία, εν χρήσει ακόμη και σήμερον, προκύψασα από κτήματα της αθηναϊκής οικο¬γενείας Γαλάκη, της οποίας το όνομα προεφέρετο κατά το πα¬λαιόν αθηναϊκόν ιδίωμα Γαλάτση». Κανείς όμως δεν λέει «μένω στου Γαλάτση» αλλά «στο Γαλάτσι».

Το «Δουργούτι» είναι «παλαιά τοπωνυμία, προκύψασα από ιδιοκτήτην Δουργούτην. Προεφέρετο εις παλαιοτέρας εποχάς και Δριγούτι». Το επώνυμο φέρουν σύγχρονες οικογένειες των Αθηνών. Το «Κατσιπόδι», επίσης, είναι μεσαιωνική τοπωνυμία, η οποία προήλθε από κτήματα τής οικογενείας Κατσιπόδη και την κτητορική τους εκκλησία της Παναγίας τής Κατσιποδούς. (Ευρετήριο των Μεσαιωνικών Μνημείων της Ελλάδος).

Υπάρχει, επίσης, το «Κερατσίνι», το οποίο ήταν γνωστό από την κατά τους χρόνους της Τουρ¬κοκρατίας εν χρήσει τοπωνυμία «Κόσολα Τζερατιά» (Κερατιά του Προξένου), εννοώντας τον πρόξενο της Γαλλίας Γκασπαρί, ο οποίος κληρονόμησε τα κτήματα από τον Καϋράκ, συγγενή του και μοναδικό πάροικο του Πειραιά. Η κερατιά αυτή ταυτίζεται με την μεγάλη Ξυλοκερατιά (χαρουπιά), που απαντάται κατά τους πρώτους μετά την απελευθέρωση χρόνους και με τον αναφερόμενο ως ιδιοκτήτη στην περιοχή αυτή κατά την τελευταία περίοδο της Τουρκοκρατίας Τζίνην ή Γκίνην, και, όπως γράφει ο Μπίρης, «με το όνομα Κερατόπυργος της προς Δ. άκρας τού όρμου, πείθει ότι αρχικώς ή τοπωνυμία ήταν Κερατιά τού Τζίνη ή Κερατιά Τζίνη. Μετέπεσε δε αργότερον στον μονολεκτικόν τύπον «Κερατζίνι» και «Κερατσίνι».

Ένα ακόμη πασίγνωστο τοπωνύμιο είναι το «Κουκάκι». Αυτό προέκυψε γύρω στο 1900 από μοναχική οικία, την οποία έκτισε τότε, στην γωνία των οδών Δημητρακοπούλου 89 και Γεωργάκη Ολυμπίου, ο Γεώργιος Κουκάκης, εργοστασιάρχης σιδηρών κρεβατιών. Γνωστό και το «Κουτσικάρι», τοπωνυμία της περιοχής μεταξύ Πειραιώς και Νι¬καίας, εκ του ονόματος του δημάρχου των Αθηνών Εμμ. Κουτσικάρη, ο οποίος αγόρασε την έκταση αυτή από απερχόμενη τουρκική οικογένεια κατά την απελευθέρωση των Αθηνών.

Αν όμως αυτό είναι απλώς γνωστό, το «Μενίδι» είναι πασίγνωστο! Είναι Μεσαιωνική ονομασία των αρχαίων Αχαρνών, «υπάρχουσα εν χρήσει κατά τον 12ον αιώνα, πολύ προ του 18ου αιώνος, καθ’ ον έγινεν η εποίκησις αυτόθι Αρβανιτών εκ Πε¬λοποννήσου και, κατά συνέπειαν, άσχετος προς αυτούς. Προέκυψε το τοπωνύμιον από επώνυμον τιμαριούχου Βυζαντινού άρχοντος Μενίδη, κατ’ αναλογίαν προς τα δύο τιμάρια του Καματηρού, το εν πλησίον των Λιοσίων και το άλλο εις την Σαλαμίνα», μας πληροφορεί ο Μπίρης.

Ομοίως και το «Μπουρνάζι», «τοπωνυμία της κατ’ επέκτασιν του συνοικισμού Περιστερίου περιοχής, προς Β. της από τα Σεπόλια αγούσης οδού και προς Δ. του ρέματος της Καναπιτσερής, προελθούσα από κτήματα της παλαιάς αθηναϊκής οικογενείας Μπουρνάζου». Το ίδιο και το «Περιστέρι», το οποίο αποτελεί παλαιά τοπωνυμία περιοχής «κατά την δυτικήν πλευράν τού Κηφισού πέραν της Κολοκυνθούς, προκύψασα από κτήματα ομωνύμου μεσαιω¬νικής αθηναϊκής οικογενείας». Κι ας τελειώσω με το πασίγνωστο «Τατόι», τοπωνυμία, προκύψασα από το επώνυμο της οικογενείας Τατόη, «ανηκούσης εις την τάξιν των Αρβανιτών, οίτινες εγκατεστάθησαν εις τας παρυφάς τού λεκανοπεδίου των Αθηνών κατά τον 14ον αιώνα. (Μν. Καμπ., τόμ. Ι, σελ. 179).

Το ίδιο, λοιπόν, που συνέβη με όλα αυτά τα «ουδετεροποιημένα» τοπωνύμια, συνέβη και με το «Γουδί». Ο Μπίρης, που γράφει σωστά το Γουδί με ιώτα, μας πληροφορεί (και ιστορικώς σωστά) ότι αποτελεί «παλαιάν ονομασίαν της περιοχής και επώνυμον της αυτόθι ηρειπωμένης εκκλησίας της Παναγίας, από κτήματα μεσαιωνικής οικογενείας Γουδή, ανήκοντα σήμερον εις την οικογένειαν Κακαβά».

Επειδή λοιπόν οι «ειδικοί γλωσσολόγοι», και οι «προοδευτικοί δημοσιογράφοι», που τους συνέδραμαν, αυτοί που άλλαξαν την λέξη σκόπιμα οδήγησαν νέους, επίδοξους συγγραφείς και νέους δημοσιογράφους σε σωρεία λαθών επειδή «δεν κατάλαβαν» ότι το τοπωνύμιο «ουδετεροποιήθηκε» από την ίδια την γλώσσα, διότι ο λαός δεν λέει «μένω στου Γουδή» αλλά «μένω στο Γουδί»,! Χαρακτηριστικά αναφέρω πως είδα τουλάχιστον δύο διαφορετικά βιβλία για «το κίνημα στο Γουδί»! Το ένα έγραφε «το κίνημα στο ... Γουδή»! Σαφέστατο λάθος, διότι κανένα ουδέτερο δεν τελειώνει σε «η»! Το άλλο έγραφε «το κίνημα του Γουδή», αφήνοντας να υπονοηθεί ότι το κίνημα, το έκανε κάποιος ... Γουδής!

Γλωσσική αναρχία, βαβυλωνία σκόπιμη για να προκληθεί σύγχυση, μέσα από κάτι τάχα λανθασμένο, που έπρεπε να διορθωθεί. Άλλαξαν ένα τοπωνύμιο και άφησαν όλα τα άλλα! Ο σοφός λαός, όμως, όποτε δεν παρεμβαίνουν με νόμους «ειδικοί», διορθώνει μόνος του την γλώσσα του, χιλιάδες χρόνια τώρα. Και δεν χρειάζεται «ειδικούς», που δεν γνωρίζουν πώς λειτουργεί η γλώσσα! Όπως π.χ. κανείς σήμερα δεν λέει «μένω στου Κουκάκη», «στου Γαλάτση», «στου Κερατσίνη», «στου Μενίδη», «στου Περιστέρη», «στου Τατόη» αλλά λέει «στο Κουκάκι», «στο Γαλάτσι», «στο Κερατσίνι», «στο Μενίδι», «στο Περιστέρι», «στο Τατόι», έτσι πρέπει να λέει, «στό Γουδί» και όχι «στου Γουδή», πολύ δε περισσότερο όχι στο χείριστο «στο Γουδή»!

Δυστυχώς όμως, δεν ξέρω πότε κάποιος με το προσωνύμιο «Γουδοχέρης» θα παραλάβει τους οπαδούς «του Γουδή» για να τους περιποιηθεί δεόντως. Και τότε μπορεί να μη θυμούνται «το Γουδή» αλλά σίγουρα θα θυμούνται ότι έγινε ... «του Γουδοχέρη»!

ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΟΥΣ

Του Αντωνίου Α. Αντωνάκου

Καθηγητού – Κλασσικού Φιλολόγου

Ιστορικού – Συγγραφέως



Τον τελευταίο μήνα κατάλαβα ότι τα πράγματα που οδηγούν στην καταστροφή τής Ελλάδος είχαν προχωρήσει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς! Αφορμή ήταν η καινούργια γραμματική τής Ε΄ και Στ΄ Δημοτικού που αποβλέπει στην φωνητική γραφή, μέσω της φωνητικής προφοράς. Η ουσία όμως ήταν τα πλοκάμια που οδήγησαν σε αυτή την διαπίστωση. Και τα πλοκάμια ήσαν πολλά, είχαν δε, όσον αφορά στην γλώσσα, ένα κοινό όνομα: «Γλωσσολόγοι»!

Πράγματι 140 «ειδικοί» επιστήμονες κινητοποιήθηκαν εν ριπή οφθαλμού για να «θάψουν» την ασήμαντη κατ’ αυτούς δασκάλα, η οποία είχε το θάρρος να αποκαλύψει τι είχαν περάσει σε μία γραμματική, η οποία απευθύνεται σε μικρά παιδιά, χωρίς να πάρουν την γνώμη κανενός και επιλέγοντας μία χρονική στιγμή, κατά την οποία οι Έλληνες ευρισκόμενοι σε δεινή οικονομική θέση, δεν θα είχαν την δυνατότητα αμέσου αντιδράσεως. Έτσι η γνωστή Άννα Διαμαντοπούλου, αναλαμβάνοντας το Υπουργείο (α)παιδείας, έδωσε το πράσινο φως, ώστε να εκδοθεί και να διανεμηθεί στα σχολεία η εν λόγω γραμματική, η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, ήταν έτοιμη από το 2007, αλλά δεν εξεδίδετο διότι είχαν αντιδράσει κάποιοι πραγματικοί επιστήμονες, με επιστημονική γνώση και ελληνική εθνική συνείδηση!

Τελικώς αυτό που απεκόμισα από την κινητοποίηση των «ειδικών» ήταν ότι η μόνη ειδικότητά τους ήτο αυτή στην καταστροφή τής ελληνικής γλώσσης, η οποία επετυγχάνετο μέσω συγχύσεως και σκοπίμων λαθών στην διατύπωση «επιστημονικών» απόψεων, οι οποίες εκαλύπτοντο με τον «επιστημονικό» μανδύα τών «ειδικών»! Και αυτό, θα το αποδείξω στο τέλος του σημερινού άρθρου!

Ας πάμε, λοιπόν, στο περίφημο νέο βιβλίο Γραμματικής, το οποίο μας πέρασαν εν κρυπτώ οι κυρίες και οι κύριοι του παιδαγωγικού Ινστιτούτου:

Πριν από τις βαρύγδουπες υπογραφές τους οι «ειδικοί» γλωσσολόγοι, χρησιμοποιούν την βασική αρχή τής προπαγάνδας, η οποία στηρίζεται στο να λέει κάποιος μία αλήθεια, περιστοιχίζοντάς την όμως με διάφορα ψέματα! Λένε δηλαδή στην διαμαρτυρία τους:

«Αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν μια εκπαιδευτικός που δεν παραδέχεται στοιχειώδεις αρχές της γλωσσικής επιστήμης, όπως είναι η διαφορά μεταξύ ήχων και γραμμάτων, βασιζόμενη σε παρανοήσεις και αβάσιμα συμπεράσματα να αμφισβητεί την εγκυρότητα ενός διδακτικού εγχειριδίου, που έχει εγκριθεί από τους αρμόδιους φορείς της Πολιτείας και αποτελεί έργο ειδικών επιστημόνων και το οποίο, ως δασκάλα, καλείται να διδάξει.

Θεωρούμε θλιβερό το γεγονός ότι ένα άρθρο με τόσο φτωχά, εσφαλμένα και αντιεπιστημονικά επιχειρήματα αναπαράγεται και διαδίδεται άκριτα στο διαδίκτυο και στα Μ.Μ.Ε. και αναγορεύεται σε μείζον θέμα συζήτησης.

Επιβεβαιώνουμε την πέραν πάσης αμφιβολίας επιστημονικά ορθή παρουσίαση των φωνηέντων της Νέας Ελληνικής στο νέο εγχειρίδιο. (σ.σ. Ψέμα -Κρατήστε το αυτό, θα μας χρειασθεί).

Ναι, κανένας γλωσσολόγος δεν αμφιβάλλει ότι η Νέα Ελληνική έχει 5 φωνήεντα, τους φθόγγους [α], [ε], [ι], [ο], [ου], οι οποίοι στον γραπτό λόγο αναπαρίστανται με τα επτά γράμματα της αλφαβήτου άλφα, έψιλον, ήτα, γιώτα, ύψιλον, όμικρον, ωμέγα και τους συνδυασμούς των γραμμάτων αυτών ως διψήφων. (σ.σ. Ψέμα - Λένε φωνήεντα και εννοούν φθόγγους, αντί να πουν φθογγικά φωνήεντα και γράφουν εντός αγκυλών φθόγγους με ελληνικά στοιχεία ... Κι αυτό κρατήστε το.)

Καταδικάζουμε την ανάρμοστη στοχοποίηση και διαπόμπευση των συναδέλφων στο διαδίκτυο και την κατασυκοφάντηση του επιστημονικού τους έργου με ανυπόστατες κατηγορίες.

Ζητάμε, όπως γίνεται σε κάθε πολιτισμένη χώρα, η κρίση ενός επιστημονικού έργου ή μιας επιστημονικής άποψης ή ενός επιστημονικού ζητήματος (σ.σ. πολλή επιστήμη έχει πέσει) να γίνεται με βάση τεκμηριωμένες μεθόδους και αληθή επιχειρήματα από τους ειδικούς στην οικεία επιστήμη. Έτσι λοιπόν, όπως για μια ασθένεια συμβουλευόμαστε τον «γιατρό», για τον σεισμό τον «σεισμολόγο», για ένα νομικό ζήτημα τον «δικηγόρο», για μια γεωργική καλλιέργεια τον «γεωπόνο», για ζητήματα γλώσσας και γλωσσικής εκπαίδευσης, παρά το γλωσσικό μας αισθητήριο, είναι σκόπιμο να συμβουλευόμαστε τον «γλωσσολόγο». (σ.σ. Και για την ιστορία εννοούν φυσικά να ακούμε τους "ειδικούς" ιστορικούς τού συνωστισμού). Και ακολουθούν οι βαρύγδουπες υπογραφές!

«Καταδικάζουμε», «ζητάμε»... «Αναρωτιόμαστε»... Ωραίες λέξεις! Κανείς από αυτούς τους «ειδικούς», όμως, δεν μπήκε στον πειρασμό να αναρωτηθεί για την σκόπιμη σύγχυση, που προκαλεί το εν λόγω «επιστημονικό» εγχειρίδιο. Ας τους απαντήσουμε λοιπόν με τα δικά τους επιστημονικά δεδομένα, για να αποδείξουμε την αντιεπιστημονικότητά τους! Η σκόπιμη αυτή σύγχυση σχετίζεται με τους φθόγγους και τα γράμματα. "Φθόγγοι" είναι τα μικρότερα κομμάτια, στα οποία μπορεί να αναλυθεί η ΠΡΟΦΟΡΙΚΗ γλώσσα, ενώ "γράμματα" είναι τα μικρότερα κομμάτια, στα οποία μπορεί να αναλυθεί η ΓΡΑΠΤΗ γλώσσα.

Οι φθόγγοι παριστάνονται διεθνώς με λατινικά γράμματα και εντός αγκυλών: [a], [e], [m], [r] και ούτω καθ' εξής. (Γιατί το παραβλέπουν αυτό οι ειδικοί γλωσσολόγοι;) Τα γράμματα παριστάνονται με (ελληνικά στην γλώσσα μας) γράμματα εκτός αγκυλών: α, β, γ, δ, ε, ζ, η, και ούτω καθ’ εξής.

Οι φθόγγοι χωρίζονται σε αυτούς που εκφέρονται με δυνατή φωνή και θα πρέπει να ονομάζονται "φθογγικά φωνήεντα" και σε αυτούς που εκφέρονται με χαμηλή φωνή και θα πρέπει να ονομάζονται "φθογγικά σύμφωνα".

Αντιστοίχως τα γράμματα θα πρέπει να χωρίζονται σε "γραμματικά φωνήεντα" και σε "γραμματικά σύμφωνα".

Κάθε φθόγγος, που είναι καθαρά προφορικό φαινόμενο μπορεί να αποδίδεται με ένα ή περισσότερα γράμματα του αλφαβήτου, π.χ.:

Το [a] με το γράμμα α.

Το [e] με τα γράμματα ε και αι.

Το [i] με τα γράμματα ι, η, υ, οι, ει, υι και ούτω καθ' εξής.

Το [o] με τα γράμματα ο, ω.

Το [b] με τα γράμματα μπ.

Το [g] με τα γράμματα γκ, γγ.

Το [l] με το γράμμα λ.

Τα γράμματα ξ και ψ αποδίδουν το καθένα συνδυασμούς φθόγγων, π.χ. [k] + [s] ή [p] + [s] αντιστοίχως. Άρα καλώς δεν συμπεριλαμβάνονται στον κατάλογο των απλών φθόγγων, διότι δεν είναι φθόγγοι, αλλά γράμματα.

Επομένως όσοι λένε ότι στο βιβλίο έχουν μειωθεί τα φωνήεντα από επτά σε πέντε, συγχέουν, μεθοδευμένα από τους «ειδικούς», τα πέντε "φθογγικά (προφορικά) φωνήεντα" με τα επτά "γραμματικά (γραπτά) φωνήεντα" της νεοελληνικής γλώσσης. Ποιοι όμως φταίνε για την σύγχυση αυτή, εκτός από τους συγγραφείς της γραμματικής και τους υποστηρικτές τους; Και η σύγχυση δεν προέκυψε τυχαία!

Το ίδιο συμβαίνει και στα σύμφωνα. Τα "φθογγικά σύμφωνα" της νεοελλαδικής γλώσσης είναι δεκαοκτώ, ενώ τα "γραμματικά σύμφωνά" της είναι δεκαεπτά. Αυτά, σύμφωνα με την συγκριτική γλωσσολογία, που είναι η αλήθεια.



Πού αρχίζουν τα ψέματα; Ποια είναι τα σημεία τού βιβλίου, τα οποία το κατατάσσουν στον χώρο τών «αντιεπιστημονικών» συγγραμμάτων, και τα οποία αποσιωπούν τεχνηέντως οι «ειδικοί» γλωσσολόγοι; Τα παραθέτω ευθύς αμέσως και τους ερωτώ ευθέως γιατί δεν τα αναφέρουν στην διαμαρτυρία τους!

1. Για να παραστήσουν τα "φθογγικά φωνήεντα" οι συγγραφείς βάζουν μέσα σε αγκύλες ελληνικά γράμματα και όχι λατινικά, ως υποχρεούνται διεθνώς εκ της επιστήμης. Τεράστιο επιστημονικό λάθος!!! Γιατί σιωπούν οι «ειδικοί»;

2. Κάτω από την εικόνα της τσάντας, επί της οποίας είναι αναγεγραμμένα τα "φθογγικά φωνήεντα", η λεζάντα γράφει απλώς "φωνήεντα" και όχι "φθογγικά φωνήεντα", γεγονός το οποίο προκαλεί λανθασμένες εντυπώσεις και συγχύσεις τόσο στους μαθητές και τους δασκάλους, όσο και στους άλλους αναγνώστες.

3. Προβάλλει τους φθόγγους με εικόνες, που μένουν στην μνήμη (δηλαδή τις σακκούλες στην σελίδα 36), ενώ τα γράμματα τα προβάλλει με εικόνες που δεν μένουν στην μνήμη (δηλαδή τον τροχό στην σελίδα 39). Κανονικά θα έπρεπε να συμβεί ακριβώς το αντίθετο. Άλλωστε το βιβλίο επιγράφεται "Γραμματική" και όχι "Φθογγολογία".

4. Και, βεβαίως, να μη ξεχνάμε, ανάμεσα σε όλα αυτά, ότι το βιβλίο δεν απευθύνεται σε φοιτητές της γλωσσολογίας, αλλά σε παιδάκια της Ε΄ και της Στ΄ Δημοτικού! Όλα αυτά θα πρέπει να κάνουν τους γλωσσολόγους να σιωπούν.

Αγαπητοί φίλοι. Όλες αυτές οι κινήσεις αποσκοπούν στην σταδιακή επιβολή τού λατινικού αλφαβήτου. Το παρόν στάδιο, είναι το προτελευταίο. Μετά την κατάργηση στην πράξη των αρχαίων ελληνικών, την κατάργηση του πολυτονικού, του ιστορικού δηλαδή τονικού συστήματός μας, την καταστροφή τής ιστορικής ορθογραφίας, της ιστορικής γραμματικής (κατάργηση Γ΄ κλίσεως, προθέσων κ.λπ.) φθάσαμε στο στάδιο της φωνητικής γραφής των γραμμάτων... Το επόμενο στάδιο είναι η επιβολή του λατινικού αλφαβήτου. Η Ακαδημία Αθηνών από το 2001 είχε δηλώσει ότι: «...επιχειρείται η αντικατάσταση του ελληνικού αλφαβήτου των 2.500 και πλέον χρόνων με το λατινικό.»

Ας αντιδράσουμε λοιπόν σε όλους αυτούς, που με τον μανδύα της ειδικότητος καταστρέφουν την ελληνική κι ας μην επιτρέψουμε να μας αλλάξουν την επί πολλές χιλιάδες χρόνια υπάρχουσα μία και ενιαία γλώσσα μας.

Η Ακαδημία Αθηνών και οι Γλωσσικοί και Φιλολογικοί Σύλλογοι ας μη βγάζουν κάθε δέκα χρόνια ένα Δελτίο Τύπου, με το οποίο να θεωρούν πως έκαναν το καθήκον τους... Ας αγωνισθούν μέχρις εσχάτων, διότι ο αγών είναι σε πολλές περιπτώσεις άνισος. Ας μπουν ηγέτες στον γλωσσικό αυτόν πόλεμο και θα είμαστε μαζί τους, αν φυσικά μάς θέλουν και αν μάθουν ποτέ πως υπάρχει στην Ελλάδα και η ταπεινότητά κάποιων επιστημόνων (π.χ. Π. Μητροπέτρος, Χ. Τσικοπούλου, Αν. Στάμου, Ι. Τσέγκος, ο υπογράφων κ.ά.), που ασχολούνται ενεργά με την γλώσσα, χωρίς να ευρίσκονται στο άμεσο πανεπιστημιακό ή ακαδημαϊκό περιβάλλον τους!

Όσο για τους υπολοίπους συνέλληνες, τους προτρέπω να αντισταθούν στα σχολεία τών παιδιών τους. Οι Έλληνες Δάσκαλοι, όπως η Κυρία (με Κάππα κεφαλαίο) που ανέδειξε το θέμα να αντισταθούν μέσα στις τάξεις τους. Όλοι οι υπόλοιποι να κλείσουν την τηλεόραση στα τουρκικά σήριαλ, στην αγγλική ορολογία και στις «ιν» βλακώδεις εκπομπές και να συμπαραταχθούν ενεργά στον αγώνα μας. Και κυρίως όλοι μαζί, έλληνες επιστήμονες, γονείς, δάσκαλοι και λαός με ελληνική εθνική συνείδηση να καταλάβουμε ότι θα πρέπει να αγωνισθούμε να σώσουμε την γλώσσα μας. Αλλά για να συμβεί αυτό πρέπει να τελειώνουμε μια και καλή με τους «γλωσσολόγους»!

ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΑΣΥΓΚΡΙΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Του Αντωνίου Α. Αντωνάκου


Καθηγητού – Κλασσικού Φιλολόγου

Ιστορικού – Συγγραφέως



Στο προηγούμενο άρθρο μας απαντήσαμε επιστημονικώς στα αντιεπιστημονικά επιχειρήματα τών γλωσσολόγων. Αποδείξαμε ότι αυτοί χρησιμοποιούν σοφιστικές μεθόδους προπαγάνδας, υποστηρίζουν δηλαδή και προωθούν μία αλήθεια καλυπτόμενη με ψεύδη και σκόπιμα λάθη. Λένε, για παράδειγμα, ότι ομιλούν για φθόγγους, δηλαδή για φαινόμενο προφοράς (που είναι αλήθεια), όμως δεν χρησιμοποιούν λατινικούς χαρακτήρες, όπως διεθνώς και επιστημονικώς επιβάλλεται για την γραπτή απεικόνιση προφορικού φαινομένου αλλά ελληνικά γράμματα (κι εδώ είναι το λάθος), τα οποία χρησιμοποιούνται για γραπτή και μόνο αποτύπωση ελληνικών στοιχείων.

Θεωρώ όμως ότι εξ ίσου σημαντικό είναι να εξετάσουμε ιστορικώς κάποια γεγονότα, τα οποία κανείς γλωσσολόγος δεν θα είχε το επιστημονικό ύψος να διανοηθεί και πολύ περισσότερο να αναφέρει! Ας αναρωτηθούμε κατά πρώτον γιατί η λεγόμενη «συγκριτική γλωσσολογία» είναι μία επιστήμη μόλις δύο περίπου αιώνων. (Η γλωσσολογία γεννήθηκε το 1816 από τον Franz Bopp, με το όνομα "συγκριτική γραμματική" και αναπτύχθηκε στην διάρκεια μισού περίπου αιώνος ως μονοπώλιο τής γερμανικής επιστήμης).

Την απάντηση θα πρέπει να την αναζητήσουμε στους αρχαίους Έλληνες. Πράγματι, οι πρόγονοί μας, οι οποίοι εδημιούργησαν όλες τις επιστήμες, οι οποίοι μίλησαν για το Διάστημα, τα Μαθηματικά, το Δίκαιο, την Ιατρική, το Θέατρο κ.λπ., αυτοί οι οποίοι μίλησαν για κάθε τι πάνω, μέσα και έξω από την Γη δεν δημιούργησαν καμμία «συγκριτική γλωσσολογία». Το γιατί ήταν απλό: Γνώριζαν ότι η ελληνική γλώσσα δεν αποτελούσε συγκρίσιμο μέγεθος με τις βαρβαρικές διαλέκτους, που ομιλούσαν οι τότε γνωστοί λαοί! Πώς να συνέκριναν π.χ. κατά την εποχή τού Ομήρου, τις απλές γλώσσες των διαφόρων βαρβάρων λαών, που χρησιμοποιούσαν μόνο λέξεις κοινές, όπως «σπίτι», «τραπέζι», «κρεβάτι», «όπλο», «ένδυμα» κ.λπ. με την λέξη π.χ. «δυσαριστοτόκεια», την οποία αναφωνεί η Θέτις, όταν ο γιός της Αχιλλεύς τής ανακοινώνει την απόφασή του να βγει στην μάχη με τον Έκτορα.

Ομιλώ για το γεγονός, που αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου (σ΄ 54), όπου η Θέτις θρηνεί για ό,τι θα πάθει ο υιός της σκοτώνοντας τον Έκτορα «διό και δυσαριστοτόκειαν αυτήν ονομάζει». Η λέξη αυτή από μόνη της είναι ένα μοιρολόϊ. Διότι αποτελείται από το δυσ + άριστος + τίκτω. Και η φράση «ω μοι δυσαριστοτόκεια», όπως αναλύει το «Ετυμολογικόν το Μέγα» σημαίνει «επί κακώ τον άριστον τετοκυία», δηλαδή «αλλοίμονο σε μένα που για κακό γέννησα τον άριστο».

Ειλικρινά, ουδεμία άλλη γλώσσα στον κόσμο θα μπορούσε να αποδώση σε μία και μόνο λέξη τόσα πολλά και υψηλά νοήματα, παρά μόνο η Φωνή Ελληνίς, η οποία εφεύρε και χρησιμοποιεί μέσω της χρήσεως των προθέσεων τα σύνθετα, πολλαπλασιάζοντας τις λέξεις και τα νοήματα, και προσφέροντάς τα στην συνέχεια ως δώρον «εις τους ομιλούντας την βαρβαρικήν».

Έχετε μήπως αναρωτηθεί αν θα μπορούσαν ποτέ να συγκρίνουν οι Έλληνες μία γλώσσα, η οποία εξέφραζε αφηρημένες έννοιες, με τα βαρβαρόφωνα ολιγόλεξα ιδιώματα των γύρω λαών; Ο αρχαιότερος, για παράδειγμα, ελληνικός φιλοσοφικός και επιστημονικός όρος είναι «το άπειρον» τού Αναξιμάνδρου.

Ο Όμηρος, όταν μιλούσε για ατέλειωτη θάλασσα (απείρονα πόντον) γνώριζε ότι πίσω από αυτήν βρίσκονται η Μήλος, η Κρήτη, η Αίγυπτος κλπ., ακόμη κι αν δεν τις διέκρινε. Ο Αναξίμανδρος όμως προσδιόρισε αυτό, που όντως δεν έχει τέλος και ξεπερνά κατά πολύ αυτό, το οποίο ο κοινός άνθρωπος νομίζει ότι δεν έχει όρια. Αυτός ο τρόπος, της δημιουργίας δηλαδή από μια λέξη της καθομιλουμένης ή της ποίησης, μιάς αφηρημένης έννοιας καθορίζει τον τρόπο της επιστημονικής σκέψης.

Η αρχαία Ελληνική γλώσσα έδωσε το μέσον της κατασκευής. Ένα οριστικό άρθρο πριν το επίθετο και έχουμε την αφηρημένη έννοια [το άπειρον, το ευτυχές κλπ.]. Με τον ίδιο τρόπο οι μεταγενέστεροι φιλόσοφοι έφτιαξαν και άλλα τέτοια αφηρημένα ουσιαστικά, όπως π.χ. το αγαθόν. Απ’ αυτή την αρχή και μετά η εξέλιξη δεν μπορεί να ελεγχθεί. Διότι οι νέοι φιλόσοφοι και επιστήμονες, κάθε φορά που χρειάζεται να καλύψουν κάποια νέα ανάγκη τους δημιουργούν νέα αντικείμενα σκέψης.

Η κορωνίδα λοιπόν του επιστημονικού λόγου είναι η δημιουργία της επιστημονικής ορολογίας. Πώς λοιπόν να έμπαιναν στον πειρασμό να συγκρίνουν τα ασύγκριτα; Τί να συνέκριναν, δηλαδή; Την τραγουδιστή γλώσσα, την ελληνική «αυδή» (εκ του «άδω»), η οποία ακουγόταν σαν μουσική, λόγω της εναλλαγής μακρόχρονων και βραχύχρονων φωνηέντων, τα οποία ήσαν αρμονικά τοποθετημένα «κατά μελίφθογγον κράσιν», με τους βαρβαρικούς ήχους, «μπ», «ντ» και «γκ», τους οποίους μας έχουν επιβάλλει να εισαγάγουμε σήμερα στην γλώσσα μας οι προοδευτικοί «ειδικοί» γλωσσολόγοι; Αυτοί οι οποίοι ομιλούν σήμερα για το ανύπαρκτο «διεθνές φωνητικό αλφάβητο», το οποίο, όμως, θέλουν και να μας επιβάλλουν μέσω νέων γραμματικών, που αποβλέπουν σε τελική επιβολή του λατινικού αλφαβήτου;

Πώς να συγκρίνουν την ελληνική με βαρβαρόφωνες γλώσσες οι πρόγονοί μας, που δεν ανέχονταν ούτε την κακοποίηση της, αλλά ούτε και να την χρησιμοποιούν άνθρωποι, οι οποίοι δεν είχαν την πρέπουσα παιδεία και δεν κατανοούσαν την μοναδικότητα και το μεγα¬λείο της. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μας αναφέρει ο Πλούταρχος (Θεμιστοκλής, 6,4,2), όταν ο Ξέρξης απέστειλε αντιπροσωπεία για να ζητήσει «γη και ύδωρ» από τους Αθηναίους. Τότε ο Θεμιστοκλής, παρά τα καθιερωμένα, διέταξε να συλληφθεί ο διερμηνεύς και με ψήφισμα τον εθανάτωσε με την αιτιολογία ότι "φωνήν ελληνίδα, βαρβάροις προστάγμασιν ετόλ-μησε χρήσαι". Δηλαδή, "επειδή ετόλμησε να χρησιμοποιήσει την ελληνική γλώσσα σε βάρβαρα προστάγματα"!

Η σημερινή θολοκουλτούρα των προοδευτικών βεβαίως έχει την λύση. Θα χαρακτήριζε αυτήν την πράξη του Θεμιστοκλέους «φασιστική»! Εξ άλλου, γι’ αυτούς, οποιαδήποτε πράξη, η οποία δεν δίνει την ασύδοτη ελευθερία σε οποιονδήποτε να καταστρέφει την ελληνική γλώσσα διά των γκρίκλις, των ξενόγλωσσων πινακίδων κ.λπ. και γενικώς, δεν πληροί τους όρους που έχει θέσει η παγκοσμιοποίηση, έχει ... «φασίζουσα γλωσσική νοοτροπία»!

Η συγκριτική γλωσσολογία επισήμως, όπως είπαμε, γεννήθηκε το 1816. Ανεπισήμως όμως ξεκίνησε το 1788 όταν ένας Βρετανός δικαστής διορισμένος στην Βεγγάλη, ονόματι William Jones, δίνει, για το κέφι του, διαλέξεις στις οποίες προσπαθεί να αποδείξει την συγγένεια ανά¬μεσα στα σανσκριτικά - την παλαιότερη, δηλαδή, ινδική γλώσσα - και τις αρχαίες και μοντέρνες γλώσσες της Ευρώπης, δηλαδή τα ελληνικά, τα λατινικά, τα γερμανικά, τα αγγλικά, τα γαλλικά. Υποδεικνύει αναλογίες στην γραμματική δομή τους, καθώς και λεξιλογικές συγγένειες. Το συμπέρασμα γι’ αυτούς είναι ότι τα σανσκριτικά είναι η μητρική γλώσσα των σύγχρονων ιδιωμάτων, τα οποία προήλθαν στο σύνολο τους από αυτήν.

Όμως αυτή η γλώσσα δεν θα μπορούσε να διαδοθεί στην Ευρώπη παρά μόνο αν οι Ινδοί, ένας αρχέγονος λαός, δεν είχαν έλθει κάποτε να κατακτήσουν και νά αποικίσουν αυτή την ήπειρο. Έτσι γεννήθηκε η ινδοευρωπαϊκή θεωρία! Με υποθέσεις! Η σύγχρονη δυτική ανθρωπότητα, κατ’ αυτούς, κατάγεται απ’ ευθείας από τους εισβολείς, τους οποίους ο 19ος αιώνας θα ονομάσει Ινδοευρωπαίους. Θα τους θεωρήσει λευκές και ανώτερες φυλές, δημιουργούς πολιτισμού, οι οποίες μια ωραία πρωΐα κατέβηκαν από τις αρχέγονες κορυφές τους για να διασχίσουν και νά υποτάξουν τον αχανή κόσμο, δημιουργώντας έτσι ... όλους τους πολιτισμούς.

Σήμερα ο μύθος τών ινδοευρωπαίων έχει επιστημονικώς απορριφθεί. Δεν έχει ευρεθεί τίποτε από έναν τεράστιο σε όγκο πληθυσμό! Όμως ως προς την γλωσσική ινδοευρωπαϊκή θεωρία οι ευρωπαίοι συνέχισαν. Ειδικά σήμερα, τον 21ο αιώνα! Συνέχισαν, διότι συμφέρει την παγκοσμιοποίηση. Και την αλήθεια κατά πόσον υπάρχει επιστημονική βάση σε αυτό, μας την αποκαλύπτει τηρώντας τήν επιστημονική δεοντολογία ο καθηγητής τού Γενικής Γλωσσολογίας τού πανεπιστημίου τής Προβηγκίας Georges Mounin, ο οποίος στο σύγγραμμά του «Κλειδιά για την Γλωσσολογία» (εκδόσεις ΜΙΕΤ) μας λέει: «Στην πραγμα¬τικότητα, η ανακάλυψη των σανσκριτικών συνδέεται με την μό¬δα του συγκριτισμού: (σελ.30)». Το «ι» στην λέξη «συγκριτισμός», υποννοεί σαφώς την μόδα της συγκριτικής γλωσσολογίας... Και λίγο παρακάτω:

«Η συγκριτική γραμματική, για να καθορίσει μια συγγένεια, δεν έπαιρνε υπ’ όψιν την ιστορική εποχή τών γλωσσικών καταστάσεων που συσχετίζονταν: συνέκριναν τα σανσκριτικά τής πρώτης χιλιετίας, τα ελληνικά τού 8ου αιώνα π.Χ., τα λατινικά τού 5ου αιώνα π.Χ. με τα γοτθι¬κά τού 4ου αιώνα μ.Χ., τα σλαβικά τού 9ου αιώνα μ.Χ. με τα περσικά τού 16ου ή του 18ου αιώνα μ.Χ. (σελ. 31)».

Θα μου πείτε τι σημαίνει αυτό; Στην επιστήμη σημαίνει πολλά! Και πρώτα απ’ όλα σημαίνει ότι δεν ισχύει το ισόχρονον. Δηλαδή, αν οι γλώσσες είχαν δημιουργηθεί την ίδια εποχή θα εδικαιολογείτο η προέλευση από μία κοινή ρίζα. Όταν όμως δεν ισχύει το ισόχρονον, τότε η αρχαιότερη είναι η μητέρα γλώσσα. Άρα συγκρίνοντας, όπως παραδέχεται ο George Mounin, ανισόχρονες γλώσσες, δεν ακολουθούμε επιστημονική μέθοδο.

Έτσι οι σύγχρονοι βρήκαν αυτό ως καλή δικαιολογία και η παγκοσμιοποίηση βρήκε την χρυσή ευκαιρία να «αποδείξει» ότι υπάρχει παγκοσμιότητα και στην γλώσσα! Οπότε προσπάθησαν να βρουν τις υποτιθέμενες ρίζες, υποτιθέμενους κοινούς ήχους ("μπ", "ντ", "γκ"), τους οποίους ουδέποτε είχε η ελληνική γλώσσα. Αλλά έτσι είναι! Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΕΙ ΠΛΕΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ. Τότε η θεωρία των ινδοευρωπαίων – ινδογερμανών εξυπηρετούσε τις εθνικιστικές τάσεις τών Γερμανών, όπως αναφέρει ο Johann Chapoutot, στο περισπούδαστο έργο του «ο εθνικοσοσιαλισμός και η αρχαιότητα» (εκδόσεις "Πόλις").

Σήμερα η παγκοσμιοποίηση θέλει «μία κοινή γλώσσα να έχει δημιουργήσει όλες τις άλλες». Για να περάσει όμως αυτό, έπρεπε από την μία να καταστραφεί η πρωτογλώσσα, δηλαδή η ελληνική, να ξεχασθεί η ετυμολογία της, να καταστραφούν οι κλίσεις της, η ιστορική γραμματική της, η ιστορική ορθογραφία της, να "εισβάλλουν" στην ελληνική λέξεις, που ξεκινούν βαρβαρόφωνα ("μπ", "ντ", "γκ") και που ποτέ αυτή δεν χρησιμοποιούσε και από την άλλη να δημιουργηθούν στα πανεπιστήμια έδρες, στις οποίες θα διορισθούν καθηγητές, που θα διδάσκουν αυτά τα διεθνιστικά! Έτσι οι λαοί θα γίνουν "ροζ", θα χάσουν την ιστορία τους και την εθνική αυθεντικότητά τους. Γι’ αυτό, οι «ειδικοί γλωσσολόγοι», παγκοσμίως δρουν ακαριαία και ως ένα σώμα. Περνούν υπογείως τις θέσεις τους στα βιβλία και αν υπάρξουν αντιδράσεις, διαμαρτύρονται μαζικώς και βάζουν ως ασπίδα τον «επιστημονικό» τους μανδύα.

Το θέμα είναι αν εμείς θα τους αφήσουμε ή αν θα αντιδράσουμε. Αν θα πρέπει να δώσουμε σημασία στην γλώσσα μας, την ίδια ώρα που στην Ελλάδα έχουν διαβρωθεί τα πάντα! Την ίδια ώρα που αλλοιώνεται η ιστορία. Την ίδια ώρα που, ενώ διακωμωδείται, με κατασπατάληση πολλών χιλιάδων ευρώ ημών των Ελλήνων, ο Εθνικός μας ήρωας Αθανάσιος Διάκος από ψυχοπαθολογικώς ασθενείς κακιτέχνες, οι ελλαδικοί δίαυλοι είναι γεμάτοι από τουρκικά σήριαλ, αφιερωμένα ακόμη και στον σουλτάνο της οθωμανοκρατίας, Σουλεϊμάν τον μεγαλοπρεπή! Την ίδια ώρα που οι εταίροι μας δεν μας θέλουν ισότιμους αλλά ραγιάδες! Αίσχος! Την απάντηση αλλά κυρίως την αντίδραση δηλώσατέ την οι ίδιοι με τις πράξεις σας, για να έχετε, έστω για μια φορά, και την προσωπική ευθύνη!